να μερικοί λόγοι – απάντηση στο ερώτημα που βάζεις:
- οικειοποίηση τεχνικής
- προσωπική έκφραση παραγμένη απο την οριζόντια συμμετοχή
- προσωπικές επιλογές για τη διαμόρφωση προσωπικότητας
- οι τεχνολογίες παραγωγής μετατρέπονται σε τεχνικές έκφρασης
- οριζόντιος έλεγχος εξουσίας διαχειριστών
- έκφραση βασισμένη στη προσωπικότητα και όχι στην ενσάρκωση προ-έτοιμων ρόλων

Α, ωραία (σκέφτομαι), μια εξίσωση!
Στις εξισώσεις όμως γίνονται και απλοποιήσεις. Ας πούμε, το «ανοιχτή» μπορεί να απαλειφθεί και από τα δύο σκέλη της εξίσωσης οπότε μένει:

δημιουργικότητα = οργάνωση σκέψης (2)

Αν η σχέση (2) ισχύει τότε θα ισχύει και οποιαδήποτε παραλλαγή της η οποία θα προκύψει ενεργώντας και στα δύο σκέλη με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα θα ισχύει:
κλειστή δημιουργικότητα = κλειστή οργάνωση σκέψης
ή
έλλειψη δημιουργικότητας = έλλειψη οργάνωσης σκέψης
κ.ο.κ.

Η διατύπωση επομένως της (1), αν μη τι άλλο, δείχνει όχι μόνο τη σημασία που δίνεις στην «δημιουργικότητα» αλλά και στην «ανοιχτότητα» .

Η δημιουργικότητα (θεωρώ ότι) θεωρείς είναι αυταξία. Ικανός δηλαδή και αναγκαίος λόγος για να αναλώσεις το διαθέσιμο χρόνο και ενέργειά σου.

Η «ανοιχτότητα» (θεωρώ επίσης ότι) θεωρείς να είναι η …ηθική πρόταση που μπορεί να παραχθεί μέσα από την «ιεροποίηση» της δημιουργικότητας.

Εξηγούμαι. Η δημιουργικότητα, όπως και αν ορίζεται, αφορά όλους μας, άλλους περισσότερο άλλους λιγότερο. Κατά κανόνα αναδύεται μέσα από την αλληλεπίδραση υφιστάμενων αναγκών με διαθέσιμα μέσα. Είναι η απάντηση που δίνουμε σε κάποιο ερώτημα, ακόμη και αν αυτό δεν έχει διατυπωθεί ποτέ ως τέτοιο. Η δημιουργικότητα όμως, έχουμε συνηθίσει να είναι ιδιωτική υπόθεση. Με το να εισάγεις το «ανοιχτή» ως τελεστή στον παράγοντα «δημιουργικότητα» προκρίνεις αυτόν τον τύπο της ανοιχτής, δηλαδή, δημιουργικότητας, ως σημαντικότερο; ως προτιμητέο; ως τι;

Γιατί κάποιος να «ανοίξει» την δημιουργικότητά του αν δεν έχει κάποιο όφελος να καρπωθεί από αυτό το άνοιγμα; Ποιος ο λόγος;

…
Έτσι για να πω κάτι :-)
…