Είμαι μέλος της ομάδας που οργανώνει αυτά τα events. Περισσότερες λεπτομέρειες στο blog μου.

Καλησπέρα Δήμο, σημείωσε ότι το μέηλ μου δεν είναι πια στο yahoo,
αλλά
omadeon ad hotmail dot com

Σας προσκαλώ πάντως κι εδώ λίγο σχετικά με τη σήμερα ακόμα, αν θέλετε.

[ανοιχτές σχέσεις] και [ρυθμιστικοί κανονισμοί]: αυτοί φαίνεται να είναι δύο αντίπαλοι πόλοι σήμερα. Δράσεις και ιδεαλισμοί.
Ανυποψίαστες δυνάμεις τροφοδοτημένες απο τις σχέσεις στο παρόν και
ουτοπικές φαντασίες τροφοδοτημένες με ιδέες για ακαθόριστο χρόνο.
1. Ζώντας μέσα στις σχέσεις μας, ξεδιπλώνονται οι δυνάμεις μας αφάνταστα. Οι σχέσεις λειτουργούν ως το απελευθερωτικό αντίπαλο δέος στις κατασταλτικές ισχείς που έχουμε ενστερνιστεί (killer των εαυτών μας).
2. Ζώντας με τα επικίνδυνα παιχνίδια ισχύος, επιδιώκουμε να σφετεριστούμε τις δυνάμεις που ξεδιπλώνονται στις αδέσμευτες ανοιχτές σχέσεις μας. Να μετατρέψουμε τις ανύποπτες μας δυνάμεις σε πειθαρχικούς κανονισμούς.

Οσο μέσα στις “ακανόνιστες” ανοιχτές σχέσεις μας, ξεδιπλώνουμε απίστευτα νέα νοήματα ζωής,
τόσο στις κανονισμένες απ την ισχύ εκφράσεις μας , αναπαράγουμε κατασταλτικούς κανόνες.
Αντίπαλο δέος: ["ξεδίπλωμα" μέσα στις σχέσεις] versus ["εγω" & οι κανονιστικές ισχείς] : διαφορετικές ποιητικές αρχές : διαφορετικές πλοκές ζωής : διαφορετικές συμπεριφορές. Στη μία νιώθουμε οικείος, στην άλλη αντιμετωπίζομαι ξένος.

Οπότε, αρπάζομαι από κάποιες φράσεις σου που καταλαβαίνω περισσότερο και λέμε:

Αυτό που αναπαράγουμε μεταξύ μας είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι ισχύος.
και
Οποιαδήποτε γνώση παράγεται, λειτουργεί για να καταστείλει
όμως
Ο ισχυρός είναι ο χαμένος στο τέλος, γιατί αυτό που ανθρώπινα ζητιέται πάντα, είναι η διανθρώπινη σχέση.

Όμως αυτά από ό,τι φαίνεται αλλάζουν αφού διαπιστώνεις και περιγράφεις ( ή ίσως ευαγγελίζεσαι) την νέα εποχή, την μετα δίκτυο εποχή, όπου οι διανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πλέον υποχρεωτικό να είναι σχέσεις εξουσίας / ισχύος και που η γνώση που παράγεται δεν καταστέλλει κατ’ανάγκην…

Κάπως έτσι;

(Ίσως μείνω εκτός δικτύου για λίγες μέρες ελπίζω όμως να επανέλθω σύντομα με περισσότερα. Να ’σαι καλά)

Δέν νομίζω οτι οι δίκτυακές δράσεις είναι συλλογικές. Ο “σύλλογος” είναι άλλη μια αναπαράσταση. Οι “υπεύθυνοι” αναπαριστούν τις διεκδικήσεις των μελών των συλλόγων.

Απ’ την άλλη, σαφώς η αγορά και τα κόμματα θα σφετεριστούν τα νέα προϊόντα που παράγονται απο τις ανοιχτές και ανεξέλεγκτες σχέσεις. Οι ισχείς υπάρχουν απ τη στιγμή που εκμεταλεύονται τα ορυχεία εξόρυξης και τις επεξεργασίες πρώτων υλών. Πρώτες ύλες είναι τα υποκείμενα των ανοιχτών σχέσεων και η πολυσημεία τους.
Αυτό όμως που θα σφετεριστούν η αγορά και τα κόμματα, θα παρουσιαστεί ως τι? Άλλη μια γνώση που δίνεται απο τα “πάνω”? :) Και ναι, κάπως έτσι θα παρουσιαστεί. Παραδείγματα υπάρχουν ήδη πάρα πολλά: απο την οικονομική εκμετάλευση του web.2 μέχρι τα φόρουμ και τα συνέδρια ίντερνετ των κομμάτων.
Αυτό όμως που παράγεται από τη δυναμική των ανοιχτών σχέσεων είναι πολύσημες εκφράσεις. Η δυναμική των σχέσεων μας, αντιπαθούμε να αναπαρίσταται, δηλαδή δεν επιθυμούμε να απονεκρωνόμαστε σε κανονιστικές εκφράσεις, αλλά να εξωθούμαστε στο παρόν. Η αναπάρασταση, δρά κατασταλτικά: μας περιορίζει στις δομές της εκάστοτε μορφής. Αντίθετα η πολυσημεία δρά έτσι ώστε να προωθείται η δυναμική των σχέσεων.
Η αγορά και τα κόμματα σφετερίζονται τη πολυσημεία και τη δυναμική. Γνωστικός καπιταλισμός, ο οποίος παράγεται απο τα “κάτω”. Η παραγωγή κι η γραφειοκρατία τροφοδοτείται όχι απλώς με τη νέα διαδραστική γνώση. Η δυναμική των σχεσεων τροφοδοτεί την αγορά και τα κόμματα με το νέο πολύσημο υποκείμενο. Το διαδραστικό υποκείμενο είναι το νέο ορυχείο και επεξεργαστής των πρωτων υλών. Κατά μία άποψη όμως, τα πράγματα εδώ είναι που αλλάζουν: το κυρίαρχο υλικό που εκμεταλεύεται ο γνωστικός καπιταλισμός, δεν παράγεται απο τις εντολές του αφέντη, αλλά εξαρτάται απο το πολύσημο υποκείμενο των ανοιχτών σχέσεων.

\\Ο > χαρακτήρας των > που περιγράφει η ομάδα , προαναγγέλει την πολύπλευρή εμπορευματοποίηση του >…

..Και αυτή η διαδικασία δε θα πραγματοποιηθεί βεβαίως με όρους συλλογικών διεκδικήσεων ,αλλά με τους όρους την παγκοσμοιοποιημένης πλέον αγοράς.\\

Λες χωρίς να προσπαθήσουμε να κατέχουμε την ισχύ .Στο προηγούμενο πλαίσιο ρωτάω?

Και γιατί εκτιμά τη παραγωγή ανθρώπινων νοημάτων αλλά απεχθάνεται την άσκηση ισχύος…

Και αυτό συνδέεται με την τέχνη του 60 -70 στην Αμερική .Αλλά?

Συγγνώμη για τις αναφορές//προσωπικά τις σιχαίνομαι :-)…

1.είμαστε μέσα σέ δίκτυα ισχύος και αντίδρασης στις καταστολές που προκαλεί η ισχύς. Καμία ιδέα. Καμία ανθρώπινη αξία. Αυτό που αναπαράγουμε μεταξύ μας είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι ισχύος.

According to Foucault, power is not merely something that individuals, groups, or classes exercise, though of course it can be this. Foucault argues that discursive formations are networks of power within which we are all enmeshed. As he claimed on several occasions, power is everywhere and everything, and is therefore ‘dangerous’. However, power, he argues, can be positive as well as negative, productive as well as repressive. What is more, he insists that every instance of power brings with it an instance of resistance to power. Foucault’s concept of power has been criticized for its vagueness and its generality. However, his own historical writings provide illustrations of his understanding of power and its relationship to discursive formations.

2. Η γνώση της μοντέρνας μας εποχής, δεν προώθησε την ανθρώπινη δράση. Οποιαδήποτε γνώση παράγεται, λειτούργει για να καταστείλει. Στις σχέσεις μας λες και είμαστε μονίμως με μια σφυρίχτρα στο στόμα άλλοτε δεχόμενοι κι άλλοτε δίνοντας εντολές και τιμωρίες στον άλλον. Στην καταστολή και στις αντιδράσεις ζούν, οι συμμετέχοντες της σχέσης.

History of Sexuality, was published in France. The first two volumes – The Will to know (published in English as The History of Sexuality Volume I, 1981) and The Use of Pleasure (1985) – explored the relation between morality and sexuality. Concern for the Self addresses the oppression of women by men. In these studies, as in his Discipline and Punish (1977) about the rise of penal institutions, Foucault isolated the institutions that are images of the episteme of modernity. His conclusion was that modernity is marked not by liberalization and freedom, but by the repression of sexuality and the “totalitarianism of the norm” in mass culture.

Τέλος να θυμήσω την ιδέα “αφέντης – δούλος” της “γραμμής” Χέγκελ, Μαρξ, Κλέ, Θεοδωράκη, Λακάν, Μπόϋς, Θ. Παπαδημητρίου …
Ο αφέντης είναι αυτός που αντέχει να θανατώνει τον άλλον μέσα του. Μα αυτός ο δολοφόνος – αφέντης, παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα. Για να είναι κάποιος αφέντης, χρειάζεται τόν ηττημένο που θα του αναγνωρίζει την ισχύ του. Ο ισχυρός είναι ο χαμένος στο τέλος, γιατί αυτό που ανθρώπινα ζητιέται πάντα, είναι η διανθρώπινη σχέση. Η κυκλική αλεπάλληλη σχέση, όπου αβίαστα κάποιος άλλος μας αποδέχεται που τον αποδεχόμαστε. Σ’ αυτούς τους αλεπάλληλους μας κύκλους, ανοιχτούς, παράγουμε άπειρα, κι ασύλληπτα νοήματα ζωής. Όταν σπάει ο κύκλος χάνεται η χαρά της ζωής. Βουλιάζουμε στα αποκαϊδια.
Στη σχέση αφέντη-δούλου ο ισχυρός το γνωρίζει πολυ καλύτερα απ τον δούλο, πως ο ηττημένος αποδέχεται τον αφέντη για λόγους επιβίωσης. Ο ισχυρός αφέντης ζεί παγωμένα τις ανθρώπινες σχέσεις, παρασιτεί, αγκαλιάζει την ισχύ.
Ισχύς: το όπλο, η γλώσσα, το χρήμα, οι ιδέες … ό,τι κι αν … ο “ισχυρός” ειναι αυτός που δείχνει οτι αντέχει να σκοτώνει μέσα του τις σχέσεις του, ενστερνιζόμενος την ακατανίκητη ισχύ.
Η ισχύς σκοτώνει κατ’ ουσία τον ίδιον τον ισχυρό.
Απάνθρωπο.
ναι.
:)

ανθρώπινα δεν υπάρχει ήττα λοιπόν. Αν δώσω σημασία στο ανθρώπινο συναίσθημα που συνδέει. Οχι ρομαντικό συναίσθημα, αλλά διανθρώπινος σύνδεσμος. Το ρομαντικό συναίσθημα 19ος αι. ήταν το συναίσθημα του “βουλιάγματος μεσ τις ιδέες μου” στις ανθρώπινες ισχείς μου.
e dolce mi è naufragar in questo mare (Leopardi)
και μου είναι γλυκό να ναυαγώ σ αυτή τη θάλασσα

Το συνάισθημα που συνδέει ανθρώπους στη μετά δίκτυο εποχή, παραμερίζει τις ισχείς, τις κεντρικές ιδέες τις βάζει στην άκρη. Στις σχέσεις μας, μένοντας αποκεντρωμένοι, χωρίς να προσπαθήσουμε να κατέχουμε την ισχύ, επαναπροδιορίζουμε ποιοι είναι οι τόποι μας. Οι ιδέες ισχείς, έχουν ήδη ξεπέσει μέσα μας.
Εκπληκτικο παράδειγμα, και στο blog για την αμαλία, και χθές στη συζήτηση στο πεδίο του άρεως, για την ανάδασωση, διώξανε κάμερες και λοιπά μμε. Αποφυγή κέντρου. Επίμονη παραμονή στο διανθρώπινο δεσμό. Το κέντρο – ισχύς – αφέντης είναι επικίνδυνο. Κομματιάζει. Χωρίς την ισχύ στα χέρια, παρά μόνον χρησιμοποιόντας τα εργαλεία για να εκφράζουμε -συνδεόμαστε στις σχέσεις μας, παράγεται μιά νέα γνώση. Την αποκάλώ νέα, γιατί παράγεται απο την ποιητική αρχή: το διανθρώπινο “συναίσθημα”, του “άνθρωπου” του τόσο κοντά όσο και μακρυά μου. Και γιατί εκτιμά τη παραγωγή ανθρώπινων νοημάτων αλλά απεχθάνεται την άσκηση ισχύος.

Κάθε φορά που αναφέρεσαι στην «ισχύ», αναρωτιέμαι πώς έχεις απαντήσει στο (μάλλον) προφανές ότι η ισχύς δίνει σημαντικά …πλεονεκτήματα σε αυτούς που την έχουν.

Για παράδειγμα, η οικονομική ισχύς μπορεί να εξασφαλίσει χρόνο, μέσα, πληροφορίες και γενικά διάφορες «πολυτέλειες» που κάνουν τη ζωή λιγότερο υφιστάμενη σε καταναγκασμούς και αλλοτριώσεις κάθε είδους.

Το να χρησιμοποιείς επίσης διάφορους τρόπους σκέψης και έκφρασης που παράγουν ισχύ, σου δίνει περιθώρια για να πειραματιστείς και με λιγότερο «κερδοφόρες» δράσεις ενώ το να αποποιείσαι κάθε δυνατότητα πρόσκτησης ισχύος οδηγεί σε μάλλον βέβαιη και ταχεία …«λιμοκτονία»..

Ίσως αν προσδιόριζες περισσότερο τον τρόπο που εννοείς την «ισχύ» κάποιες από τις απορίες μου να εξέλιπαν.
Για μένα, «ισχύς» είναι π.χ. η ικανότητα χειρισμού του λόγου, οι γνώσεις, οι δεξιότητες, οι γνωριμίες κτλ. Ισχύς είναι και η πίστη μας για το πώς έχουν τα πράγματα. Αν πιστεύω ότι ο Θεός είναι Αγάπη, αυτό με κάνει να διαθέτω μιαν ισχυρότατη ισχύ. Αν πιστεύω ότι δεν υπάρχει θεός ή ότι ξεκίνησα από το μηδέν για να καταλήξω στο μηδέν, αυτό επίσης με «προμηθεύει» με ισχύ κ.ο.κ

Πώς παράγεται η ισχύς;
Νομίζω, αφού δεν είμαστε σε θέση να παράγουμε τίποτε εκ του μη όντος, αυτό που κάνουμε όλοι είναι να μετατρέπουμε. Το να ζω σημαίνει το να μπορώ να μετατρέπω.
Το ισοζύγιο διασκορπισμού /ξοδέματος ισχύος και προσεταιρισμού / οικειοποίησης ισχύος χρειάζεται να είναι θετικό. Αλλιώς η δυνατότητά μας να ζούμε παύει λίαν συντόμως. Η δυνατότητα να μετατρέπουμε γεννάται από τις κατάλληλες δομές. Είμαστε δομές που μετατρέπουμε , είμαστε δομές που μετατρεπόμαστε.

Αλλά ας σταματήσω εδώ…

.
.
.
(φοβερό το γέλιο του Cage)