μπρος στην άρνηση, οι παραμυθάδες προδίδουν τα συμφέροντα που κρύβουν

Τουλάχιστον για όσο καιρό παραμένει σε εξέλιξη η κοινωνική εξέγερση,

η αντίδραση, γίνεται κοινό αίσθημα. Η άρνηση στους διαχειριστές των θεσμών μας, συνδέει τη κοινωνία μας.

Για όσο καιρό το κοινό αίσθημα της αντίδρασης μένει ενεργό, σε κάθε ερμηνεία που δημοσιεύουν οι διαχειριστές της κοινωνίας μας, βλέπουμε οτι όσα λένε είναι εντολές καλυμμένες με παραμύθιασμα, διαβάζουμε πίσω απ τις γραμμές ποιά συμφέροντα εξυπηρετούν, από ποιανών τα συμφέροντα αμοίβεται ο κάθε διαχειριστής.

Η αντίδραση είναι διάχυτη, τη νιώθεις σε όλες τις συνομιλίες. Οι διαχειριστές προσπαθούν να διαλύσουν το κοινό αίσθημα της αντίδρασης: γλύφουν τα συμφέροντα που τους αμοίβουν. Όσο η αντίδραση είναι που συνδέει τη κοινωνία μας, αυτό που διακρίνουμε στις προσπάθειες των διαχειριστών των θεσμών μας είναι πως, οι αφηρημένοι ιδεαλισμοί τους, ΟΙ νόμοι, ΟΙ θεσμοί, ΤΟ καλό, ΤΟ σωστό, είναι τα βασικά εργαλεία για την αρπαχτή, το φαρισαϊσμό, την αλαζονεία, το κυνισμό, τον οπορτουνισμό, την εξουσία, το γλύψιμο.

Για όσο καιρό, η αντίδραση στα παραμύθια, θα είναι το αίσθημα που συνδέει τη κοινωνία μας, οι διαχειριστές με κάθε ανάλυση τους θα προδίδουν τα συμφέροντα τους.

(Οι πιο παληοί και έμπειροι διαχειριστές, μπρος σε τόσο κόσμο να κατεβαίνει αυθόρμητα στους δρόμους, λουφάζουν αυτό το καιρό. Περιμένουν να πέσει η ορμή των ανοιχτών ερωτημάτων. Αν υπήρχε τουλάχιστον ένα κάποιο συμφέρον, να ανακαίνιζαν έστω κάπως τους ουτοπικούς ιδεαλισμούς, θα το βλέπαμε. Το κοινό αίσθημα της αντίδρασης θα το μετέτρεπαν σε εργαλείο τους και θα τους είχαμε να φλυαρούν με στόμφο. Όσοι θέλουν να είναι διαχειριστές της κοινωνίας δεν εμπνέονται από τα κοινά αισθήματα, τους εμπνέει το εγώ τους, η ισχύς και η αλαζονεία της εξουσίας. )