@dromos

σε προσωπικούς προσωπικούς τόνους,

d dimitriou — Thu, 29 Jan 2009 11:15:12 +0000

όπου κι αν κινούμαστε, βλέπουμε τα σημάδια της τρέλλας που καλλιεργείς: τη “πνευματική ιδιοκτησία” σου, να κατέχεις και να ελέγχεις.

το σήμα σου το αναγνωρίζουμε: αυτοικανοποιείσαι οι μορφές της ζωής να εκτελούν δικές σου εντολές. Υπάκουους να τριγυρνούν γύρω απ το εγώ σου.

Γαμάς τη ζωή γιατί εκπαιδεύτηκες να σκοτώνεις μέσα σου τους εαυτούς σου. Το ξέρουμε, είναι αποθηκευμένο σε χιλιόμετρα σελίδες. Όποιος παγώνει το κόσμο μέσα του, είναι μαθημένος να αυτοκτονεί. Η “ισχυρή” μηχανή έλεγχου:
όπου νιώθεις επιθυμίες, το μόνο που ξέρεις είναι να τις διαλύεις, Αυτοκτονείς.

Εμείς όμως χαιρόμαστε οι θελήσεις να μας εκπλήσουν -το ποτάμι δεν ξαναπερνά ποτέ απ΄το ίδιο σημείο- Απρόβλεπτες. Και επειδή είναι μόνον απρόβλεπτες ματαιώνουν τους εκτελεστές τους .
Τα ανυπότακτα “θέλω” και τα “θέλουμε” που πηγάζουν έξω από έλεγχο,
δηλαδή είναι νέα κι έρχονται ασταμάτητα,
κρίνουν το τρικάκι σου, την αιώνια ατέλειά σου.
Και πάρα πέρα κι απ’ τα ποτάμια των επιθυμιών

στον προβλέψιμο μονόδρομο σου Σουραμπάγια Τζόνι, εμείς
Παίζουμε,
ανακατεύομε σε διάφορες αναλογίες τις θελήσεις με τους νόμους,
για να αφουγγραζόμαστε τα επόμενα παιχνίδια που θάρθουν,
που κανείς δε ξέρει ποιός θα τα πρωτοκάνει,
και είναι ανυπάκουα στα συμφέροντα σου.
Παιχίδι Ανασφαλές για σένα, “ακατανόητες” ζωές

Με ο,τι πουλάς εσύ για σύστημα, “πρόεδροι & τοπ-μόντελς”, διαλύεις. Πληρώνεις για να ονομάζοντε τα ανυπάκουα παιχνίδια ως “διαταραχές προσωπικότητας”.
Πληρώνεις για να ασυλοποιούντε τα παιχνίδια σε μουσεία και πανεπιστήμια.
Εμείς που αγαπάμε τα “λάθη” και που εμπιστευόμαστε τα παιχνίδια, σ’ ότι κι αν κάνεις δε βλέπουμε τίποτ άλλο παρά ένα ίδιο πρόγραμμα αιώνες τώρα: να οργανώνεις τη διάλυση και το φόβο.

Ξέρεις μόνο νάσαι προκλητικός, να πουλάς μούρη κι αδιαφορία.
Τους θρασύδειλους κανονισμούς σου, η ζωή τους παίζει αβίαστα,
με τις μίζερες εντολές σου σκληραίνεις τα όρια, που η χαρά στα τρυπάει.
Με τη χαρά είναι που υπολογίζεται πόσο θλιβερή τη κάνεις τη ζωή,
με τη χαρά το ιεραρχικό σου σύστημα φαίνεται πως είναι χαρτοκοπτική.
Επαναλαμβάνεις για αιώνες το ίδιο γνωστό ρολάκι σου, πως θα σκοτώσεις πάλι.
Η δυστυχία σου είναι σενάριο προβλέψιμο

απώλεια θλίψη και στείρωση καλλιεργείς -στα τραγούδια στις σχολές στο κινηματογράφο στις ειδήσεις στη δουλειά- για να εισπράττεις αυτοκαταστολή.
Η χαρά δεν θρυμματίζεται, δε ζούμε μέσα στα σπαράγματα σου,
η χαρά ξεσπάει σε στιγμές, έτσι, ακατανόητη για να παράγει τις σημασίες. Δεν τελειώνει ποτέ να διψάμε για νέες σημασίες, ατίθασες.
Η χαρά δεν καταργείται, όσο κι αν σε τρομάζει. Παράλογο

όσους πουλάνε ακόμη έκσταση, πόνο, απορίες φόβους κι αδιέξοδα, τους πληρώνεις εσύ για να εξαπατούν,
Εμείς με τη χαρά απρόβλεπτη και ακατέργαστη, βλέπουμε -στις πληρωμές σου, στους προέδρους και στους στόχους σου- ένα τέλμα,

είσαι εγκλωβισμένος

δε μιλάμε πια για να παράγονται σκέψεις μέσα μας, ούτε για να προκαλούμε αντιδράσεις, μιλάμε για να ανοιγόμαστε σε νέες δράσεις προς τα όπου κι όπως.
Χωρίς τον έλεγχο, ακούμε τις θελήσεις μας και τις ατέλειες μας, μας ζούμε και μας κρίνουμε.
Σε ποιο ανθρώπινο κέντρο στηρίζεται η αυτονομία της γλώσσας αυτής που ακούω,μιλάω, που βρίσκεται στο κέντρο κέντρο και που δεν ασκείται ούτε στο περιθώριο ούτε σε άσυλο;

Posted in τέχνη, έμπνευση, γραφειοκρατία, επάγγελμα-τέχνη, new art after nets, pattern culture, video Tagged: τέχνη, έμπνευση, γραφειοκρατία & μμε, επάγγελμα-τέχνη, νέα τέχνη μετά τα δίκτυα, video

δεν έχει τίποτε να φανταστείς, μπροστά σου είναι

d dimitriou — Thu, 15 Jan 2009 19:57:11 +0000

το νόημα που πιάνεται μόλις, ενώ πάει να σου διαφύγει

- ζητά να διαρρήξει όρια

Στο νόημα που μόλις που πιάνεται, η ζωή σου χτυπά στα ίσα, ίσος προς ίσο, άφοβη. Προκαλεί για Λόγο.

Ε! αλαζονεία! Όσα εσύ κομματιάζεις, εμείς τα συνδέουμε,
αυτή τη δύναμη φοβάσαι και ξηλώνεις δρόμους.

Posted in παρόν, τέχνη, τεχνολογία, έμπνευση, γνώση, new art after nets, video Tagged: τέχνη, έμπνευση, γνώση, κριτική

- — χάος – - – — – - – — – νόημα — – -

d dimitriou — Mon, 12 Jan 2009 14:09:06 +0000

το νόημα δεν δίνεται με απαντήσεις στο ερώτημα “γιατί το κάνουμε” αυτό; ή “τι θέλεις να πείς με αυτό”; – ούτε παράγουμε νόημα όταν κάνουμε “δηλώσεις” – ούτε βέβαια δίνουμε κάνα νόημα με απαντήσεις στο ερώτημα “τι αιτούμαστε;” “τι θέλεις να” – ποιά είναι τα “πολιτικά προτάγματα;”, “τα ξέρεις να τα πεις με λόγια τα θέλω σου?”. Μια ζωή με δηλώσεις προτάγματα & αιτήματα, είναι απλώς η καθημερινή εξάσκηση για τη γραφειοκρατία, δεν παράγει κανένα διαφορετικό νόημα – είναι η μιζέρια χωρίς λόγο -

posted with vodpod
Henri Chopin, Live at Espcace Gantner, Bourgone, France, 2005
@ U B U W E B – Film & Video http://www.ubu.com/film/chopin.html

Το νόημα κατασκευάζεται με το που σπάμε το κυνισμό, νόημα παράγεται ΜΕΣΑ Από τη ΔΙάρρηξη των φαρισαϊσμών, της αρπαχτής του γλυψίματος, της βιομηχανίας, Το νόημα μας δίνεται ΜΕσα στην γοητεία του ανώριμου, του ανερμάτιστου, του α-κατέργαστου, του α-κατανόητου,

το νοήμα παράγεται ΜΕσα από τη επιμονή να ασχολούμαστε με αυτά που οι εχθροί των ιδεών χαρακτηρίζουν σαν: ταμπού, ασύμφορο, απαγορευμένο, γελοίο, καταστροφή, χάος, αντι-κανονικό, αντι-ιεραρχικό, α-φελές, α-διέξοδο, α-νόητο, αν-ίδεο, ά-σχημο, ά-χρηστο, αν-ασφαλές,

Posted in παρόν, τέχνη, έμπνευση, γνώση Tagged: παρόν, τέχνη, υποκείμενο, έμπνευση, εξέγερση

Democracy Feb.2003 – Δεκ.2008 Οι Θεσμοί, η εξέλιξη ενός ποιήματος

d dimitriou — Sat, 03 Jan 2009 13:48:26 +0000

Δεκ. 2008
Οι θεσμοί

Άφησαν τα νώτα τους ακάλυπτα.Γαμάνε όποιον βρεθεί μπροστά τους.
Τα αρχίδια μας τα πασάρουν για μυαλό.
Δεν είχαν άλλη διέξοδο.

-
Democracy

There’s no escape.
The big pricks are out.
They’ll fuck everything in sight.
Watch your back.

Harold Pinter February 2003
http://www.haroldpinter.org/politics/god_bless_america.shtml

Posted in πράξη, παρόν, τέχνη, γνώση, ιστορία Tagged: παρόν, ποίηση, τέχνη, γνώση, εξέγερση, ιστορία

μπρος στην άρνηση, οι παραμυθάδες προδίδουν τα συμφέροντα που κρύβουν

d dimitriou — Sun, 28 Dec 2008 19:03:47 +0000

Τουλάχιστον για όσο καιρό παραμένει σε εξέλιξη η κοινωνική εξέγερση,

η αντίδραση, γίνεται κοινό αίσθημα. Η άρνηση στους διαχειριστές των θεσμών μας, συνδέει τη κοινωνία μας.

Για όσο καιρό το κοινό αίσθημα της αντίδρασης μένει ενεργό, σε κάθε ερμηνεία που δημοσιεύουν οι διαχειριστές της κοινωνίας μας, βλέπουμε οτι όσα λένε είναι εντολές καλυμμένες με παραμύθιασμα, διαβάζουμε πίσω απ τις γραμμές ποιά συμφέροντα εξυπηρετούν, από ποιανών τα συμφέροντα αμοίβεται ο κάθε διαχειριστής.

Η αντίδραση είναι διάχυτη, τη νιώθεις σε όλες τις συνομιλίες. Οι διαχειριστές προσπαθούν να διαλύσουν το κοινό αίσθημα της αντίδρασης: γλύφουν τα συμφέροντα που τους αμοίβουν. Όσο η αντίδραση είναι που συνδέει τη κοινωνία μας, αυτό που διακρίνουμε στις προσπάθειες των διαχειριστών των θεσμών μας είναι πως, οι αφηρημένοι ιδεαλισμοί τους, ΟΙ νόμοι, ΟΙ θεσμοί, ΤΟ καλό, ΤΟ σωστό, είναι τα βασικά εργαλεία για την αρπαχτή, το φαρισαϊσμό, την αλαζονεία, το κυνισμό, τον οπορτουνισμό, την εξουσία, το γλύψιμο.

Για όσο καιρό, η αντίδραση στα παραμύθια, θα είναι το αίσθημα που συνδέει τη κοινωνία μας, οι διαχειριστές με κάθε ανάλυση τους θα προδίδουν τα συμφέροντα τους.

(Οι πιο παληοί και έμπειροι διαχειριστές, μπρος σε τόσο κόσμο να κατεβαίνει αυθόρμητα στους δρόμους, λουφάζουν αυτό το καιρό. Περιμένουν να πέσει η ορμή των ανοιχτών ερωτημάτων. Αν υπήρχε τουλάχιστον ένα κάποιο συμφέρον, να ανακαίνιζαν έστω κάπως τους ουτοπικούς ιδεαλισμούς, θα το βλέπαμε. Το κοινό αίσθημα της αντίδρασης θα το μετέτρεπαν σε εργαλείο τους και θα τους είχαμε να φλυαρούν με στόμφο. Όσοι θέλουν να είναι διαχειριστές της κοινωνίας δεν εμπνέονται από τα κοινά αισθήματα, τους εμπνέει το εγώ τους, η ισχύς και η αλαζονεία της εξουσίας. )

Posted in παρόν, γραφειοκρατία, γνώση, pattern culture Tagged: γραφειοκρατία, γνώση, εξέγερση, νέα τέχνη μετά τα δίκτυα, pattern culture

ο αυτόματος πιλότος χαλάει με ασήμαντες κουβέντες

d dimitriou — Sun, 21 Dec 2008 13:07:55 +0000

Το ξέσπασμα των ψυχών μετατρέπεται σε κανάλια για να ρέει το χρήμα,
όταν στην λέξη οδύσσεια, για παράδειγμα, η φαντασία οδηγείται αυτόματα στη “σωστή” λέξη ιθάκη.

πιο συγκεκριμένα

Όταν οι ψυχές φλερτάρουν χρησιμοποιόντας κώδικες των μμε & γραφειοκρατίας, ή όταν έχει γίνει όνειρό τους να προγραμματίζουν τους αυτόματους πιλότους της κυβέρνησης, όταν οι προσωπικές απρόσμενες στιγμές δεν έχουν λόγο παρά, εκφράζονται μόνο με πιστοποιημένους μηχανισμούς, τότε οι ψυχές έχουν μετατραπεί σε ζωντανό χρήμα.

όμως, σ’ αυτό το σύστημα για ζόμπι
Όταν η ψυχή εμπνέεται από μιά εκτός έλεγχου κουβέντα, το άνοιγμα της δεν έχει όρια, η οδύσσεια δεν είναι δρομολόγιο για να επαναλαμβάνεται, οι αποθηκευμένες πληροφορίες είναι γνώσεις για να ξεπερνιούνται, η ψυχή δεν ξέρει- δεν ξέρει- που ξανοίγεται, οδηγεί δε ξέρω κι εγώ πού, εξαπλώνεται σε νέες διαδρομές άγνωστες -που αν τις ήξερα ποιές είναι θα ήταν ήδη πληροφορίες στο κυβερνοχώρο-, ανοίγεται κι εγώ δε ξέρω προς τα πού θα με πάει η συγκίνηση του διπλανού μου άνθρωπου, με μιά ασήμαντη ή και κακογραμμένη κουβέντα, όπως εξαπλώθηκε απρόβλεπτα η κοινωνική εξέγερση αυτές τις μέρες

Posted in παρόν, έμπνευση, ιστορία, new art after nets Tagged: παρόν, έμπνευση, εξέγερση, ιστορία, new art after nets

τα μμε άρχισαν να πακετάρουν τη χαρά της εξέγερσης, (όπως: griots blog tag)

d dimitriou — Mon, 15 Dec 2008 15:39:39 +0000

η εξέγερση θάβεται από τις τρέχουσες γλώσσες, τις γλώσσες που γαλουχούν στη καταστολή, χρειαζόμαστε νέες γλώσσες

1. προϊστορία: J. Beuys “Ομογενές φιλτράρισμα για μακρύ πιάνο, ο μεγαλύτερος σύγχρονος συνθέτης είναι το παιδί της θαλιδομίδης” (μονωμένο πιάνο με κετσέ, performance ) 1966.

Performance: Staatliche Kunstakademie (Düsseldorf, North Rhine-Westphalia, Germany); Repository: Musée National d’Art Moderne (Paris, France)
αποθηκευμένο απο opossumd στό http://www.flickr.com/photos/opossumd/385881654/

2: με αφορμή το griots tag

- griots blog tag: μιά συνάθροιση δικτυακού υλικού που αναφέρεται στη εξέγερση του δεκ.2008. Το περισσότερο υλικό που συμμαζεύται είναι άρθρα από επαγγελματίες μάνατζερς της κοινής γνώμης. Μια ανοιχτή σε όλους ¨δημοσιογραφία των πολιτών” μιά πλατφόρμα που όμως, μετά τη δικτύωση της εξέγερσης σε πόλεις της ελλάδας και του εξωτερικού, το griots μοιάζει σαν άλλο ένα δικτυακό λαϊφ-σταϊλ κόνσεπτ.

- Παρ’ όλα αυτά είναι τα λουλούδια αυτές τις μέρες που ανθίζουν απρόσμενα, απρόβλεπτα και προκαλούν κοινωνική εξέγερση με αφορμή το φόνο του 16χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό
- οι μαθητές, 15χρονα στους δρόμους αυτές τις μέρες, χιλιάδες παιδιά απρόσμενα σε πολλές πόλεις στην ελλάδα εκεί που δεν το περίμενε κανείς συμμετέχουν στην αντίδραση, που σημαίνει οτι εκεί που όλα μοιάζαν προβλέψιμα και υπό τον έλεγχο του συστήματος μας, αυτά ξέφυγαν, ξέσπασαν και ανθίζουν εκτός ελέγχου
- η χαρά της ζωής όπως και οι θλίψη με όλη τη σημασία τους: συμβαίνουν απρόσμενες απρόβλεπτες ανεξέλεγκτες

- οι γλώσσες που καλλιεργούμε είναι ανεπαρκείς μπρός στη χαρά, ή πιο σωστά, οι γλώσσες που παράγει η κοινωνία μας ελέγχουν τη χαρά τη συγκρατούν, τη μετατρέπουν σε αυτοκαταστολή και θλίψη. Η χαρά δεν προτείνει, είναι ότι είναι μόνον στο παρόν, είναι ακατέργαστη πρώτη ύλη, καμία ερμηνεία δεν την σπρώχνει να ξεσπάσει, όπως το νερό σαν πρώτη ύλη, δεν πηγάζει επειδή θα εμφιαλωθεί σε μπουκάλια ούτε επειδή μέσα από κανάλια θα ποτιστούν καλλιέργειες.
- αντιδρούν στην ασφυξία της ζωής τους, [και ουρλιάζουν μέσα μας για την ανεπάρκεια της ζωής] και ξεσπούν άναρθρα έως και βίαια, που πάει να πεί οτι ο πολιτισμός μας δίνει σημασία στο διαφορετικό μόνο όταν προκαλεί φόβο, όταν το απρόβλεπτο γίνεται τερατώδες

- αντιδρούν, προς τα που να εκφραστεί με τα απρόβλεπτα έργα της η ζωντάνια, μαθητές που εκπαιδεύονται να ματαιώνουν την έμπνευσή τους, ελάχιστα τους εμπνέουν ίσως και το τίποτε, είτε γιατι κανείς δεν ήθελε να αφήνει χώρο στη απρόβλεπτη φρεσκάδα, είτε γιατί οι περισσότεροι τους στρέφουν προς τα δικά του συμφέροντα, είτε γιατί στη κοινωνία μας απαξώνουμε τα εργαλεία για το πως να αφήνεις ανοιχτό χώρο στη φρεσκάδα, είτε γιατί δεν κυκλοφορούν οι γλωσσικοί κώδικες για να τους ακούει, είτε γιατί ελάχιστοι απολαμβάνουν το απρόβλεπτο, είτε γιατι η κοινωνία μας επέμενε και επιμένει να προκαθορίζει τον “ελεύθερο” χώρο των νέων, είτε γιατί με μια εκπληκτικά συντηριτική ανωριμότητα η κοινωνία μας φοβόταν και φοβάται τα έργα της ανεξέλεγκτης χαράς των νέων, είτε γιατί οι ιεραρχίες μας το μόνο που βλέπουν μπροστά στη φρεσκάδα ήταν χρήμα και οπαδούς

- Η απρόσμενη αντίδραση των μαθητών είναι χαρά της ζωής τους και της ζωής μας, οι ερμηνείες είναι δικές τους, τις περιμένουμε στα επόμενα χρόνια, την ακατέργαστη πρώτη ύλη της ζωής τους μας τη χαρίζουν, ε! χρειάζεται να αποτραβηχτούμε να αφήνουμε αδιαμόρφωτο και ανεξέλεγκτο το χώρο τους να τον φτιάξουν όπως θέλουν. Να αποτραβηχτούμε απο τις πηγές της πρώτης ύλης, να καθαρίσουμε το χώρο να πολλαπλασίαζεται η φρεσκάδα, να κατευθύνεται όπου θέλει και να παράγει έργα όπως γουστάρει.

– Το ίδιο σενάριο για χρήμα και για γραφειοκρατία παίζεται μπρος σε οποιαδήποτε ακατέργαση πρώτη ύλη : μόλις εμφανιστούν φρέσκες πρώτες ύλες ανοίγουν οι ορέξεις για εκμετάλευση, μπρός στο πλούτο που χαρίζει ανεξέλεγκτα η φρεσκάδα, η εκμετάλευση είναι το ίδιο φτωχό σενάριο που παίζεται χωρίς καμία φαντασία χωρίς παραλλαγές. Οι φρέσκες πρώτες ύλες χρησιμεύουν είτε για να βγεί χρήμα είτε για να διαφημιστεί η γραφειοκρατία. Έτσι και τώρα, μπρός στη χαρά που προκαλεί η αντίδραση των μαθητών, μπρος στην ανεκτίμητη φρέσκια πρώτη ύλη που ξεθάβει η εξέγερση, ανοίγονται οι ορέξειςγια να την εκμεταλευτούν με τα ίδια σενάρια, τη ίιδια γνωστή ξύλινη γλώσσα, τις ίδιες διαχειρίσεις κοινής γνώμης, με τις ίδιες δομές, με τις ίδιες κομματικές δικτυώσεις, ξανά εφαρμογές από τη λάσπη της μεταμοντέρνας θεωρίας, με τις ίδιες εξαρτήσεις εξουσίας, τα ίδια συμφέροντα και τις ιδιες πρακτικές της αμετροέπειας της αδιαφορίας της αρπαχτής που προκαλούν ασφυξία που προκάλεσε τη κοινωνική εξέγερση. Μπρός στις φρέσκες ύλες της εξέγερσης ανοίγονται οι ορέξεις για την εκμετάλευση τους. Η εκμετάλευση δεν νιώθει χαρά μπρος στις φρέσκιες πρώτες ύλες, η εκμετάλευση βλέπει μόνον χρήμα και ροές πληροφορίας.

Το griots blog tag είναι ένα περιστασιακό κανάλι όπου συμμαζεύονται περισσότερο άρθρα διαχείρισης της κοινής γνώμης από επαγγελματίες διαχειριστές και λιγώτερο άρθρα που παράγονται απο πολίτες. Άρθρα με τις γνωστές “γλώσσες” των μμε, μεταφέρονται στο δίκτυο με copy paste. Οι γλώσσες διαχείρισης της κοινής γνώμης είναι κατασκευασμένες ώστε να εξυπηρετούν: την παντοδυναμία των ισχυρών και την ασφυξία των ανίσχυρων. Αυτές τις γλώσσες, οι επαγγελματίες μμε δεν τις βάζουν σε κρίση, σαν όλα να λειτουργούν ορθά στο σύστημα χρήμα, μμε & κόμματα. Και εδώ είναι το ενδιαφέρον: οι στάτους-στάϊλ γλώσσες ερμηνεύουν την εξέγερση, χωρίς όμως να ξεθάβουν πρώτες ύλες από τη δική τους καταστολή. Οι ερμηνείες τους καταλύουν τις αντιδράσεις μέσα στις νομότυπες δομές του συστήματος. Οι ερμηνείες είναι σαν να επαναλαμβάνουν το σήμα: ηθική είναι το νομότυπο.

Οι απρόσμενες αντιδράσεις των μαθητών και η απρόσμενη κοινωνική εξέγερση εγκαινίασαν ένα νέο κοινωνικό δίκτυο, με υλικά της ζωής που θάβονται από τις κατατασταλτικές γλώσσες. Αυτό το κοινωνικό δίκτυο της εξέγερσης φτιαγμένο από αντιδράσεις “αξιοποιείται” σαν ένα νέο κοινωνικό κανάλι για να ρέουν οι πληροφορίες, οι γνωστές τετριμμένες ασφυξιογόνες ερμηνείες για την εξέγερση. Μοιάζει σαν να βρήκε κανείς στην εξέγερση, τη κατάλληλη συνθήκη για να πουλήσει μακροχρόνα δάνεια σχεδιασμένα ειδικά για τις ανάγκες των εξεγερμένων.

-Η κοινωνική εξέγερση είναι η πρωτοπορεία που φέρνει στην επιφάνεια πλούτο απο κατεσταλμένες φωνές, ψυχές ακατέργαστες. Οι ψυχές έχουν καταλυθεί, απο τότε που χρησιμοποιούνται σαν κανάλια για τις ροές της πληροφορίας. Απ τα τραγούδια που εγγράφουν τη θλίψη της αυτοκαταστολής, τις σκηνοθεσίες του τί είναι δίκαιο, τις οπουρτινιστικές λυκοφιλίες και έως τη γεύση της επιδερμίδας, οι γλώσσες να επικοινωνούμε ψυχή με ψυχή έχουν καταλυθεί, οι ψυχές είναι τα κανάλια – εξυπηρετητές για να ρέει το χρήμα. Ψυχές ακατέργαστες ξεσπάν απρόσμενα εναντίον του καθεστώτος του χρήματος. Οι αντιδράσεις βάζουν σε κρίση την ολική διαχείριση της ζωής από το χρήμα. Κοινωνική εξέγερση: είναι η πρωτοπορεία της ιστορίας μας. Και η οπισθοφυλακή είναι η γνωστή τετριμμένη “ερμηνεία” του συστήματος χρήμα μμε & κόμματα: καθαρίζει το τοπίο από τις ακατέργαστες ύλες που ξεθάβονται απ την εξέγερση, μεταδίδοντας οτι γνωρίζει τι φταίει στο σύστημα και πρέπει να διορθωθεί. Με άλλα λόγια ξέρουμε τι σας φταίει και θα τα διορθώσουμε, τα κεφάλια μέσα τώρα.
-Οι μαθητές που προκάλεσαν απρόσμενα τη κοινωνία σε εξέγερση, μένουν έξω από αυτό το δίκτυα των ειδικών που “ερμηνεύουν” τις αντιδράσεις τους. Η απρόσμενη φρεσκάδα που ξέσπασε στη κοινωνία μας, μένει έξω από τις δομές που μετατρέπουν πακετάρουν την εξέγερσή τους. Μένουν έξω απ το τετριμμένο κιτς φορμάρισμα της χαράς τους, δεν ζητάνε. Όταν οι άνθρωποι αντιδρούν και δεν μιλάνε σημαίνει πως δεν έχουνε γλώσσα για να επικοινωνούν όπως γουστάρουν. Που πάει να πεί πως η γλώσσα που έχουν είναι η γνωστή φτωχή τετριμμένη που προκαλεί αυτοκαταστολή. Κανένα όμως τετριμμένο, κιτς, γνωστό σενάριο αυτοκαταστολής δεν κατάφερε να καταργήσει ούτε και να προβλέψει το ξέσπασμα της αντίδρασης.

- Αν φαίνονται κάπως καθαρά αυτή τη στιγμή το πως ξεπετιόνται η μία μετά την άλλη οι ορέξεις για να καταναλώσουν τη χαρά, αυτή η ευκολία του να δείς, παράγεται από τις απρόσμενες αντιδράσεις χιλιάδων παιδιών και όχι απο τις τετριμμένες ερμηνείες
-οι μνήμες από την εξέγερση των χιλιάδων μαθητών θα προκαλούν αντιδράσεις όλων μας μπρός στη καταστολη πού γεννά η γλώσσα της ατέλειωτης διαπλοκής
-οι μνήμες απο την εξέγερση, που οι μαθητές δεν έχουν βρεί το πως να την αφηγηθούν, με νέες γλώσσες που να παράγονται απο τις πρωτες ύλες που ξέθαψε η εξέγερση, οι μνήμες δεν έχουν παρά να συνεχίζουν να προκαλούν για νέα νοήματα, για να μην εξοστρακιστούν από τις γνωστές απαράλλαχτες τετριμμένες κιτς ερμηνείες

το πρώτο που λέγεται σαν απάντηση στα παραπάνω είναι πως τα δίκτυα και τα εργαλεία τους διατίθενται ελέυθερα και είναι ανοιχτά για τον καθένα, όπως το σφυρί φτιάχτηκε για τον καθένα. Οπότε να προσέχουμε να μη μπερδευόμαστε και λέμε οτι το σφυρί φταίει για την κιτς τετριμμένη αισθητική της πόλης. Αυτά για το σφυρί και τη πόλη τα ξέρουμε είναι παληά παμπάλαια. Το πρόβλημα είναι και ήταν πάντα αλλού. Οτι το σφυρί και όποιο εργαλείο γίνεται αμέσως εργαλείο των εργολάβων. Οι εργολάβοι ορέγονται νάχουν αποδοτικά σφυριά. Και τα σφυριά με τη σειρά τους ανταγωνίζονται ποιο είναι το αποδοτικώτερο. Αυτό είναι το παμπάλαιο πρόβλημα των σφυριών όπως και των εργαλείων των γλωσσών και της αισθητικής. Ας το αφήσουμε λοιπόν αυτό το γνωστό περι του άδολου σφυριού. Τα σφυριά και η αισθητική και οι γλώσσες παράγονται για να εξυπηρετούν. Αν αρχίσουμε να βλέπουμε μέσα από τα πράγματα, δηλαδή τι υλικό μαζεύεται κάτω απ το griots blog tag, τότε εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε τι εξυπηρετεί το κάθε εργαλείο. Και μπορούμε ακόμη και να μάθουμε πως να σχεδιάζεται το καθένα σφυρί, η καθεμιά γλώσσα και αισθητική ώστε να εμπνέει. Να ανοίγει ορίζοντες να προκαλεί σε έργα από ανεξέλεγκτες εκφράσεις.
Με γνωστές γενικότητες του στύλ “τα εργαλεία είναι ελεύθερα να τα χρησιμοποιεί ο καθένας όπως γουστάρει” και όποιος δεν τα χρησιμοποιεί όπως γουστάρει δικό του είναι πρόβλημα, είναι σα να λέμε πως και οι τράπεζες φτιάχνονται έτσι ώστε και για να τις σπάμε ή πως οι εφημερίδες φτιάχνονται έτσι και για να σκουπίζουμε τα τζάμια . Ας μην αφηνόμαστε στη παράνοια που γεννά η ασφυξία των φτωχών εργαλείων ;)

Posted in internet use, παρόν, έργα, έμπνευση, γραφειοκρατία, μμε, pattern culture Tagged: internet use, τεχνολογία, γνώση, pattern culture

οι στιγμές θυμωμένης αντίδρασης προκαλούν για νοήματα

d dimitriou — Sat, 13 Dec 2008 16:14:23 +0000

Αυτές τις στιγμές που είναι στιγμές εκτός γλώσσας που είναι άρνηση αντίδραση θυμός οργή, αυτές τις στιγμές που οι άνθρωποι κοντοστέκονται, να τις στοχαστούν, τις στιγμές που η βιομηχανία απορρυθμίζεται και τις φοβάται, οι απρόβλεπτες στιγμές έξω απο τη λογικά οργανωμένη πληροφορία, όπως είναι οι στιγμές του τρελού -η κοινωνία σε τρέλα- που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι η επόμενη κίνηση, ούτε κι ο ίδιος ο τρελός δε ξέρει που θα στραφεί, τι θα κάνει, ούτε κι αυτός δεν ξέρει, δεν ορίζει, η μία στιγμή γεννά την άλλη, αυτές οι στιγμές εκτός συστήματος εντολών & έλεγχου, παραμένουν να είναι οι φοβερές στιγμές, ανθρώπινες,
σε αυτές τις στιγμές όποιο νόημα και να δωθεί αποτυγχάνει, βιαστικά-βιαστικά οι πολιτικοί διορίζουν νονούς και τις βαφτίζουν με ονόματα ταυτότητες και έννοιες. Τις έννοιες που τους δίνονται στα απανωτά βαφτίσια τους δεν τις δεχόμαστε, αντίθετα συλλαμβάνουμε αμέσως ποια συμφέροντα εξυπηρετούν οι νονοί τους, τα βαφτίσια προδίδουν τα συμφέροντα των νονών τους, ενώ οι στιγμές παραμένουν χωρίς όνομα,
οι αντιδράσεις δεν έχουν γλώσσα, καθρεφτίζουν τα συμφέροντα όποιου πάει να τις ορίσει, οι στιγμές δεν έχουν όρια, οι έννοιες ανοργάνωτες ανακατεμμένες, τις ζούμε ο καθένας όπου κι όπως και τίποτ΄ άλλο, έτσι σκέτα. Οι αντιδράσεις ξεσπάνε, απρόσμενα, ακριβώς όταν νομίζουμε οτι, όλα τα ελέγχουμε και μπορούμε να τα προβλέπουμε. Τι μας γίνεται εκεί μέσα μας δεν ξέρουμε, αυτό είναι το μεγαλείο. Στη ζωή μαθαίνουμε από τις στιγμές της τρέλας, στις μαύρες τρύπες του συστήματος, ωριμάζει η κριτική σκέψη.
Μετά απ αυτές τις στιγμές, όλοι βγαίνουν αλλιώς.

Οι απρόβλεπτες στιγμές της οργής θυμού αντίδρασης,
όσο κι αν το σύστημα επιζητεί να τις ελέγχει, δεν καταργούνται.
Στην ωμότητα και στο κυνισμό των έλεγχων [... "ηθική είναι το νόμιμο" ], οι αντιδράσεις ξεσπάνε.
Σε κάθε προσπάθεια που γίνεται για να ερμηνευτούν οι αντιδράσεις, οι αντιδράσεις ξεσκεπάζουν αμέσως τα συμφέροντα εξουσίας που εξυπηρετούν οι ερμηνείες,
οι αντιδράσεις, ανθρώπινες στιγμές χωρίς γλώσσα, αυτό είναι το μεγαλείο τους, στιγμές σκέτες ακατέργαστες, προκαλούν για νοήματα.

οι αντιδράσεις προκαλούν για νέες αντιδράσεις για να εξαναγκάζουμε στο σύστημα να ακούγεται η ζωή (είπα να ακούγεται η ζωή και δεν είπα οτι θα ήταν ποτε δυνατόν να παραχθεί ισορροπία ζωής στο σύστημα )

Posted in internet use, παρόν, υποκείμενο, έμπνευση, γνώση, new art after nets Tagged: παρόν, έμπνευση, εξέγερση, ιστορία, νέα τέχνη μετά τα δίκτυα

ναι είναι εξέγερση, στα γρήγορα μιά σημείωση

d dimitriou — Thu, 11 Dec 2008 11:22:33 +0000

file de xerw ti katalavainete eseis ekei alla,
edw h katastash synexizetai sta sxoleia
sygnwmh pou grafw toso apospasmatika, alla h istoria auth th stigmh trexei me taxythtes grhgorwteres apo th taxythta stoxastmou enos keimenou.Ta 15xrona provaloun mia aprovlepth APROVLEPTH kai APROSMENH antidrash mazi kai o perissoteros kosmos. Nomizw pws nai einai exegersh asxeta apo to poia morfh tha parei sto telos. Einai exegersh gia autodiamorfwsh neas syneihdhshs an mh ti allo. Nees morfes pou menoun exw ap tis glwsses pou xeroume ews twra. Mesa sto systhma entolwn kai elegxou pou zoume, h anagkh gia ananewsh twn morfwn mas mou fainetai pws einai to ousiastikwtero : hdh mphkan apo ta paidia ta themelia gia mia nea gennia kritikhs anoixths kai aprovlepths makrya apo tis palhes glwsses syneidhshs pou elegxontai apo to systhma.
Anektimhtos thysavros akatergastos. Menei xwris glwssikh ekrfash. Kai opws kathe akatergasth prwth ylh anoigei adhfages orexeis sto xrhma kai sta kommata etsi tha symvei kai me ta twrina. Opoia ki an einai h telikh forma, gia allh mia fora emfanisthke pws synexizoun na yparxoun aprosdioristes peristaseis ths zwhs pou menoun exw ap ton elegxo. H taxythta ths zwhs parasyrei ektos plhktrologiou pros to paron

Posted in internet use, πράξη, υποκείμενο, έμπνευση, ιστορία Tagged: internet use, παρόν, έμπνευση, εξέγερση, ιστορία

για το: P2P, το σύστημα και τις σχέσεις

d dimitriou — Wed, 03 Dec 2008 15:31:13 +0000

αναμεταδίδω το βίντεο του Βασίλη Κωστάκη, με τίτλο P2P και Ουτοπία (v 0.1).
Μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση νοημάτων από διεθνή βιβλιογραφία, για τη παραγωγή των “κοινών” ή όπως γράφει ο ιδιος: των ομότιμων σχέσεων.
Δημοσιευμένο στις 22.11.08, στα :
http://bloggr.p2pfoundation.net/?p=82
http://www.ellak.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6800&Itemid=1

Όταν λέμε σύστημα εννοούμε μια πραγματικότητα, σύστημα= εντολές & έλεγχος. Εντολές & έλεγχο, το βιώνουμε σε όλες τις σχέσεις κ στιγμές της ζωής, σε όλα τα σημεία της βιομηχανίας των μμε της γραφειοκρατίας της οικονομίας της πολιτικής της επιστήμης της τέχνης της ψυχαγωγίας της πόλης του κράτους της εκπαίδευσης της θρησκείας της οικογένειας των προσωπικικών σχέσεων και βέβαια, το σύστημα το νιώθουμε σε όλα τα σημεία κι όλες τις στιγμές της προσωπικότητας μας. Ο πολιτισμός του συστήματος είναι ο πολιτισμός των “άνωθεν” εντολών και έλεγχων. Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, προσωπικές κοινωνικές επιστημονικές, πέφτουν στη παγίδα να δομούντε σαν σύστημα.
Μία βασική λειτουργία του συστήματος είναι η κατασκευή η γαλούχιση η εκπαίδευση η βίωση η συντήρηση η βράβευση η αναπαραγωγή μιάς προσωπικότητας που να εκφράζει το σύστημα: να εκφράζει αναπαράγοντας “άνωθεν” εντολές και “άνωθεν” έλεγχους. Αυτή η προσωπικότητα του έλεγχου που βιώνουμε, εμφανίζεται σχισμένη στα δύο, απ’ τα μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο ως τα σήμερα. Ζεί τον έλεγχο και την έλλειψη.
Λείπει η δια-προσωπική γλώσσα, η γλώσσα των σχέσεων, δηλαδή εκείνη η μορφή της γλώσσας που παράγεται ανοιχτά και ομότιμα απ τον καθένα, όπου το κάθε πρόσωπο εκφράζεται χωρίς να εκτελεί εντολές, να ακούγεται ομότιμα απ τον καθένα χωρίς να ελέγχεται [filtering] η άποψη του, να συν-διαμορφώνεται ανεξέλεγκτα μαζι με άλλους, να ακούγεται όπως γουστάρει. Στον εικοστο αιω. η συστημοποίηση της ζωής σε έλεγχο&εντολές, κατέστερεψε τη γλώσσα που χρειαζόμαστε για να μιλάμε άμεσα ο ένας στον άλλον, άμεσα, χωρίς φορμαλισμούς, φυγές και σιωπές. Όσο απουσιάζει αυτή η γλώσσα η σκέψη και ζεστασιά, εξαπλώνεται η σιωπή της αποξένωσης στη συνείδηση, στη γνώση και στην αισθητική. Όσο καταστρέφεται η ανοιχτή γλώσσα, απαξιώνεται η προσωπική παραγωγή που γεννά χαρά, Όσο δεν έχουμε τρόπους να φανταζόμαστε πάνω στον διπλανό, εξευτελίζουμε τη προσωπική φαντασία, Όταν απουσιάζει η γλώσσα που παράγεται απο τις άμεσες, ανοιχτές, αφιλτράριστες, και ομότιμες σχέσεις, όταν οι σχέσεις δεν λυώνουν τις ιεραρχίες, όταν παγώνουμε τη ζεστασιά του απρόβλεπτου, τότε πέφτουμε σε ζωή χαρακτηρισμένη απο Βία απειλή παράνοια φυγή και έλλειψη .

Στη εποχή της δικτυακής πληροφορίας ξανα ανοίγοντε οι τόποι για να συνδιαμορφώνουμε ομότιμα τις σχέσεις μας και να παράγουμε ανεξέλεγκτα τον πολιτισμό.
Όταν λέμε ομότιμες σχέσεις, δεν εννοούμε απλώς ισότιμες. Ισότιμες είναι όταν όσα δίνεις τόσα παίρνεις, δίνεις πολλά – παίρνεις πολλά, λίγα – λίγα, δίνεις τίποτε παίρνεις τίποτε. Όμότιμες είναι οι σχέσεις όπου, είτε δώσεις είτε δε δώσεις έχεις να παίρνεις, γιατί με το που παίρνεις σημαίνει πως ήδη αποδέχεσαι τον άλλον Και ένα ελάχιστο να δώσεις, θα έχει σπάσει η σιωπή.

Γράφει στην εισαγωγή του ο Β. Κωστάκης:
” … Μια επανάσταση που δεν απαιτεί, αλλά δημιουργεί τον κόσμο που θέλει, μέσα στον κόσμο που θέλει να ξεπεράσει “

Posted in design, παρόν, τεχνολογία, υποκείμενο, αναμετάδοση, επάγγελμα-τέχνη Tagged: design, παρόν, τεχνολογία, επάγγελμα-τέχνη, p2p

στη κόλαση αυτού του κιτς μόνο μπορώ να ζώ

d dimitriou — Tue, 04 Nov 2008 14:03:23 +0000

στο όνομα των θεσμών, όλο άϋλες εντολές και έλεγχους για το χρήμα & για τη γραφειοκρατία, ιδεαλισμοί, στο όνομα των θεσμών μόνο κιτς μπορεί να παράγεταi, η ντισνεϋοποίηση της σκέψης.
Εντολές για τη κατανάλωση, οι έκφρασεις κατω από έλεγχο, ασώματη έχει μείνει η προσωπικότητα, ελεγχόμενες αισθήσεις ελεγχόμενα συναισθήματα, ξένη γλώσσα η προσωπικότητα, και τα όνειρα.
Μόνο μέσα σ’ αυτή τη κόλαση μπορεί να εξασκείται η τέχνη της ανεξέλεγκτης προσωπικής έκφρασης.

Posted in τέχνη, υποκείμενο, ιστορία, pattern culture, video Tagged: τέχνη, υποκείμενο, ιστορία, pattern culture

προώθηση: “Ζιγκ Ζαγκ στις Νεραντζιές” – Συλλογή υπογραφών

d dimitriou — Mon, 21 Apr 2008 17:27:39 +0000

-. Η έκφραση αυτονομείται όταν η γραμματική της κριτικής διδάσκεται στα σχολεία.
Και ανάποδα:
Η κριτική δεν διδάσκεται στα σχολεία για να ‘ναι καθοδηγούμενη η συνείδηση.

——

-. http://dekata.wordpress.com/ http://www.gopetition.com/petitions/restore-freedom-of-artistic-creation-and-education-greece.html

“Ζιγκ Ζαγκ στις Νεραντζιές” – Συλλογή υπογραφών

Ψήφισμα της “Κοινωνίας των (δε)κάτων”

” Η Κοινωνία των (δε)κάτων καταγγέλλει την παρέμβαση της δικαιοσύνης στην
απόσυρση από τις Σχολικές Βιβλιοθήκες του βραβευμένου με το Κρατικό Βραβείο
μυθιστορήματος της Έρσης Σωτηροπούλου «Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές» ως ωμή
παρέμβαση στο έργο της λογοτεχνίας και της εκπαίδευσης και ως πράξη
λογοκρισίας. Ζητά από το Υπουργείο Παιδείας να εφεσιβάλει την πρωτοφανή
αυτή δικαστική απόφαση και να χρησιμοποιήσει κάθε νόμιμο μέσο για την
αναστολή της εφαρμογής της προκειμένου να διαφυλάξει την ελευθερία της
έκφρασης και το κύρος των Γραμμάτων και της Παιδείας. Με την πράξη αυτή η
Δικαιοσύνη, ποινικοποιώντας την τέχνη του λόγου, μας επιστρέφει στον
μεσαίωνα.
Αθήνα, 17 Απριλίου 2008
(Aκολουθούν 19 υπογραφές μελών)
Ενώστε τη φωνή σας με τη δική μας: Υπογράψτε και προωθήστε αυτό το ψήφισμα. “

—–

-. Ποίημα του Άρη Αλεξάνδρου (1922 – 1978)

Φρόντισε

Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν
με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων.
Πάσχισε να ‘ναι προεκτάσεις της πραγματικότητας
όπως κάθε δάκτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι.
Έτσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού
να συνεφέρουν με χαστούκια
όσους λιποθύμησαν
μπροστά στο άδειο πρόσωπό τους.

—–

Passing Drama, της Αγγέλας Μελιτόπουλου

d dimitriou — Fri, 18 Apr 2008 08:15:45 +0000

…αφηγήσεις απο τη πλευρά της μειoνότητας, όπου το παρελθόν αφανίζεται από τη βιομηχανική μηχανή της πλειονότητας…

“Passing Drama“, της Αγγέλας Μελιτόπουλου (στο googlevideo και στο youtube).

Είναι ένα 66λεπτο βίντεο, του 1999, βασισμένο σε διάφορες αναμνήσεις διηγημένες από πρόσφυγες. Οι συνεντεύξεις από μέλη της οικογένειας της Μελιτόπουλου όπου διηγούνται την αναχώρηση από την Ελλάδα προς τη Βιέννη, χαράζουν ένα διαγώνιο μονοπάτι στην Ευρώπη που διασχίζει τέσσερα διαφορετικά εθνικά κράτη.
Απόσπασμα του βίντεο :
http://video.google.de/videoplay?docid=5023106219120789424&hl=de

Οι αφηγήσεις γίνονται απο τη πλευρά της μειoνότητας, όπου το παρελθόν αφανίζεται από τη βιομηχανική μηχανή της πλειονότητας.
Απόσπασμα του βίντεο :

http://www.youtube.com/watch?v=1pAqy4U0xjg

Η ροή των φωνών των αφηγήσεων, η μία πάνω στην άλλη, σβήνει ή ενδυναμώνει η μία την άλλη, για να ακουστούν ή για να γίνουν μουγγές. Αυτή η ροή προκάλεσε το ρυθμό -στην επεξεργασία και στη δομή- της αφήγησης του βίντεο.

Passing Drama:

Drama είναι το όνομα της (γνωστής σε μάς) πόλης Βόρειας Ελλάδας.
Passing σημαίνει – adj. – διερχόμενος, περαστικός, διαβατικός, παροδικός
n. – διάβαση, δίοδος, πέρασμα, θάνατος
ιδιωματισμοί:
in passing : παρεμπιπτόντως, στη ρύμη του λόγου
passing acquintance : ελάχιστα γνωστός, γνωριμία της μιας φοράς

Passing Drama, by Angela Melitopoulos, art, experimental, documentary,refugee history,memory, repressed history, Asia Minor Catastrophy, slave work WWII, migration, Turkey, Germany,
66 min, PAL, Digibeta, 1999, (German and Greek language, subtitled in English)

για περισσότερα και για σχόλια:
http://video.google.de/videoplay?docid=5023106219120789424&hl=de
http://www.youtube.com/watch?v=1pAqy4U0xjg

η θέα (2) : βάση δεδομένων

d dimitriou — Sun, 13 Apr 2008 13:37:13 +0000

Η ματιά δείχνει - τι δείχνει η ματιά; Η ματιά δείχνει: τι συλλαμβάνει το μάτι
πέρα από ‘όλα όσα επιβάλλονται με το εργαλείο “διαχειρίσεις μύθων & πρότυπων”.

Όταν τα νοήματα της θέας δεν τα ζορίσουμε
να συνταχθούν σ’ άλλο ένα αφήγημα -γραμμική δομή-
τότε, η θέα παράγει κριτική.

Ανοιχτή βάση δεδομένων των: (α.) υπαρκτών τυπολογιών χρήσης (β.) οποιουδήποτε μέσου.[ 38º 18' 51.07" N 22º 54' 25.85" E ::: κοντά στα Κούκουρα, Ελικώνας http://www.panoramio.com/photo/1287021 ]

βάση δεδομένων

σενάριο # [ανοιχτός αύξων αριθμός για προσθήκες]
… … … [ανοιχτό πεδίο για προσθήκες ]

σενάριο 1
Βλέπεις; Η ματιά σαν αίσθηση παραμένει ανοιχτή, βλέπει γεννά ερωτήματα δεν υπακούει στα καθεστώτα. Πράγματα που δέν έγιναν, πράγματα που έμειναν μισά, πράγματα που έγιναν, πως έγιναν και που οδηγούν.
Το μάτι βλέπει τις επιλογές των κυβερνήσεων που βγήκαν στις εκλογές
Η ματιά δείχνει και τα συμφέροντα που δικτύωσαν τη ψήφο στη κάλπη,

σενάριο 2
Τα συμφέροντα μας διαμορφώνουν τις ζωγραφικές τα τραγούδια τις ταινίες τα ποιήματα τις σημασίες το παρελθόν
να οδηγούν προς νοήματα που να συμφέρουν, όταν κοιτάμε τους δρόμους τον ουρανό και τα πρόσωπα.

σενάριο 3
Μπρος στα μονοπάτια, τοίχους, πρόσωπα, ουρανό, το μάτι δε βλεπει Τίποτε -εσωστρεφής- η ματιά προς τα έξω κενή, δεν εστιάζει βαριέται, στο παρόν με ανοιχτές όλες τις αισθήσεις
η νεύρωση είναι που κρατά την ισορροπία, για να αντέξει το τρίχωμα των ζώων, τη κοπριά, τη μυρωδιά στο χώμα, τη φτηνή εργασία, τα λογοκρίνει ή τα ωραιοποιεί, κάνει κιτς.

σενάριο 4
Μπρος στο Τίποτε των μύθων των μονοπατιών, των τοίχων, των πετρών, του ουρανού,
ανακαλύπτουμε οτι μείναμε χωρίς σχέσεις μεταξύ μας και φτιάχνουμε νέα γλώσσα,
όπως μπορούμε, να ζήσουμε, κόντρα/αποφεύγοντας τους μύθους, όπως όπως. Καταλυτικά εργαλεία είναι οι σχέσεις, τα σχόλια.

σενάριο 5
Μένουμε βουβοί εξυπηρετόντας τα συμφέροντα, τις κυβερνήσεις μας, τις μηχανές ψυχών,
τη θέα – γυάλινη ματιά – τη θολώνουν οι ιδέες υπέρ της διαχείρισης.

σενάριο 6
Εξαπατούμε το παρόν με νοσταλγίες – παίζουμε μοτίβα επιτυχίες του ‘60
( όταν βαφτίζεις το παρελθόν ως “ανεξίτηλο” ρε γμτ! τι γλυκά που νιώθεις ):
το χτές : κάνει μπάσταρδο το παρόν -
το αύριο : μένει μιά λέξη, ά-σχημο σώμα,
το αύριο -τη πρόκληση- βιώνεται οτι είναι άγονο

σενάριο 7
Βρίζοντας επειδή ότι και να είπωθεί δεν ακούγεται, αντιμετωπίζεται βίαια σαν τίποτε.

σενάριο 8
Η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση κυβερνά. Η ματιά δείχνει – τι δείχνει η ματιά;
Η ματιά δείχνει: όλα όσα συλλαμβάνει το μάτι
πέρα από όλα όσα επιβάλλει η διαχείριση μύθων.

σενάριο # [ανοιχτός αύξων αριθμός για προσθήκες]
… … … [ανοιχτό πεδίο για προσθήκες ]

σενάριο #
… … …

δημοσιεύθηκε τη Κυριακή, 13/04/08
τελευταία επεξεργασία τη Τρίτη, 15/04/08

τη δικτυακή ποιητική την εξωθούν οι αρνητικές κριτικές

d dimitriou — Fri, 04 Apr 2008 13:37:41 +0000

Τη ποιητική στα δίκτυα την εξωθούν οι αρνητικές κριτικές
Αντί να τη “συμμορφώνουν”.

Με τη γλώσσα που δεχόμαστε παράγουμε κοινωνία και προσωπικότητα. Η αισθητική τεχνολογία της γλώσσας που γαλουχηθήκαμε και μιλάμε και ονειρευόμαστε σήμερα, κατασκευάζεται συνεχώς χρόνο το χρόνο απ’ τα τα μεταπολεμικά χρόνια και δώθε, για να εξυπηρετεί έναν κεντρικό στόχο : τη μετατροπή της αυτόνομης σκέψης σε ελεγχόμενη προσωπικότητα “καταναλωτής”. Καταναλωτής- όλα καταπίνονται απουσία διάδρασης -τέλος δρόμου- η προσωπική έκφραση δεν ακούγεται – αδιέξοδο αποξενωμένη ζωή. [παραμένουμε στα ίδια μοτίβα]
Η ίδια γλώσσα συνεχίζει να διασωληνώνεται σαν κεντρικά ελεγχόμενο DNA και στα δίκτυα εκπαίδευσης. Το DNA του κεντρικού ελέγχου & καταστολής, εκφράζεται άψογα με τη ματαιοδοξία – ναρκωτικό του “πρωταγωνιστή”, πρόκληση εντυπώσεων για τη πρώτη σελίδα.

Μιλάει με παρρησία κάποιο πρόσωπο όταν ασκεί κριτική είτε στον εαυτό του, είτε στη κοινή γνώμη είτε σε ισχύουσες δομές και επιμένει να εκφράζει την αλήθεια παρ’ ότι η αποκάλυψη της αλήθειας τον θέτει σε κίνδυνο, επειδή το αισθάνεται οτι αυτό είναι το ηθικό, κοινωνικό ή και πολιτικό καθήκον.
Μιλούν με παρρησία μόνον αυτές, αυτοί, που βρίσκονται σε μια κοινωνική θέση λιγώτερο ισχυρή απ΄όσο αυτών στους οποίους στοχεύει η κριτική τους. Για παράδειγμα ένας μαθητής εμφανίζοντας την αλήθεια στον δάσκαλο μιλά με παρρησία. Αντίθετα, ο δάσκαλος δεν μιλά με παρρησία όταν αποκαλύπτει την αλήθεια στους μαθητές.

Ποιητική παρόρμηση : οι στιγμιαίες ελάχιστες παρορμήσεις από τις οποίες εξωθούμαστε/προκαλούμαστε σε δράση. Αναπάντεχα μια κίνηση ένας ήχος. Η πτώση ενός φύλλου απ το δέντρο. Κάτι έστρεψε απότομα τη ματιά της προς τα ‘κεί. Οι παρορμήσεις είναι παρορμήσεις όταν για τον ιστορικό-κοινωνικό έλεγχο δεν περιέχουν νόημα. Η δράση ενός ανθρώπου ή ενός συστήματος προκαλούν μιαν ανεξέλγκτη διάδραση. Η χρονική διάρκεια και το μέγεθος πληροφορίας της παρόρμησης θεωρούνται ελάχιστα, κοντά στο μηδέν. Σε κάποιους αυτό το ελάχιστο θα χαθεί απαρατήρητο σε άλλους θα προκαλέσει δράσεις. Χωρίς τσίγκλισμα δεν υπάρχει δράση. Το πως θα διαμορφωθεί από την εξέλιξή της η δράση δεν εξαρτάται απ τη ποιητική παρόρμηση. Η παρόρομηση απλώς προκαλεί την εκκίνηση βάζει σε κίνηση.

http://www.caida.org/research/topology/as_core_network/animation.xml http://www.caida.org/publications/visualizations/

Τοπολογία 20 διακομιστών ίντερνετ, σε μακροσκοπική κλίμακα με απεικόνιση IPv4 απο 07/2000 – 01/2001. Κάθε ένα αρχείο στα δίκτυα είναι μία προσωπική (ή σπανιώτερα ομαδική) δράση για ένα κοινό θέμα. Υπερφόρτωση αρχείων.

Την ακριβέστερη χαρτογράφιση των ποιητικών παρορμήσεων στα διαπροσωπικά_δίκτυα, τη δίνουν οι αρνητικές κριτικές τους όπως περιγράφονται εδώ κι ‘κεί στα μμε κυρίως:
Η κάθεμια ο καθένας εκφράζει το μακρύ και το κοντό του δημόσια, χάος, οι αντιθέσεις συστήνουν τον νέο ανοιχτό δημόσιο λόγο, δημοσιοποίηση χωρις κεντρική οργάνωση, ο εγωισμός των ανίσχυρων, η φλυαρία απουσία ουσιαστικού νοήματος, οι ψίθυροι της γειτονιάς, στάχτες και διαμάντια, δικτυώσεις ασήμαντων προσώπων, ο εγωϊσμός στη διασπορά δίκτυου, η αντιπάθεια στο μπόλιασμα με DNA κεντρικού έλεγχου, η λαϊκή αντίληψη, το πεζοδρόμιο.
Η διασπορα της κακοφωνίας απο τους “οι από κάτω”, όπως κι αν εκδηλώνεται φέρνει δημόσια τη κριτική στις κεντρικές μηχανές που θέλουν να ελέγχουν τις κοινωνικές συνειδήσεις. Η μιά φωνή συνδέεται με άλλες, υφαίνονται υπερκείμενα (hypertext), η κριτική του καφενείου, δημοσιοποιείται στα δίκτυα. (κριτική: η έρευνα για τις συνθήκες που διαμορφώνουν τη πραγματικότητα). Κοινός λόγος παραγμένος απο υπερσυνδεδεμένα κείμενα. Ένα οριζόντιο δίκτυο ομότιμης συμμετοχής: όπως κι αν συμμετέχει καθεμιά καθένας στα δίκτυα, παράγει γλώσσα κριτικής. Παράγονται οριζόντια διαφωνίες, συμφωνίες. Οι διασυνδέσεις “ανώνυμων” προσώπων πάντα εμπνέουν, η δημιουργικότητα τους ανοίγει διαδρόμους (νέας) κριτικής σε διαστρωματωμένα συμφέροντα.
Αρχαία αγορά Αθήνα, χάρτης εκσκαφών.

Αρχεία από τη μία στον άλλο στήν άλλη στον άλλο στο δίκτυο,
κεφάλαια ξεχωριστά της ίδιας γλώσσας, χωρίς γραμμικότητα, υπερσυνδεδεμένα, προσωπικές γνώμες, ανανεώσιμες αύριο,
μια γλώσσα χωρίς συγκεκριμένη οργάνωση.
Γνώση θεωρούμε την οργανωση της πληροφορίας. Ιστορία, γλώσσα, κοινωνικοί δεσμοί, επιστημονική γνώση, σώματα, όνειρα, βιογραφίες, ματιές και κριτική συνδέονται χωρίς συγκεκριμένη δομή αλλά με την ανοιχτή και δυναμική οργάνωση των “κοινών”. Ο διπλανός μου με τροφοδοτεί, με την επόμενη στιγμή του. Εκφράζεται όπως εκφράζεται. Καλά, κακά, άψογα, κακοοργανωμένα, λάθος, “νηπιακά” [καταλαβαίνουμε τι προσπαθούσε να συμμορφώσει ο ετερόκλητος "πατερούλης" των νηπίων ;-) πέρυσι - Μα, τα μμε έχουν άλλη γλώσσα πέρα απο το νά εκφράζουν τον απο πάνω?] …

Ο Φουκώ (1983) συνοψίζει για την αρχαία ελληνική έννοια “παρρησία” (παν + ρήσις) :

“ΠΑΡΡΗΣΙΑ είναι μια λεκτική δραστηριότητα κατά την οποία ο ομιλητής εκφράζει τη προσωπική του σχέση με την αλήθεια και διακινδυνεύει τη ζωή του επειδή αναγνωρίζει οτι το αλληθώς-ομιλείν είναι καθήκον να το βελτιώνει ή για να βοηθά τόν άλλον (όπως και τον εαυτό του). Στην παρρησία ο ομιλητής χρησιμοποιεί την ελευθερία του και επιλέγει την ευθύτητα αντί της πειθούς, την αλήθεια αντι του ψεύδους ή της αποσιώπησης, το κίνδυνο του θάνατου αντί της ζωής και της ασφάλειας, τη κριτική αντί του γλειψίματος, τό ηθικό καθήκον αντί της ιδιοτέλειας και της ηθικής απάθειας.”
parrhesia: Definition from Answers.com

Με τη δημοσιοποίηση αντι-ιεραρχικών εκφράσεων απο τους ασήμαντους, κατασκευάζονται αυτόνομοι δρόμοι κριτικής. Οι εκφράσεις λανθασμένες καλές ωραίες άσχημες είναι “ο νωτιαίος μυελός της κριτικής”. Με ομότιμες κοινωνικές συναλλαγές άρχισαν να κατασκευάζονται προσωπικότητες με αυτόνομο τρόπο. Αν για να εκτιμήσουμε τη πραγματικότητα καθοδηγούμαστε μόνο με όσα περιγράφονται στούς νόμους και στους κανονισμούς, θα πέφτουμε σε λάθη. Η νομοθεσία τιμωρεί αντί να αξιοποιεί την απόκλιση, τη διαφορετικότητα, την αλλαγή της θεσμοθετημένης γλώσσας. Η εμμονή στη πρωτοκαθεδρία των νόμων όπως και γενικά οποιαδήποτε μονομέρεια, διαλύει τις κοινωνίες αποξενώνει τα πρόσωπα η ζωή ακόμη και η απόκλιση και το αχαλίνωτο απρόβλεπτο δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιστημονικά δεδομένο.

“ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ”: ο κόσμος δίνει τη μορφή. Τροποποιεί τους κανονισμούς. http://www.openp2pdesign.org/blog/archives/156

Είναι αδύνατον να υποχρεωθεί ο κόσμος να ενστερνιστεί οδηγίες που τις φρονεί αυθαίρετες.
via | reddit ::: http://reddit.com/info/61nur/comments/

Η γραμμή επιθυμίας είναι ένα μονοπάτι διαμορφωμένο απο τη φθορά που προκαλείται απο τη περπατησιά ζώου ή ανθρώπου. Το μονοπάτι συνήθως αναπαριστά το συντομώτερο και συνήθως το πιο βατό μονοπάτι που συνδέει αφετηρία και προορισμό. Το εύρος και η ποσότητα της διάβρωσης της γραμμής αναπαριστά τη ποσότητα του αιτήματος. Πρίν από τη ειαγωγή της προσομοίωσης των ηλ. υπολογιστών, οι γραμμές επιθυμίας χρησιμοποιόντουσαν ως οδηγοί για το σχεδιασμό των μεταφορικών γραμμών.

Οι γραμμές εμφανίζονται σαν διαβάσεις χαραγμένες πάνω στή γήϊνη επιφάνεια, παραγμένες απο το περπάτημα ανθρώπων που διασχίζουν κάμπο. Οι πρώτες διασχίσεις ενώ απ΄τη μιά καθαρίζουν το μονοπάτι, απ΄την άλλη προκαλούν να γίνουν περισσότερες διελεύσεις. Οι εξερευνητές αφήνοντας τα ίχνη των βημάτων τους πάνω στη χλόη ή στο χώμα, δημιουργούν ένα παρακολούθημα “μικρότερης αντίστασης” για τους επόμενους.
via wikipedia

Σιγά σιγά, σήμερα, η διασπορά της κακοφωνίας, το χάος του όχλου, ο εγωϊσμός των “από κάτω”, παράγει στα δίκτυα μονοπάτια κριτικής, μια νέα οριζόντια γλώσσα, όπως λειτουργούν οι ομότιμες σχέσεις χωρίς λογοκρισίες. Οργανωμένη ή ανοργάνωτη αυτή η γλώσσα, είναι χαρά: γράφοντας δεν ονειρεύεται νοσταλγία για το χθές ή επιθυμία για ένα αύριο.
Η κακοφωνία ακόμη και με τις βρισιές, τροφοδοτεί διαρκώς ένα κοινό τόπο:
κανονίζουμε αυτόνομα τη ζωή μας [τη προσωπική γνώμη τη καθορίζουμε αβίαστα ομότιμα εμείς - εγώ].
Αυτό το αίτημα και τις προοπτικές που ανοίγονται δεν μπορουμε να τις συλλάβουμε, ή τις χάνουμε από μπροστά μας,
όταν προσδενόμαστε στη γλώσσα με την οποία γαλουχηθήκαμε. Τη γλώσσα που οδηγεί “με την έκφραση μου να εκφράζω τον από πάνω έλεγχό μου”.

- Η παληά επιχείριση θα δεχτεί να αποσταθεροποιήσει την οργάνωση της, μόνο αν μυριστεί οτι αξίζει ο κίνδυνος: με τη διάσπαρτη κριτική θα βγάλει πιο πολλά και με λιγώτερο κόπο.

- Η γραφειοκρατία των κομμάτων δεν έχει βρεί ακόμη μεθόδους να σπάσει το δίπολο γλείψιμο – εμπιστοσύνη, στην υπερφόρτωση της γνώσης δείχνει ανοχή για να αντλήσει ψηφοφόρους.

Comment on Το μανιφέστο των blog (και οι αντιδράσεις των blog απέναντί του) – ένας εκτενής απολογισμός! by omadeon

άραγε θα νικήσει στο τέλος αυτή η νέα γλώσσα τις εξουσιαστικές δομές;Υπάρχει επίσης η ενδιάμεση δυνατότητα του ανατρεπτικού τρόπου έκφρασης που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “αντι-πρωταγωνιστικό”, όπως και μορφές υπέρβασης των κινητήριων δυνάμεων της παλαιάς γλώσσας που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν “αντι-ματαιοδοξία” ή “αντίστροφη ματαιοδοξία”. Μία από αυτές (τουλάχιστον) νομίζω ότι την εφαρμόζω, αν και είναι κάτι που συνέβη “από μόνο του” – με αποκλειστική αιτία το Νταραβέρι του Δικτύου: Είναι η τάση κάποια στιγμή να αρχίζει κανείς να αδιαφορεί εντελώς για τη συνολική απήχηση που έχει στους άλλους, και να στοχεύει κυρίως ή μόνο σε επικοινωνία με εκείνους τους λίγους με τους οποίους μπορεί να τεθεί σε ισότιμη και οριζόντια σχέση ειλικρίνειας. Δύσκολο ίσως για μερικούς, ιδίως όσους φοβούνται να εκφραστούν ή να αποκαλυφθούν, αλλά εύκολο για όσους από μας “δουλεύουμε” με τους παλιούς εαυτούς μας, με τα ίδια τα πάθη και τα ελαττώματά μας.

Οι εξουσιαστικές δομές τροφοδοτούν/εμπνέουν/εξωθούν τη κριτική τους.

αφιερωμένο εξαιρετικά

d dimitriou — Fri, 28 Mar 2008 17:24:48 +0000

έχετε δεί ποτέ να μπορεί ένας “επώνυμος” να κριτικάρει δημόσια τις ιεραρχικές δομές που εξυπηρετεί?
όπως μπορεί και να τις κριτικάρει με παρρησία, όταν συνομιλεί με τη παρέα του, χαμηλόφωνα, σε ημισκοτεινό διάδρομο;
ή όπως το ίδιο μπορεί και να του συμβαίνει όταν γράφει με ψευδώνυμο σε δικτυοσελίδες;
Δημόσια, δεν έχω δεί.
Δημόσια, θα φανεί σαν με κροκοδείλια δάκρυα :
σε δημόσιο μέσο βγαίνεις εφ’ όσον το εξυπηρετείς.
Το ξέρουμε όλοι.

Συντηρητικές εταιρείες
προωθούν
φωνές του αντίπαλού τους δέους,
(πάντα με την επιβαλλόμενη ψυχραιμία, χωρίς πάθος, με ελεγχόμενο συναίσθημα, όπως αρμόζει για την ανωτερότητα).
Τη κοινή γνώμη θα τη διαμορφώνουν άμεσα κι οι από κάτω!;
Δηλαδή, άρχισε, να συμφέρει, να συζητιόνται στα ίσα, οι δομές της σκέψης μας;
Όχι.

Όταν πέσει ο τζίρος και αυτής της φωνής
θα απολύσουν
αυτούς
που δεν αναγνώριζαν -με το πρέπον μέτρο που αρμόζει όπως κάνουν τόσοι και τόσοι εξαίρετοι-
οτι μιλάγανε δημόσια, καβαλόντας στον κροκόδειλο. Ο κροκόδειλος αντιπαθεί τους αναβάτες του.

Και μη πει κανείς, οι “ειδοποιήσεις” ήταν ξεκάθαρες: 1. Τα συμφέροντά μας υπηρετείς με αυτά που εκφράζεις
και όχι τον καθένα που λέει το μακρύ του και το κοντό του.
2. Να σπαταλιέσαι τη μια μ’ εμάς την άλλη με τους κάτω δε στέκει.
3. Από εμάς πληρώνεσαι. Για όσο καιρό
οι πελάτες μας μας δείχνουν οτι έχουμε ανάγκη κάτι σαν κι’ εσένα
για ενδιάμεσο.

Μονόδρομος είναι χωρίς φανερές εξόδους κίνδυνου. Μη τρελένεσαι. Όταν σου μιλά χωρίς διαμεσολαβητές η προσωπική σου φωνή,
ο εαυτός σου γαμάει τα θαψίματα σου, αβίαστα.

παραμένουμε στα ίδια μοτίβα

d dimitriou — Wed, 26 Mar 2008 00:34:10 +0000

Α.
κάποτε τα οράματα στην ίδια γλώσσα υφαίνανε τη ψυχή και το έξω σύστημα -
π. ντέλλα φραντσέσκα, 1466, το όνειρο του κωσταντίνου – Μετά, ήταν το σύστημα που καθόριζε τη ψυχή.

Β.
καλησπέρα σίλια :-)
ως φαίνεται κι όπως ένιωσα απ το ωραίο κείμενό σου, έχουμε ακόμη πάρα πολυ δρόμο για να αρχίσουμε να μη νιώθουμε πια οτι υπάρχουν ξένοι γύρω μας στην ελλάδα.
Παίζουμε ακόμα σήμερα εγκλωβισμένοι σα παρανοϊκοί μέσα σε παιχνίδια στημένα για εξουσία. Αν δεν κυριαρχεί ένας και μόνος τρόπος σκέψης, ο “δικός μας” τρόπος … αν δεν περάσει το δικό μας, πάει, χανόμαστε σαν κοινωνία.

Μ’ αυτά που γράφεις, είδα τις εμμονές στις οποίες μένει ριζωμένη η σημερινή ελληνική κοινωνία μας.
Συνεχίζουμε σήμερα στα ίδια μοτίβα του τότε, με τον ίδιο τρόπο οργανώνουμε τις πληροφορίες, συνεχίζουμε να αναμασιώμαστε να συμμετέχουμε στο φόβο.

ελπιζω να μου επίτρεπεις να κάνω μια παραλλάγη στο κείμενο σου, για να να δείξω τι διάβασα:
” … θα πρέπει να ‘ταν πολύ τρομοκρατημένοι οι δάσκαλοί μας – πως νά μην ήταν τρομοκρατημένοι και φοβισμένοι? 1961, οι δημόσιοι υπάλληλοι ζούσαν μέσ στη παράνοια που γεννά ο τρόμος μιας δυσμενούς μετάθεσης ή της απόλυσης ή “περάστε απο το τμήμα δια υπόθεσιν σας” ή και της φυλακής. Και μάλιστα εδώ τώρα για ένα ζήτημα εθνικών συμβόλων; – για το ποιος θα “κρατούσε” την Σημαία στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου … Η κόρη του … “Ρώσου” ; ή ο γιος του …. Ταγματάρχη του ΕΛΑΣ ; … Έστειλαν τον Λάμπρο , το … ρουφιανάκι της τάξης μας να μας βρεί , …”
Ο τρομοκρατημένος σχίζεται στα δύο, μπρος στις καταστολές των ισχυρών συμπεριφέρεται υποτακτικά και στους ανίσχυρους ξεσπάει νιώθει πανίσχυρος, φέρεται άνισα, με ωμότητα έως και βίαια.

έγραψες : “Αυτό το κείμενο το αφιερώνω :
Σε κάθε άνθρωπο , που ένοιωσε ή νοιώθει “ξένος” μέσα σ’ αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα“
Είμαστε ακόμη παγιδευμένοι με εμμονές στα παιχνίδια : “κυρίαρχη, μία ιδέα”. Τους διαφορετικούς με μας συνεχίζουμε να τους αντιμετωπίζουμε σαν “αντίπαλους”, ΔΕΝ τους αντιμετωπίζουμε σαν ομότιμους στο κοινό τραπέζι όπου, δικτυώνονται διαφορετικές απόψεις.
Χρειαζόμαστε δουλειές μέχρι να φτιάξουμε αυτό που απαιτούμε, να μην εξυπηρετούμε -μέσα σε νευρώσεις και ψυχώσεις- τα όνειρα του “δίκαιου των ισχυρών”. Τις παγίδες της ισχύος αρχίζουμε να τίς βλέπουμε, όταν τροφοδοτούμαστε με τις απόψεις όλων μας ομότιμα – άσχετα με το τι εκπροσωπούν και τί εκφράζουν.

Το παραπάνω ξεκίνησε σα σχόλιο [ Μάρτιος 24 , 2008 at 07:03:44 p03 ] στο κείμενο “κάτι … μαγικό” της 24 / 3 / 2008 στο μπλογκ http://silia.wordpress.com/ και έδω έκανα μερικές αλλαγές & πρόσθεσα 5-6 προτάσεις.
Ακολούθησε μια απάντηση από τη σίλια [ Μάρτιος 25 , 2008 at 07:03:57 p03 ] όπου μεταξύ άλλων:

“…
Ποτέ δεν σταματήσαμε αυτά τα … μοτίβα .. Ίσως να τους αλλάξαμε όνομα , να τα … επιχρίσαμε , να τα … μασκαρέψαμε να τα … ρετουσάραμε , να τα …αρωματίσαμε … αλλά στην ουσία είναι ένα και το αυτό … Συνεχίζουμε να κρατάμε αποστάσεις και τις πόρτες κλειστές στους “ξένους” με εμάς . Δυσπιστούμε με τον μετανάστη , θωρακίζουμε τα σπίτια μας φοβούμενοι μην μπει κανένας “Αλβανός” (= κλέφτης) , δεν θα βάζαμε με τίποτα στην δούλεψή μας έναν έστω και …πρώην τοξικομανή , δεν θέλουμε για παρέα των παιδιών μας ένα ομοφυλόφιλο παιδί … και ακόμη και αν ο προσδιορισμός καταγωγής “Ρωσίδα” , δεν αποτελεί πλέον βρισιά , αποτελεί τις περισσότερες φορές κάτι ακόμα χειρότερο : Λοιδωρία .
Ούτε ένα βήμα μπροστα … για να μην αναφερθώ για όλες αυτές τις γελοιότητες (επιεικής όρος) για το … ποιος θα κρατήσει την Σημαία και αν έχει Ελληνική παιδεία , συνείδηση , υπηκοότητα , DNA , και … αγάπη γι αυτόν τον τόπο ….
… “

χαιρετίσματα απ την έμπνευση

d dimitriou — Fri, 21 Mar 2008 16:20:19 +0000

Α.
καθεμία καθένας κάνει τέχνη, μόλις αρχίσει να εκφράζεται ανιδιοτελώς, που πάει να πεί ανεξέλεγκτα και άφοβα, βρίσκεται σε αντίθεση με την ιδιοτέλεια, με τη διαχείριση των ψυχών μέσω του βιοπορισμού, με τις γραφειοκρατικές νευρώσεις, το κονφορμισμό της ιεραρχίας, με τούς μηχανισμούς που καταστέλουν την αυτονομία την διαφορετικότητα. Η δημιουργικότητα προκαλεί σκάνδαλο. (pasolini , beuys)

Β.
αξίες οικονομικές,
αξίες ισχύος, πίεσης εξαναγκασμού βίας σθένους πειθούς κύρους.
Προφανώς γνωστό.

Οι παρορμήσεις της έμπνευσης
είναι συσχετισμένες μ΄ένα διαφορετικό τρόπο
με τις ισχύουσες δομές
Μια διαφορετική έκφραση μια διαφοροποιημένη δράση,
παράγει τις παρορμήσεις της έμπνευσης
Προωθητικές δυνάμεις.

Η αξία “έμπνευση” προβάλει τους χαιρετισμούς της

η θέα (1)

d dimitriou — Fri, 14 Mar 2008 17:34:39 +0000

Η κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση κυβερνά.

Η ματιά δείχνει – τι δείχνει η ματιά;

Η ματιά δείχνει: αναλόγως πως συλλαμβάνει το μάτι

Το μάτι βλέπει τις επιλογές των κυβερνήσεων που βγάζουμε στις εκλογές.
Η ματιά δείχνει και τα συμφέροντα που δικτύωσαν τη ψήφο στη κάλπη.

Για τα συμφέροντα, εξαρτάται, το πως φτιάχνουμε την ακρογιαλιά, τους δρόμους.
Αναλόγως πως εξυπηρετεί,
συνυφαίνουμε τις έννοιες που έχει
και η θάλασσα
Και η ματιά

βίντεο για χώρο ομιλιών, συνομιλιών, πάρτυ, καφενεία, μπαρ, ντίσκο, πλατείες, ταμεία, γκισέ

d dimitriou — Wed, 05 Mar 2008 12:05:15 +0000

Βίντεο για χώρους ανεξέλεγκτης επικοινωνίας: χώρους ομιλιών, συνομιλιών, καφενεία, μικρομάγαζα, bar, ντίσκο, κάμπιγκ, πλατείες,
αλλά και σε χώρους χρήσης της επικοινωνίας: σε προσόψεις τραπεζών και δημαρχείων, σε αίθουσες με ταμεία ιδιωτικών εταιρειών και δημόσιων υπηρεσιών, σε γκισέ εταιρειών προβολής μαζικών προϊόντων και για τα σήματα των μμε .

“τίτλοι.swf” και “γραμμές.swf”.

α.

Βίντεο για επαναλαμβανόμενη προβολή σε χώρους ομιλιών, συνομιλιών, καφενεία, bar, ντίσκο, κάμπιγκ και σε πλατείες.

Η επικοινωνία είναι η πρώτη ύλη με την οποία κατασκευάζουμε τους κοινόχρηστους τόπους μας και θεμελιωμένους με αμεσότητα. Χρόνος με ανοιχτή διάρκεια όχι πεπερασμένη.

β.

Τα βίντεο είναι σχεδιασμένα για να παίζονται ακόμη -χωρίς να απαιτείται καμία αλλαγή- και σε προσόψεις τραπεζών και δημαρχείων, σε αίθουσες με ταμεία ιδιωτικών εταιρειών και δημόσιων υπηρεσιών, σε γκισέ εταιρειών προβολής μαζικών προϊόντων και για τα σήματα των μμε.

Οι διανθρώπινες επικοινωνίες είναι τα νέα ορυχεία, από εδώ εξορύσσεται η εκμεταλεύσιμη πρώτη ύλη για να βγαίνει χρήμα και να χτίζεται η ισχύς.

Είναι δύο απ τα βίντεο που φτιάχτηκαν και παίχτηκαν για το “comm.act project”
αθήνα 2000, στο mediaterra festival

αναμετάδοση:”Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs”

d dimitriou — Tue, 04 Mar 2008 13:36:24 +0000

αναμεταδίδω αντιγράφοντας από: http://freebloggersgr.wordpress.com
————————————————————————-
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ

ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs
Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό

δίκτυα versus παράνοια

d dimitriou — Mon, 25 Feb 2008 14:50:25 +0000

κόμματα, χρήμα και μμε φυσικό είναι να θελουν να επενδύσουν στο νέο δημόσιο λόγο των δικτύων. Βρίσκουν νέα ορυχεία από φρεσκες πρώτες ύλες και τους χρειάζεται να τα αξιοποιήσουν: για χρήμα και γραφειοκρατικο μηχανισμό. Πιο σωστά λοιπον: να χαλιναγωγήσουν τη δημόσια προσωπική άποψη, στη γλώσσα που γνωρίζουμε πολύ καλά: να παράγει χρήμα και να λειτουργεί ο μηχανισμός.
Η παμπάλαιη πραγματικότητα που πότισε τη μεταμοντέρνα κοκαϊνη: “οι μορφές παράγονται μόνον απ΄το χρήμα”.

Παρ όλες τις προσπάθειες, κοντά 250 χρόνων, το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς σε οτιδήποτε μένει έξω από τα κόμματα το χρήμα και τα μμε. Σε οτιδήποτε είναι μη-εκμεταλεύσιμο και δεν εξυπηρετεί μηχανισμούς.
Ο νέος μας δημόσιος λόγος: δίκτυα από απρόβλεπτες χωρίς χαληνάρι προσωπικές γνώμες. Οι προσωπικές γνώμες παραμένουν προσωπικές όσο δεν αντιγράφουν / ακολουθούν / εκτελούν / δεν εξυπηρετούν δεν περιορίζονται στα συμφέροντα της κονόμας και της γραφειοκρατίας. Στις προσωπικές μας γνώμες είμαστε αδιάφοροι σε ταμπέλες : “οι μπλόγκερς”. “Οι μπλόγκερς”, “κίνημα” κί ό,τι άλλο, οδηγούν σε ομοιόμορφο πακετάρισμα. Πακετάρισμα: το κυρίαρχο προϊόν της μαζικής παραγωγής, λέξεις υβρίδια, μουσικές τσιχλόφουσκα, άγονες έννοιες, που εξυπηρετούν τη παραγωγή του μαζικού καταναλωτή, ο ρόλος χωρίς καμία εξέλιξη.
Οι προσωπικές γνώμες όσο δικτυώνονται οριζόντια, παράγουν νέες σκέψεις, νέες απαιτήσεις, νέα σώματα. Σημαίνει πως δεν Θέλουν να χωράνε στη μαζική κατανάλωση, σε φόρμουλες, στις εκπομπές στο ραδιο & τιβι, σε άρθρα στις εφημερίδες.
και νομίζω πως υπάρχουν αρκετά τέτοια παραδείγματα:

- όταν κάποια πρόσωπα, παρ’ οτι δέν γνωρίζονται, συντονίζονται στο διαδίκτυο με εκφράσεις τους στις οποίες δείχνουν ότι, ΔΕΝ θέλουν να εκτελούν, δεν εξυπηρετούν προγραμματισμένους ρόλους και ακόμη ότι, είναι αλλεργικοί σε εκπροσώπους, γκουρού, αυθεντίες. Δεν επιθυμούν να επαναλαμβάνουν hi-fi σήματα “his master’s voice”.
- όταν σε δικτυακές επικοινωνιακές διαδικασίες, άγνωστοι συμπίπτουν αναμεταξύ τους κρίνοντας αρνητικά ρόλους της διαφθοράς & της εξουσίας, της κονόμας & της γραφειοκρατίας. Έστω και πρόσκαιρα.
-όταν μπρος στην απαίτηση για απρόσκοπτη επικοινωνία οι “συμμετέχοντες” βάζουν σε κριτική, τις προδιαμορφωμένες δομές της προσωπικότητας τους, της κοινωνίας, της γλώσσας και της επιστήμης.
- όταν οι συμμετέχοντες σε ένα ανοιχτό δίκτυο, πριν απο οτιδήποτε άλλο, αυτοί οι ίδιοι κρίνουν αναζητούν συμφωνούν για τις δομές που θα εξυπηρετούν με τις εκφράσεις τους αυτοί οι ίδιοι. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία.

Στα δημόσια δίκτυα απο προσωπικές γνώμες, προβάλεται κάτι νέο που τα μέσα που κυριαρχούν αδυνατούν να εκφράσουν.

Η εποχή οπου οι πολίτες αντιμετωπισμένοι ως τυφλοί “μαγευόντουσαν” “ακολουθούσαν” “παραδινόντουσαν” σε διαχειριστικές ελίτ, σε φωτεινά αντιπροσωπευτικά παραδείγματα, διαμορφωτές γνώμης, αυθεντίες κλπ, -δεκαετίες ‘20 ‘70 -, είναι παρελθόν.
Η γνώση παράγεται με τις προσωπικές μας εκφράσεις, στις καθημερινές μας συζητήσεις. Έξω απ’ τη μαζική παραγωγή, στα δίκτυα, δημόσια, μιλάμε ομότιμα. Στα δίκτυα η γνώμη του ασήμαντου έχει την ίδια αξία με αυτήν του “προβεβλημένου”. Όπως στο δρόμο, όπως στα λαϊκά τραγούδια, στα δίκτυα καταργούμε δημόσια τη γλώσσα “αφέντης δούλος”. Αυτό το “δημόσια” συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία. Η έκφραση του ασήμαντου, του ανώνυμου, γίνεται δημόσιος λόγος χωρίς εκπρόσωπους μεταφραστές, χωρίς εταιρείες ενώσεις σύλλογους κλπ ρόλους. Ο νέος δημόσιος λόγος διαμορφώνεται άμεσα, προσωπικές φωνές δικτυώνονται, για το πώς πλέκεται η ζωή.

Και τι γίνεται με τους ακριβοπληρωμένους “μεταφραστές μας”?. Όσοι ονειρεύονται και χτίσανε μια ζωή σαν “αφέντες”, σαν “οι από πάνω”, διαχειριστές της γνώσης μας, ανθρώπινα τους νιώθει κανείς, πως προς το παρόν, τους έρχεται “απαξιωτικό” να ακυρώσουνε την δύναμη της “αφεντιάς” τους. Τους καταλαβαίνουμε πως, αν δεχτούν ομότιμο λόγο με το πλήθος τον όχλο, είναι σαν να απαξιώνονται, όταν αυτοί, απαξιώνοντάς τους “ανώνυμους” το πεζοδρόμιο αναδείχτηκαν σαν “επώνυμοι” με πανάκριβη ισχύ.
Από τον χέγκελ ως τον φουκώ λέγεται και ξαναλέγεται πως, “Επειδή η ισχύς αποκτιέται εξοντώνοντας, τίποτε δεν διαρκεί περισσότερο στους φυλακισμένους από το να μένουν φυλακισμένοι στη τρέλλα της απειλής”.
Τον ομότιμο λόγο οι “επώνυμοι” δεν τον αντέχουν, τους έρχεται σαν νάναι μια αυτοεξόντωση. Σαν να λέμε: να απαξιωθούν στα μάτια εκείνων των πολλών που απαξιώνοντάς τους σε θεατές, αυτοί αναδείχτηκαν αφέντες εκείνων.

Όμως:
Στις καθημερινές μας συζητήσεις στα δίκτυα, “απλοί” πολίτες εργαζόμενοι “απλοί” ψηφοφόροι “ανώνυμοι”
δημοσιοποιούν την Παράνοια στην οποία μας βουλιάζει αυτή η φαρισαϊκή γλώσσα του χρήματος, της εξουσίας και των μμε.
Στο δρόμο, στη λαϊκή αγορά, στα λαϊκά τραγούδια και σήμερα δημόσια στα δίκτυα, τόσο οι “εκπρόσωποι” της ζωής μας όσο και οι αυθεντίες, μας προκαλούν αλλεργία για τη τρέλλα υποταγής που φέρουν.

Απ τη στιγμη που μέσω του διαδίκτυου, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος ο
“απλός” πολίτης αλλά ακόμη και ο “χωρίς πολιτικά δικαιώματα” αρχίζει να
εκφράζεται χρησιμοποιόντας τη τεχνολογία,
και απ τη στιγμη που ο οποιοσδήτε για να εκφραστεί, αρχίζει αυτός ο ίδιος να
επιλέγει, και τα τεχνολογικά μέσα που τον εξυπηρετούν καί τους τρόπους οργάνωσης της δημόσιας επικοινωνίας του, όπως ο ίδιος θέλεικαι απαιτεί,
η έννοια της τεχνικής αλλάζει.
Η τεχνολογία δεν είναι πια ο τρόπος της μαζικής σκέψης που μας
επιβαλλόταν απο τις εταιρείες και τις κρατικές γραφειοκρατίες του 1930
- 2000.
Με το που η άμεση έκφραση των πολλών οικειοποιήται τη τεχνολογία του δημόσιου λόγου,
έχει αρχίσει να καθαρίζεται η προσωπική έκφραση
απο τη παράνοια που προκαλούν τα παράσιτα της μαζικής οργάνωσης της επικοινωνίας.

Μου φαίνεται πως οι προσωπικές απόψεις δεν είναι – όπως βολεύει να λένε- εναλλακτικός λόγος, αλλά είναι το κοινό έργαλείο.

Αν ο κώδικας είναι ποίηση , άλλο τόσο,
” η τεχνική της ποίησης βρίσκεται στη τεχνογνωσία για αυτονομία σκέψης”

——————————————————————————

αποσπάσματα του απο πάνω, έχω χρησιμοποιήσει για σχόλια στα:
http://sofistis.wordpress.com/ :
“…Φυσικά είναι τέτοια η φύση της μπλογκόσφαιρας πού δεν μπορούν να την χειραγωγήσουν όπως θάθελαν.. Μπορούν όμως να υποχρεώσουν την αναγραφή τού ονόματος του υπευθύνου κατά τον νόμο και αυτό είναι αρκετό για να πλήξουν την ψυχή αλλά και το μεγαλείο της μπλογκόσφαιρας πού είναι η ανωνυμία της. …“

http://freehost.stuff.gr/jim_hellas/?p=68
“..Το blogging δεν είναι οργανωμένο κίνημα, όπως έχει αφήσει να εννοηθεί. Οι bloggers είμαστε στην τρομακτική πλειοψηφία μας ανεξάρτητα άτομα που γράφουμε χωρίς κανένα όφελος (πέρα από την προσωπική ευχαρίστηση για τον διάλογο) για τα θέματα που μας απασχολούν: πολιτική, τεχνολογία, σπορ, κινηματογράφος, ενημέρωση κτλ. Δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από την ενσάρκωση της ελευθερίας του λόγου, μόνο που αντί να λέμε κάτι και να μας ακούνε 5-10 άτομα του κοινωνικού μας περίγυρου, αυτόματα μας ακούνε μερικές δεκάδες αναγνώστες και εκατοντάδες τυχαίοι εν δυνάμει διαδικτυακοί επισκέπτες.
Κακώς αφήσαμε και πέρασε στην κοινή γνώμη ότι είμαστε “κίνημα”, γιατί ως γνωστόν ότι καλό θα έχει αυτό το “κίνημα” … “

http://nickfassolas.com/Niblog/2008/02/blog-post_7383.html
” ..2. Μπορούν οι μπλόγκερς να μην μιμούνται τα λαμόγια της ενημέρωσης;
3. Μπορούν οι έλληνες μπλόγκερς να πάψουν να αντιμετωπίζουν τα blog ως κάποιου είδους επανάστασης απέναντι στο κατεστημένο χωρίς να δημιουργούν ένα νέο κατεστημένο;
4. Μπορούν αυτοί που το παίζουν «έμπειροι» να συνεισφέρουν πραγματικά και όχι να κράζουν αυτό που δεν ταιριάζει στην δική τους ιδέα για επανάσταση;
5. Υπάρχει περίπτωση ποτέ, να ξεφύγουμε από την ξεφτίλα της ελληνικής πραγματικότητας δημιουργώντας μια πιο ουσιαστική – έστω και εικονική – πραγματικότητα;
6. Με αφήνετε καλοί μου άνθρωποι να λέω, ότι θέλω και όποτε θέλω ακολουθώντας τους κανόνες ηθικής και αξιοπρέπειας που εγώ με το μικρό μου μυαλό καταλαβαίνω, χωρίς να με κάνετε ρόμπα προς δική σας ικανοποίηση; … “

http://tsimitakis.wordpress.com/2008/02/26/
Διεκδικούμε
-Να μην γίνουν αφορμή οι πρόσφατες καταγγελίες μεμονωμένων περιπτώσεων για την καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου στο διαδίκτυο και τη χώρα μας η οποία ούτως ή άλλως δεν έχει καλές επιδόσεις σε αυτό τον τομέα.
-Να μην περάσει η δρομολογημένη ρύθμιση του υπουργείου δικαιοσύνης για έλεγχο των blogs δια του ορισμού ενός υπεύθυνου κατά το νόμο.
-Να καταλάβει η πολιτεία ότι είναι τεχνικά αδύνατο να εφαρμόσει κατασταλτικές μεθόδους. Αντ’αυτού προνοιακές πολιτικές οι οποίες θα καταπολεμούν το ψηφιακό χάσμα, θα παρέχουν πρόσβαση σε όλο και περισσότερους ανθρώπους στην κοινωνία της πληροφορίας και της γνώσης καθώς και η ενθάρρυνση πρωτοβουλιών που ενισχύουν την ποιότητα του διαλόγου αυτού θα έχουν σίγουρα πολύ καλύτερα αποτελέσματα στην ωρίμανση του ελληνικού διαδικτύου αλλά και του δημόσιου διαλόγου και της ενημέρωσης στη χώρα μας. …”

http://mavrosgatos.blogspot.com/2008/02/blog-post_28.html
“… και καλή και κακή χρήση του νέου μέσου-εργαλείου που λέγεται Ιστολογείν. Υπάρχει, ναι, και κατάχρηση της σχεδόν απόλυτης ελευθερίας λόγου που αυτό προσφέρει. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και η οργανωμένη και συνειδητή συκοφάντηση του μέσου: Τα παλιά Μέσα από καιρό προσπαθούν να αμαυρώσουν τη συλλογική εικόνα των Ιστολόγων (διάβασε αναλυτικά ΕΔΩ)- είναι φυσικό, η Κατεστημένη Εξουσία κάθε μορφής έχει κάθε λόγο να φοβάται την ανεξέλεγκτη Ελευθερία του Διαδικτύου, ενώ από τους Κρατούντες, άλλοι δεν έχουν ιδέα από Διαδίκτυο, και άλλοι, πιό θαραλλέοι, έπεσαν μέσα -και κόντεψαν να πνιγούν. Ελάχιστοι κατάφεραν να επιπλεύσουν. Γιατί αντί για αφοσιωμένους αυλοκόλακες, χειροκροτητές της πεντάρας, και χειραγωγήσιμα πρόβατα, βρήκαν μπροστά τους ανθρώπους που τους μιλούν σαν ίσος προς ίσον, χωρίς επιφάσεις ευγένειας, χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας, χωρίς φίλτρα λογοκρισίας, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος.Ποιός πολιτικός, ποιός μεταλλαγμένος δημοσιογράφος θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα υπό αυτές τις συνθήκες; …”

το δειλινό

d dimitriou — Sat, 16 Feb 2008 21:34:24 +0000

Εναντίον:
ενατίον του πολιτισμού του σιωπηλού υπάλληλου,
εναντίον του πολιτισμού της διαμόρφωσης του υφιστάμενου,
εναντίον του πολιτισμού της ακόρεστης εξουσίας,
εναντίον του πολιτισμού των μμε και της γραφειοκρατίας,
εναντίον της αναπαραγωγής της τρέλλας των κατεσταλμένων,

Στέκεται:
μ’ αυτά που λέει δημόσια
Η οποιαδήποτε κοπέλα
Για όσα διαμορφώνουν τις πλοκές της ζωής της.

Μπρός στην αδιέξοδη λέξη: το δειλινό,

οικεία τεχνική, ανοιχτός λόγος

d dimitriou — Wed, 06 Feb 2008 14:17:03 +0000

τι μου χρειάζεται να δώ

d dimitriou — Sun, 03 Feb 2008 22:55:03 +0000

η διαφθορά
απ τη γραφειοκρατία & τα μμε, πλημυρίζει ανάμεσά μας
Τα απάνθρωπα ουρλιαχτά της,
εξυπηρετούν και αυτά το στόχο της: αυξάνουν τα κέρδη.
Αναμεταδίδοντας φωνάζοντας
έτσι στα ασχεδίαστα,
ένα
Όχι στη διαφθορά,
την κάνουμε οικεία
Τροφοδοτόντας τη μεγαλύτερη κονόμα που θάρθει, ποτιζόμαστε βαθύτερα.

“Εμείς μια φορά μπένουμε καθαροί, γιατί διατυμπανίζουμε ότι είμαστε αντίθετοι”.

Το πιο ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο οτι μας είναι πασιφανές πως ανακυκλώνουμε τη κονόμα
Δεν είναι σπάνια περίπτωση, εξ άλλου αυτός είναι ο κανόνας.
Το πιο ενδιαφέρον είναι πως το Βλέπουμε ότι:
όσο μπρός στα κέρδη που έρχονται
κοπανάμε “όχι, δε θέλουμε άλλα ουρλιαχτά”, τόσο πλεκόμαστε με την υποκρισία.
Να συνομιλείς με την ισχύ – να συνομιλείς με την ισχύ, τρόπος του λέγειν -
να παπαγαλίζεις: “Όχι στη διαφθορά”,
έ! όλο κάτι θα τσεπώσουμε κι οι θεατές.
Ου, Ου, Ου. – Γκαν, Γκαν. Γκαν, Γκαν, εμείς οι ίδιοι ανακαλύπτουμε νέους τρόπους διείσδυσης της απανθρωπιάς μέσα μας.
Αυτό τό σκάψιμο μας είναι νόμιμο.

Για να δούμε πόσο έχουν διεισδύσει οι νταβατζήδες μέσα μας,
Για να αντέχουμε το γκρέμισμα να μη μας παρασέρνει
Χρειάζεται να ασχοληθούμε με οτιδήποτε περνάει αδιάφορο στο χρήμα και στα μμε,
και με αχαλίνωτη τη φαντασία και με ανοιχτές τις επιστήμες και με σεβασμό στους νόμους ,δηλαδή και με τα τρία σε μια κάποια ισορροπία,

ανοιχτή οργάνωση σκέψης

d dimitriou — Tue, 15 Jan 2008 18:08:52 +0000

ανοιχτή δημιουργικότητα = ανοιχτή οργάνωση σκέψης

(ρίχνω εδώ ένα πρώτο προσχέδιο)

Η ανταλλαγή (πληροφορίας)

d dimitriou — Fri, 11 Jan 2008 15:03:39 +0000

η ανταλλαγή

1.Η ανταλλαγή πληροφορίας
2.για το χωρίς νόημα
για το κενό,
3.συνδέει.
4.Η συζήτηση για το κενό, παράγει νόημα ζωής.

—————————————————————————–

[Events]
Format: Marked, Start, End, Style, Name, MarginL, MarginR, MarginV, Effect, Text
Dialogue: Marked=0,0:00:01.31,0:00:03.40,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
η ανταλλαγή
Dialogue: Marked=0,0:01:20.45,0:01:21.83,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
Η ανταλλαγή πληροφορίας
Dialogue: Marked=0,0:01:22.59,0:01:23.62,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
για το χωρίς νόημα
Dialogue: Marked=0,0:01:24.59,0:01:25.59,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
για το κενό,
Dialogue: Marked=0,0:01:26.64,0:01:27.92,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
συνδέει.
Dialogue: Marked=0,0:01:30.81,0:01:35.69,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
Η συζήτηση για το κενό, παράγει νόημα ζωής.

στίς μικρές στιγμές συνδέουμε τα σημάδια που μας αποκόβουν

d dimitriou — Thu, 27 Dec 2007 11:41:41 +0000

Οι αποκλειστικότητες κυβερνάνε: εδώ επιτρέπεται να παρκάρουν μόνο κάτοικοι με άδεια.

H κίνηση συνδέει το κοντινό με το απόμακρο.
Κατά τή κίνηση μιάς πράξης συνθέτουμε τα κομμάτια της εικόνας μέσα στα οποία ζούμε.

http://www.youtube.com/v/H0OvtYz4OuE
Στις στιγμές της μικρής πράξης, συνδέουμε το πλέγμα των σημαδιών με τα οποία δρούμε: : πως γίνεται και νιώθουμε τον τόπο αποκομμένοι.
Κάνοντας κάτι, συνδέουμε σε έννοιες, τα σημάδια του τοπίου μεσ’ το οποίο ζούμε.
Το τοπίο, που το συστήνει η ιστορία της ζωής, γίνεται ζεστό ή κρύο απ’ το τρόπο που κυβερνάται. Εκείνες τις πράξεις που μας κόβουν τη ζωή σε φέτες, τις κατανοούμε.

Κινούμενοι, κάνοντας κάτι, οτιδήποτε, συνδέουμε μέσα μας και εκείνους τους σχεδιασμούς που μας κυβερνάνε για την απομόνωση. Ότι συλλαμβάνουμε τις έννοιες των σημαδιών, δεν σημαίνει οτι τις ενστερνιζόμαστε. Σύνδεση σε έννοιες σημαίνει πως: στιγμή στιγμή, συνδέουμε μέσα μας, τα συμφέροντα που εξυπηρετούν οι προθέσεις των σχεδιασμών.
Ένα τοπίο σχεδιάζεται ή για να κόβει ή για να συνδέει ιστορίες. Τό σχέδιο που κόβει σε αποκλειστικές φέτες, τεμαχίζει τις στιγμές της ζωής.
Στίς στιγμές της καθημερινής μικρής πράξης, συνδέουμε, τις προθέσεις που κυβερνάνε τους τεμαχισμούς της ιστορίας της ζωής.
Στίς μικρές στιγμές αναπόδραστα αποτυγχάνει ο τεμαχισμός,
γιατί κατά τη διάρκεια της μικρής πράξης συνδέουμε αυτά που σχεδιάζονται για να διαχωρίζουν.

η ποιητική των δίκτυων μετατρέπει τη παραγωγή

d dimitriou — Sun, 23 Dec 2007 15:47:32 +0000

σήμερα κατανοούμε πως, η αξία των μηνυμάτων εξαρτάται απο τους παραγωγούς τους,
και όχι απο τα μέσα που χρησιμοποιούνται. Δεν είναι τα μέσα που μιλάνε από μόνα τους:) αλλά οι άνθρωποι μεταξύ τους.

["σάν μικροπωλητής στην Ερμού"
φωτογραφία του Κώστα Μισάρη ]

Ο κόσμος, εμείς απροσκλητα και ανεξέλεγκτα παράγουμε μια “νεα” χειραφετημένη γνώση, μια νέα, ανύποπτη και άγνωστη ως σήμερα, τεχνολογία στοχασμού. Η νεα κοινόχρηστη μας γνώση, παράγεται από την οποιαδήποτε απρόβλεπτα. Χαοτική γνώση? Όχι! :). Μπρός στις γνώμες που εμφανίζονται σα νέφος εδώ κι εκεί απρόβλεπτα, μας δημιουργείται αντίληψη χάους, όταν τη γνώση δεν την αποδεχόμαστε σαν ένα ζωντανό αυτορυθμιζόμενο οργανισμό αλλά, όταν απο τη γνώση επιζητούμε να έχουμε μιά τεχνολογία για να διαχειριζόμαστε τη ισχύ (του χρήματος και της εξουσίας). Όταν σαν διαχειριστές, για να εκμεταλευτούμε τη γνώση, κοιτάμε αναπόδραστα να ποδηγετούμε τη παραγωγή της, οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχο το αποκαλούμε χάος και τρόμο.
Η παραγωγή γνώσης, σαν τη σημερινή, εκφράζεται απο ένα νέφος από ανθρώπινους πόρους οι οποίοι απαιτούν να ξεδιπλώνονται έξω απ τις τεχνολογίες ελέγχου της ψυχής. Όπως συμβαίνει στο διαδίκτυο. Είτε ανώνυμα (ως επι το πλείστον), είτε επώνυμα. Τι σημασία έχει? Οι εργαζόμενοι για να διαχέουν τη γνώση τους κρύβουν τη ταυτότητα τους για να μην απολυθούν. Η πληροφορία που ανταλάσσεται μεταξύ μας όπως στο διαδίκτυο, παράγει μια νέα “ανθρώπινη-ανθρώπινη” γνώση αμοιβαιότητας εναντίον των τεχνολογιών διαχείρισης της ψυχής. Καλλιτεχνικές και φιλοσοφικές έννοιες επανέρχονται απρόσκλητα και με επιμονή στο προσκήνιο. Τα προϊόντα κατανάλωσης που παράγονται με το χρήμα, στο διαδίκτυο μετατρέπονται σε μορφές γνώσης επειδή ανακυκλώνονται σαν κοινές πληροφορίες. Και ο μηχανισμός (της απρόβλεπτης επικοινωνίας υποθέτω πως) στοχεύει στο να μετατρέπονται οι κλειστές τεχνολογίες διαχείρισης της ψυχής, σε ανοιχτές τεχνολογίες στοχασμού ισότιμων πολιτών.

(“σάν μικροπωλητής στην Ερμού” ιδέα φωτογράφισης και φωτογραφία του Κώστα Μισάρη http://kostasmisaris.com/,
επεξεργασία δική μου)

Μοτέρ:

τη χαρά να αποδεσμεύουμε
ανεξέλεγκτη αναμεταξύ μας
για να παράγουμε ανοιχτό τόπο
για να πιάνουμε τόπο
—————
37°58′39.08″N, 23°43′51.88″E

οι εικόνες είναι μέσα μας, όταν γίνοντε κοινόχρηστες

d dimitriou — Wed, 19 Dec 2007 11:43:29 +0000

http://www.youtube.com/watch?v=M47GDmDqjn0
στη καθημερινή επανάληψη του Velasquez [http://en.wikipedia.org/wiki/Las_Meninas]
video, 1997

Παρακολουθόντας με προσοχή κάποιον άνθρωπο, όλα συνδέονται. Τα μακρυνά και τα ξένα γίνονται κοντινά και οικεία. Παρακολουθόντας τους ρόλους που εκτελεί αυτός, Παρακολουθώ τους ρόλους που εκτελώ εγώ. Παρακολουθόντας τον, με βλέπω.
Κάποια στιγμή, το ενδιαφέρον για τους ρόλους αρχίζει να ατονεί.

Αρχίζεις να μιλάς εκεί που σ ακούω, αρχίζω να μιλώ εκεί που μ ακούς.
Αρχίζουμε να μας ακούμε,
αρχίζουμε να μας μιλάμε,
μόλις οι ρόλοι αρχίζουν να ξεκολάνε απο πάνω μας. Εκεί που μας περιορίζουν να ακούμε και να μιλάμε.
Όσο παραμένουμε μέσα στούς ρόλους νομίζουμε πως
ότι δε περιγράφεται απ αυτούς είναι “τίποτε”.
Ζώντας τη στεγανότητα τους, βαριόμαστε
ό,τι δεν περιγράφεται από το ρόλο, Ανοησίες.

Όταν σε προσέχω και με προσέχεις
σ΄αυτό που δείχνεις, σ΄αυτό που δείχνω,
παράγουμε διαρκώς νέα νοήματα , αναμεταξύ μας.
Η βαρεμάρα του “τίποτε”, – που οι ρόλοι μας υποδεικνύουν να το υποτιμούμε- μετατρέπεται σε πρόκληση
μόλις αρχίσουμε να “ακούμε” και να “λέμε”.
Η βαρεμάρα χάνεται μόλις αρχίσω να ενδιαφέρομαι για αυτό που φέρνεις στην κάθε στιγμή.
Σε κάθε τέτοια στιγμή, ζούμε το παρόν,
προσέχω αυτό που φέρνεις -αυτό που συνήθως θάβεται-
με νοιάζει αυτό που είσαι στη στιγμή- αυτό που χάνεται εύκολα -.

Όσο μένουμε να μας προσέχουμε, στιγμή τη στιγμή,
δείχνουμε όλο και περισσότερα,
Αυτά που συλλαμβάνουμε πολλαπλασιάζοντε,
επεκτείνοντε, βλέπουμε πρός τον κόσμο.
Σε κάποιες ελάχιστες όμως σχέσεις -αυτές που θα τις θελήσεις-
ξαναπαράγουμε όλο το κόσμο, κρίνουμε το κόσμο, τον ανανεώνουμε,
κρίνουμε τους ρόλους μας, μας κρίνουμε, με αλλάζω.
Σε στιγμές που δεν τις γνωρίζεις οτι υπάρχουν, δεν τις περιμένεις
-εκείνες που τις βλέπεις μόνον αν θελήσεις να τις δείς-
Προσέχεις την κίνηση μου, αφουγκράζομαι την κίνησή σου, την ελάχιστη κίνηση,
Σ αυτές τις στιγμές αρχίζω να με βλέπω, Επειδή με βλέπεις. Με βλέπω,
όσο προσέχω την ελάχιστη κίνηση του ματιού σου,
και η παραμικρή κίνηση των χειλιών σου
και το παραμικρό που δείχνω ανεπαίσθητα, μου αλλάζει όσα ξέρω.

Όλες οι εικόνες, μέσα μας, μας εμφανίζονται ξεκάθαρες μόλις τις νιώσουμε πως είναι κοινές.
Μα αυτό γίνεται μόνον όταν
σε παρακολουθώ,
με παρακολουθείς,
προσεκτικά,
Όταν προσέχεις τι άγνωστο θα σου δείξω κάθε στιγμή,
-αυτό που φέρνω και το αγνοώ εγώ ο ίδιος-
Τότε, μόνο τότε, όσα δικά μου σου μιλάνε και μου τα δείχνεις,
αρχίζουν να μιλανε και σε μένα.
Κάθε τέτοια στιγμή, το παρόν είναι γεμάτο -παράγει συνεχώς μέλλον-
η επόμενη στιγμή είναι άγνωστη,
ο ορίζοντας ανοίγει πέρα απ’ όπου ξέρεις,
επειδή βλέπεις πόσο φτωχές είναι οι εντολές που νόμιζες πως είσαι και νόμιζα πως είμαι.

κρατώντας τη χαρά της ζωής ζωντανή

d dimitriou — Tue, 18 Dec 2007 12:52:28 +0000

αντικείμενα καθημερινής χρήσης :
διάδοση της χαράς του ανοιχτού διαλόγου, της σκέψης και της φαντασίας,
αντί να παραμένουμε στο μεταμοντέρνο ναρκωτικό “καταναλωτής”.
Μέσω των αντικείμενων καθημερινής χρήσης, μπορεί
να κρατιέται η χαρά της ζωής ζωντανή.

ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ
φωτιστικό
υλικά: πολυπροπυλένιο, πηλός
διαστάσεις: υ 32 , π 13 , μ 34 .

συμμετοχή στην έκθεση αντικείμενων βιομηχανικού σχεδιασμού,
της ελληνικής γραμματείας βιομηχανικού σχεδιασμού,
στο bartesera, Κολοκοτρώνη 25, Αθήνα, 37°58′39.08″N, 23°43′51.88″E
17 δεκ 2007 – 17 ιαν. 2008

Διάθεση προϊόντος:
α. συναρμολογημένα έτοιμα για χρήση,
β. ασυναρμολόγητα και με πληροφορίες για τη συναρμολόγηση
γ. σχέδια στο διαδίκτυο δωρεάν (εντός των ημερών :-) ) για κατασκευή, … αλλαγή … κλπ. Σε περίπτωση εμπορικής εκμετάλευσης από τρίτους, χρειάζεται να αναφέρεται το παραπάνω σύστημα διάθεσης. Σε κάθε αντικείμενο ή και σχέδιο, αναφέρονται και οι τρείς τρόποι διάθεσης.

Τα αντικείμενα η κατασκευή και η διαθεσή τους, προτείνονται ως “φορείς” που διαχέουν τη γνώση. Οικειοποίηση του σχεδιασμού και γενικώτερα, των τεχνολογιών με τους οποίους παράγεται η γνώση.
Δημοσιοποίηση του ανοιχτού διαλόγου και της σκέψης γενικώτερα.

διαδραστικά έχουμε πολλούς τρόπους εναντίον της ισχύος της παράδοσης

d dimitriou — Wed, 27 Jun 2007 18:32:01 +0000

κάνοντας τέχνες, όπως τις ξέρουμε, συλλαμβάνουμε το πόσο ισχυρά είναι τα εργαλεία των αναπαραστάσεων μας και χάνουμε τις στιγμές της ζωής γύρω.
για να αφουγκραζόμαστε τα ξετυλίγματα της ζωής, στο παρόν, χρειαζόμαστε διαφορετικούς τρόπους σκέψης που να μήν παράγουν ισχύ σ΄όποιον τους κατέχει.

το παρελθόν καραδοκεί σαν αμείλικτο αφεντικό :)

ρεμίξ από σχόλια σε προηγούμενα κείμενα:

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=48#comment-184
blubrothers :
“ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΙΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ,ΑΦΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΕΙ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΣΤΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΕΙΔΗ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ π/χ/ : “ΣΥΝΤΑΓΜΑ” .ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ Α)ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ-ΚΟΝΣΕΡΤΟ,Β)ΣΤΑ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ.”

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=48#comment-189
δήμος δ.
” ανθρώπινα, δεν υπαρχει ήττα.
Είμαστε εργαλεία των σχέσεων μας. Το να το γνωρίζω σημαίνει πως βγαίνω απο τη κατάσταση του να είμαι έρμαιο εργαλείο κάποιας παρτιτούρας, οπως λες σωστά: ορχήστρα, συνεργεία, σωματεία. Αλλά ακόμη και οικογένειας, εργασίας, ανθρώπινων δεσμών, ιδεολογιών, αγοράς.
Ως ηττημένοι – ως εργαλεία για κάποια παρτιτούρα- συντηρούμε την ήττα, ως τρόπο ζωής. Όταν επαναλαμβάνουμε αδιάκοπα τις ίδιες συμπεριφορές, τις ίδιες και τις ίδιες, μεσ’ στις οποίες απάνθρωπα εγκλωβιστήκαμε, κάποτε. Συντηρούμε τραγικά εγωιστικά να δίνουμε ήττες στα όσα ζητά η ζωή, σε κάθε στιγμή. Για να είμαστε ισχυρά εκφραστικά εργαλεία, γινόμαστε ψυχροί αφέντες της δικής μας φοβερής ήττας μας.

μα, κι αν πυροβολείς τη θάλασσα, σιγά μην ταραχτεί. Η ζωή μου, ξεπερνά κάθε σκέψη μου.
Ανθρώπινα, δεν υπάρχει “ήττα”, η ήττα για τη ζωή είναι το μεγάλο υλικό για την αναγέννηση. Το γνωρίζουμε κι αυτό απο την ιστορία.

είμαι ένα εργαλείο σας. Το γνωρίζω
το οτι το γνωρίζω ζόντας τις σχέσεις της ζωής μου, νομίζω πως είναι σημαντικό φίλε blubrothers. Ανάποδα, το να το ζώ και να μην θέλω να το αναγνωρίζω, με οδηγεί στο τραγικό της ηττημένης ζωής των “εργαλείων”.

αλληλεγγύη ναι, ως μοναδικός τόπος που ξεδιπλώνεται ολοκληρωμένη η ζωή,
χαίρομαι το παρόν, που με θές και σε θέλω: αυτός είναι ο
μοχλός που αναποδογυρίζει την ήττα,
τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω του παρελθόντος”

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=48#comment-198
άλληλος:
“Τα πράγματα είναι έτσι στο βαθμό που τα επιβεβαιώνουμε …με τη ζωή μας. Εκεί δηλαδή που συχνά διαψευδόμαστε και που χρειάζεται διαρκώς να αναθεωρούμε (εκτός αν μας …σώζει η πίστη μας ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως πιστεύουμε ότι είναι ακόμη και αν φαινομενικά τίποτε δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο).
δεν είναι η γνώση οδηγός. Η ζωή είναι οδηγός της γνώσης
!!!
Γνώση είναι «να ξέρω» , όμως η χαρά είναι στο «να μαθαίνω». Αναφέρεσαι σε αλλοτριωμένες ψυχές και μοιάζει να διακρίνεις κάποια ελπίδα για απελευθέρωση από την ετερο- και αυτο- καταστολή.
Μία μόνο ένσταση. Μήπως όλο αυτό είναι μία ακόμη γνώση που επιχειρεί να γίνει οδηγός ζωής;”

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=48#comment-206
δήμος δ.:
” Σκέφτομαι εδώ και καιρό αυτό το ερώτημα που βάζεις, που εγώ θα τόλεγα κάπως έτσι: “πως? κι αν? πλάθεται με ανοιχτούς τρόπους γνώσης, η “στιγμή της ζωής” που είναι έξω απο τη γνώση”? Ώστε να ζώ τη στιγμή χαράς ή και λύπης ή και αδιαφορίας χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κανόνα, χωρίς προκατάληψη και με αυτό που έζησα στις στιγμές να παράγω νέα γνώση… Τη στιγμη να τη ζώ χωρίς να σκοντάφτω στο οτι είναι συνειδητά προγεγραμμένη. Η γνώση, να παραμερίζει, να “αφουγκραστεί” ίσως την επόμενη στιγμή.
Οι ασφαλιστές, οι χρηματιστές, οι έμποροι, θα φαντασιώνονται οτι παρέχουν το έρεισμα του απροσδόκητου για το πελάτη. Οι βουλευτές και οι καλλιτέχνες, ανθρώπινα εργαλεία της “αλήθειας” θα προσπαθούν να παραστήσουν με έργα οτι η ζωή αναπαρίσταται, απο τους ταλαντούχους. Και οτι αυτό είναι μετρήσιμο και οτι οι στιγμές της ζωής προσεγγίζονται με αφηρημένες τεχνικές, δηλαδή με το να κατέχει και να διαχειρίζεται κανείς κάποια ισχύ.
Αλλά αυτό είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Με αυτήν χάνουμε τη ζωή που περνά απο μπροστά μας, και κερδίζουμε μορφές ισχύος. Γιατί αυτό που αναπαριστάνεται δεν είναι το ρευστό της ζωής, αλλά τα εργαλεία με τα οποία αναπαριστάνουμε τις στιγμές της ζωής. Για παράδειγμα: μετά απο ένα εργο μουσικής ή ένα πίνακα ή μια φωτογραφία κλπ, τη στιγμη της ζωής που κυλά γύρω μας, τη “βλέπουμε”? Δεν τη “βλέπουμε” ούτε την “ακούμε”, βλέπουμε εργαλεία πει8αρχίας. Η ζωή έχει ξεπέσει. Δεν την ανεχόμαστε παρα μόνο όπως την δέιχνει “ακριβώς” το εργαλείο. Αν μας γελάσει ένα παιδάκι, αν ακούσουμε μια φωνή, θα το ανεχτούμε μόνο μέσα στα στενά πλαίσια του “εργαλείου” που εκείνη τη στιγμη ενσαρκώνουμε. ! Το εργαλείο που εγώ έκφράζω δεν βλεπει τις ζωντανές στιγμές. Μέσα σ ένα πλαίσιο αυστηρότητας, εγώ εργαλέιο, μπορεί και να καταστρέφω τις ζωντανές στιγμές μου, εν αγνοία μου.”

ο john cage για τη μουσική, τον ήχο και τη σιωπή :
λέει : ” αν ακούσεις μπετόβεν ή μότσαρτ, θα δείς οτι είναι πάντα το ίδιο. Αλλά άν ακούσεις τη κίνηση τού δρόμου, θα δείς οτι είναι πάντα διαφορετική.“
Ξαναφέροντας τον john cage σήμερα:
αν παρακολουθήσεις τον μπετόβεν ή τον μπόϋς, θα δείς πάντα αυτό που αυτοί σκέφτηκαν. Αν παρακολουθήσεις αυτό που δημοσιοποιείται στο δίκτυο, αφουγκράζεσαι τον διπλανό.

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=52#comment-194
OMADEON:
” … ισχύει ακόμη και πριν το διαδίκτυο, μέσα στις καθημερινές δημιουργικές επικοινωνίες ανθρώπων που απέρριπταν τις προκαθορισμένες αναπαραστάσεις και τους “επιμελητές” τους.

Απλώς δεν γινόταν τότε, τόσο συστηματικά, τόσο καθολικά, παρά μόνο σε ορισμένες παρέες, που πολύ συχνά κατασκεύαζαν από κοινού τις δικές τους “ιδιολέκτους” (διαλέκτους). Πολύ συχνά η διαδραστικότητα εκείνης της μορφής έκανε χρήση ορολογίας που γεννήθηκε από κοινού, σαν ιδιόλεκτος, και συνδέθηκε με συλλογικές στιγμές συνύπαρξης, χαράς ή γλεντιού, κ.ο.κ.

Με ένα διάλειμμα κάποιων ετών, όταν το ιντερνέτ καταδυναστευόταν από αυταρχικές επεμβάσεις διαφόρων “προσωπικοτήτων” μέσα στα φόρουμ, είτε ελεγκτών είτε “προβοκατόρων”… η γενικευμένη επικοινωνιακή αναγέννηση τείνει να υπερισχύσει και πάλι, μέσω των ίδιων μηχανισμών που υπήρχαν και πριν στις “παρέες των λίγων”.

Η μαζική εισβολή καλλιτεχνών, λογοτεχνών, ευαίσθητων ανθρώπων και έξυπνων παρατηρητών, μέσα από τα μπλογκ, εξυγίανε το διαδίκτυο και ταυτόχρονα άνοιξε το δρόμο για τα προηγούμενα.

Γι’ αυτό, όπως κι εσύ Δήμο, είμαι αισιόδοξος (σε γενικές γραμμές).”

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=52#comment-195
δήμος δ. :
“Κάποτε ναι πράγματι Γιώργο:), ήταν μόνο στις παρέες που κάναμε κριτική των αναπαραστάσεων μας. Αυτή είναι ένα απο τα στοιχεία της γεννεαλογίας του διαδίκτυου. Η παρέα. Οι πλοκές των σχέσεων είναι που νοηματοδοτούν. Αλλά σήμερα υπαρχει ένα καθοριστικό στοιχείο που αλλάζει πολλά. Σήμερα οι κριτικές δημοσιεύονται στο δίκτυο απ τον καθέναν και μπορεί να συμμετάσχει διαδραστικά ο καθένας στη κριτική. Αυτός όμως δεν είναι πια ο παρεϊστικος λόγος, δεν είναι ένας απόμερος αποδραστικός λόγος. Αυτή η δημοσιοποιημένη κριτική είναι ο νέος δημόσιος λόγος.

Ο καθένας με ένα κινητό και με μια σύνδεση σε ίντερνετ καφέ συνδιαμορφώνει το δημόσιο μας λόγο. Ο καθένας, χωρίς ειδικές γνώσεις, οικειοποιείται τις γλώσσες των ειδικών και κρίνει τις δημόσιες αναπαραστάσεις μας. Ο νέος δημόσιος λόγος δεν βρίσκεται σε βιβλία, ούτε σε ελίτ διανοούμενων, ούτε σε εκθέσεις, ούτε σε κεντρικά μέγαρα, ούτε στο πάλκο. Είναι ρευστός, άϋλος, δημοσιευμένος και ανανεούμενος.

Οι κεντρικές εξουσίες σήμερα φαίνονται πως πασχίζουν να συντηρήσουν τη κεντρική κυβέρνηση της ψυχής :
Η βιομηχανία πολιτισμού εξορύσει απ’ τη ψυχή του “δραπέτη”, για να προβάλει free ready made αναπαραστάσεις πεσιμισμού. Ζώ απόμερος μέσα στο σπίτι των γονιών μου: οι “δραπέτες” παραβλέπουν οτι ποντάρουν τη ζωή τους με νοήματα που αναγνωρίζουν τον “αφέντη”.
Τα κόμματα προσπαθούν να σφετεριστούν τη κριτική που παράγεται απο ένα ανυπόταχτο πλήθος, δημόσια στα δίκτυα. Οι γραφειοκρατίες, βαφτίζουν και νουθετούν τους ανώριμους επαναστάτες. Τα “κακά παιδιά” αποκρύπτουν οτι προωθούν νέες εξαρτήσεις συμμόρφωσης στους “πατεράδες” τους.
“.. πάνω στο φτερό του καρχαρία. …
… Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.” (Καββαδίας)

Σήμερα η τέχνη στο νεο δημόσιο λόγο “συζητά” αυτό που παραβλέποταν κι αυτό που αποκρύπτοταν. Η τέχνη ως απελευθερωτική δύναμη του ανθρώπου, δεν εξυπηρετεί τή “κυβέρνηση ψυχής”.
Η αναπαράσταση της ζωής μου δίνεται απ τό διαδραστικό δημόσιο Λόγο του πλήθους, εμάς των ανώνυμων. Στις σχέσεις μας “λέμε”, μία μία τις απώλειες που κάποτε αποκρύπταμε.
Ο νέος δημόσιος Λόγος μας βάζει στην άκρη το κεντρικό Λόγο. Παραμερίζουμε τον “αφέντη στη ψυχή” με τον οποίο κάποτε καταστέλαμε με νοήματα πειθαρχίας τη ζωή. Καμία απαίτηση για νέους δημόσιους συμβολισμούς θανάτου. Ποιός να συμβολίζει τι, με ποια εργαλεία και για ποια χρήση?
Η τέχνη αν έχει να κάνει κάτι είναι να διερευνά νέους τόπους όπου να πραγματοποιείται όλο και πιο αδέσμευτα και αποκεντρωμένα ο δημόσιος λόγος των ανώνυμων. Στις σχέσεις μεταξύ των “ανώνυμων” παράγεται η τέχνη.
Μετά την οικειοποίηση των γλωσσών απο το κόσμο, μπορούμε να σκεφτόμαστε για το νέο αποδεσμευμένο υποκείμενο. Αποκεντρώνεται απ τα όνειρα του εαυτού. Το νέο υποκείμενο δεν βρίσκει νόημα στο να συμμορφώνεται υφιστάμενα, να θλίβεται αλλοτριωμένο απο τις “ξένες” αναπαραστάσεις της ζωής του.
Στη νέα κατάσταση, όπου όλοι μπορούν να δημοσιεύονται, δεν μας εμπνέει ο “ένας” κάποιος επώνυμος “ταλαντούχος”: δεν μας αναπαριστά, χρησιμοποιόντας σαν εργαλείο τη “ξένη” ζωή του.
Ανάμέσα στο ανυπόταχτο πλήθος το νέο υποκείμενο, αναζητά τους θαμένους τρόπους για την αναγέννηση της χαράς της ζωής. Δεν έχει και μεγάλη σημασία για το πόσο εφήμερη θα είναι η αναγέννηση. Σημασία έχει να τροφοδοτεί με δεδομένα την “αναγέννηση” : τις τροπολογίες σκέψης της αναγέννησης. “

οι σχέσεις αναπλάθουν τη γλώσσα που τις αρνείται (εκδ. 0.5)

d dimitriou — Mon, 11 Jun 2007 14:04:07 +0000

η σημερινή κατάσταση οπως διαμορφώνεται απο ένα ακαθόριστο πλήθος απο διαπροσωπικές οριζόντιες εκφράσεις στο δίκτυο, μπορούν πράγματι να αναπαρασταθούν ως συλλογικότητες?

Πράγματι? οι ανοιχτές και οριζόντιες σχέσεις, αυτό που αναζητούν στα δίκτυα, είναι να τους δοθούν “αφ’ υψηλού” νέες αναπαραστατικές δομές, με τις οποίες να εκτελούν τις επικονωνίες τους?
Τις οριζόντιες και μάλιστα ανώνυμες σχέσεις στα δίκτυα, δεν νομίζω να μπορούμε να τις αναπαραστήσουμε με ακόμη μία μορφή χριστιανικού τύπου: “κεντρική κυβέρνηση των ψυχών”. Στις οριζόντιες σχέσεις μας αντιπαθούμε να εξαρτιόμαστε από καπελώματα “καθοδηγητών” και επιτρόπων.
Δηλαδή, οι ανθρώπινες σχέσεις όπως εκφράζονται στα δίκτυα, δεν νομίζω οτι αναφέρονται στη σχέση “εγώ και η γλώσσα μας” ή αν προτιμά κανείς το παλαιώτερο “εγώ και οι ιδέες”, ή έστω και το “εγώ και η μπλογκόσφαιρα”.

Αυτό που εκφράζεται σήμερα στις διαπροσωπικές διαδράσεις, ναι σαφώς και χρησιμοποιεί τις αναπαραστατικές τεχνολογίες (εγώ κι η γλώσσα) αλλά δεν αναφέρεται σε αυτές. Μου φαίνεται οτι αυτό που εκφράζουμε στις διαδράσεις στοχεύει στο άνοιγμα διόδων επικοινωνίας για ανώνυμες ανεξέλεγκτες διαπροσωπικές σχέσεις.
Οι οριζόντιες σχέσεις καταστρέφουν το σχήμα “εγώ και η γλώσσα”. Ανάποδα: το “εγώ και η γλώσσα” το “εγώ και οι ιδέες”, το “εγώ και οι κατασκευές μου” καταστρέφεται μόνον όταν δώσει προτεραιότητα στις σχέσεις. Οταν λέω γλώσσα εννοώ το απλούστερο: εκείνες τίς φράσεις που με χαρακτηρίζουν, αυτούς τούς τρόπους σκέψης που είναι αναπόσπαστα μέσα μου. Τις φράσεις με τις οποίες “είμαι” κάποιο νόημα ζωής. Η γλώσσα με την οποία ανήκω κάπου. Η γλώσσα χωρίς την οποία δεν είμαι. Το “εγώ” λοιπόν καταστρέφεται μόνον όταν αρχίσει να αποδέχεται ότι δεν υπάρχει “ζωή αγκαλιά με τη γλώσσα του”, αλλά ζεί ολοκληρωμένα μόνον ως αλληλεξαρτημένο με απροσδόκητες σχέσεις.

αλλαγές της 0.5 επεξεργασίας, στις επόμενες 5 παραγράφους
Που σημαίνει οτι σχεδόν σε κάθε οριζόντια διαπροσωπική μας πράξη, πρίν απ’ όλα, ανασυστήνουμε τη γλώσσα, με στόχο να διατηρούμε ανοιχτές τις διόδους της διανθρώπινης σχέσης: από και πρός όποιον. Όπως φάνηκε σε πολλές διαδικτυακές “συμφωνίες” το κρίσιμο θέμα είναι ποιά γλώσσα θα μιλάνε οι σχέσεις για να υλοποιήται η σχέση, και πάντα ζητήθηκε να απομακρύνεται η γλώσσα του “εγώ”. Στις εκφράσεις που παράγουμε για να διατηρούμε ζωντανές τις διαδραστικές σχέσεις, πριν απ όλα, κάνουμε διαρκώς κριτική στο παρελθον της γλώσσας. Αναζητούμε μιά νέα μορφή, έτσι ώστε η γλώσσα να λειτουργεί επιτυχώς για όλες τις ροές των σχέσεών μας. flux.
Στις ζωντανές σχέσεις αλλάζουμε τις δομές της γλώσσας, αναπλάθουμε διαρκώς τις γλωσσικές μορφές. Η γλώσσα του παρελθόντος (μου), οι αναπαραστάσεις που ενσαρκώνουμε, κρίνονται ζωντανά από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της επόμενης απροσδόκητης στιγμής. Και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία.
Κάποτε θεωρούσαμε τις πράξεις σαν επιτυχημένες ή αποτυχημένες αν και κατό πόσο υπάκουαν στους “κανονισμούς” της γλώσσας. Συνείδηση: στις πράξεις μας μετριόμασταν με τις “κανονισμούς” της γλώσσας: “εγώ και η γλώσσα”. Εποχές της πειθαρχίας, τη γλώσσα την ρυθμίζουν οι επίτροποι της, με στόχο να διακυβερνούν τις ψυχές. Ενσαρκώναμε τις γλωσσικές μορφές που πρότεινε η “κεντρική κυβέρνηση της ψυχής”.
Σήμερα, αντίθετα, φαίνεται οτι η επιδιωκόμενη επιτυχία των σχέσεων, κρίνει τη γλώσσα, αντί να υπακούει τη γλώσσα. Αντι να εκφράζουμε με συνείδηση τις εντολές της γλώσσας, όπως αυτές “ακούγονται” ασυνείδητα μέσα μας, προσπαθούμε απο κοινού να την ξαναπλαθουμε. Η γλώσσα αρχίζει σήμερα, να παύει να είναι ο ριζωμένος άκαμπτος κανόνας μέσα μας. Δεν πολυακούμε τη γλώσσα μας, σημαίνει: δεν ακούμε τι φωνές που ακούγονται απο μέσα μας, αλλά προσπαθούμε να είμαστε ανοιχτοί στον απρόσκλητο φίλο:). Καταστρέφουμε τις αρνήσεις μέσα μας, για να συζήσουμε με τις προκλήσεις γύρω. Η κοινή γλώσσα δεν δίνεται απο τους ομόγλωσσους εαυτούς, αλλά την επαναδιαπραγματευόμαστε για να επιτύχουμε το άνοιγμα των σχέσεων.

Αυτό το άνοιγμα στις σχέσεις παριστάνεται σαν τρόμος από τους επιτρόπους της γλώσσας. Αυτό που ήταν τρόμος μπρός στους ξένους, αυτό το άνοιγμα, τώρα είναι ο οδηγός για την ανακατασκευή μιάς ιστορικής γλώσσας που μιλάει μέσα μας, με την ίδια οργάνωση εδώ και 3 – 4 αιώνες. Προσπαθούμε να μην ακούμε μέσα μας τους φόβους και τις αρνήσεις. Προσπαθούμε “απο κοινού” να ζούμε ανοιχτά τις απροσδόκητες προκλήσεις, αυτές τις προκλήσεις που η γλώσσα εξ ορισμού της, αρνείται. Δεν ακούμε μέσα μας, ακούμε έξω μας, τις “επόμενες” ροές των σχέσεων μας. Η γλώσσα αλλάζει απο και για τις απροσδιόριστες σχέσεις.

Με τις παληές αναπαράστασεις, οι ανεξέλεγκτες και απροσδόκητες παρουσίες που προ-καλούν για κάποια σχέση, μας φαίνονται σαν νάναι κάτι θολό: μια ακαθόριστη αναπαράσταση. Οι απροσκλητες σχέσεις προκαλούν αμηχανία. Τι κάνουμε τώρα? δεν έχουμε μια σαφή προσδιορισμένη εικόνα. Τι σόϊ άνθρωποι είναι ετούτοι εδώ μπροστά μου? Μιλάνε την ίδια γλώσσα?

Μα, είναι γνωστό, πως όποιος μπροστά σε μια πρόκληση αντί να πέσει μέσα της να κολυμπήσει, ψάχνει πρώτα να ξεκαθαρίσει το “λόγο” της πρόκλησης, κατ’ ουσία αυτό που κάνει είναι οτι αρνείται να τη ζήσει. Δεν λέω φοβάται να τη ζήσει, λέω πως αρνείται. Η “γλώσσα” λειτουργεί ως άρνηση μπρος σε απροσδόκητες στιγμές. Οι απρόσκλητες σχέσεις είναι προ-βαφτισμένες απ το λόγο ως μία “θολή” εικόνα. Προσδεδεμένοι στην άρνηση, χάνεται και 1. η πρόκληση και 2. το νέο νόημα που παράγεται απ την ζωντανή συν-διαλλαγή, αλλά και 3. χάνεται και η προκλητική ανακατασκευή του γραμμένου παρελθόντος, οπως αυτό θα προβάλεται στο προκλητικό παρόν. Εγκλωβισμός με ένα δύσκαμπτο παρελθόν. Αντίθετα, η ανοιχτή διόδος για επικοινωνία, αρνείται τις αρνήσεις της γλώσσας.

Η ξύλινη γλώσσα των τοτέμ, ακριβώς, είναι εκείνη η ανθρώπινη τεχνολογία με την οποία: μια προκαθορισμένη και ελεγχόμενη κοινότητα αναπαράγει τη συγκράτηση στις νεκρές της ρίζες, με στόχο την “άρνηση” μπρος σε άγνωστους ορίζοντες. Η προσκόληση στις νεκρές ρίζες παράγει τυφλή άρνηση μπρός στα απροσδόκητα που θα φέρει μια νέα απροσδιόριστη συνάντηση.

Η ξύλινη γλώσσα των “νεκρών”, των αλλοτριωμένων και των φυλακισμένων, δεν είναι αυτή που μιλιέται από τίς απροσδιόριστες διανθρώπινες δράσεις στα δίκτυα. Η απροσδιοριστία της επόμενης κίνησης είναι που μας συνδέει προκλητικά στη χαρά της ζωής. Οι απροσδόκητες στιγμές μας αποδίδουν ζωτικά νοήματα, μόνον όταν δεν οχυρωνόμαστε σε σενάρια κάποιας αναπαράστασης. Η ανεξέλεγκτη πρόκληση είναι αυτή που τρέφει τις διανθρώπινες σχέσεις, την αλληλεξάρτηση, και όχι η άκαμπτη εμμονή στη προγραμμένη γλώσσα. Η γνώση σαν νέα γλώσσα με νέα νοήματα ζωής, έρχεται κατόπιν εορτής. Η γλαύκα της Αθηνάς αρχίζει το πέταγμά της με το σούρουπο.

Οποιοι [μ.μ.ε. κ.λ.π.] ψάχνουν για αναπαραστατικούς προσδιορισμούς στις οριζόντιες διανθρώπινες σχέσεις, δείχνουν πως επιμένουν να παίζουν ακόμη τον γνωστό ρόλο των διαμορφωτών, των επιτρόπων και των επιμελητών των αναπαράστασεων του παρόντος.
Δηλαδή να ενσαρκώνουν το ρόλο όπως περιγράφεται στους ορισμούς της “γλώσσας του επιμελητή”.
Τα νοήματα αναπροσδιορίζονται μέσα και μόνον μέσα στις ανεξέλεγκτες, απροσδιόριστες και απροσδόκητες σχέσεις. Αυτές τις σχέσεις με τις οποίες ο “επιμελητής” εξ ορισμού αρνείται να συζήσει. Εξ αιτίας του προσδιορισμένου ρόλου που επιθυμεί να ενσαρκώνει.
Για να πετυχαίνουν τη λειτουργία τους οι απροσδόκητες αλληλεξαρτήσεις βάζουν τη “γλώσσα”, με την οποία εκφράζονται, κάτω απο συνεχή αναδιαμόρφωση. Άλλο τόσο και η γλώσσα του επιμελητή, δεν μπορεί παρά να μπεί σε κριτική από τίς σχέσεις που παίρνει μέρος και ο ίδιος.

[το παραπάνω, τόστειλα αρχικά στις 4/6/2007, σαν σχόλιο στο:
http://simeio-vrasmou.blogspot.com/2007/05/blog-post_31.html
Εδώ, σέ σχέση με το αρχικό σχόλιο, έχω κάνει μερικές προσθήκες και αλλαγές]

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ (αναμετάδοση)

d dimitriou — Fri, 01 Jun 2007 13:40:51 +0000

Σε δυο κόμβους (απ οσα ξέρω μέχρι τώρα) διάφοροι απο διάφορα μέρη της Ελλάδας και απ το εξωτερικό συντονίστηκαν για να προετοιμαστεί η σημερινή δράση.
Ο Ν. Στεργίου ήταν, που την μέρα των συλληπηρίων στο blog της, πρότεινε για μια δικτυακή δράση τη 1η Ιουνίου. Ο κόμβος “Ελληνικό Διαδικτυακό Κίνημα Αμαλίας” (δεν έχω βρεί διεύθυνση) και ο κόμβος “Για την Αμαλία” (με αρχική πρωτοβουλία του http://yperoptix.blogspot.com) με διεύθυνση: http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
Αρκετοί άλλοι, σήμερα, συμ-φωνούν με προσωπικό υλικό. Πολυσημεία μη εξαρτώμενη. Άνθρωποι συμμετέχοντας στο απροσδιόριστο πλήθος της συμ-φωνίας, αναμεταδίδουν το κοινό αίσθημα και εξαπλώνουν τις σκέψεις για το κοινόχρηστο συμφέρον. Ο καθημερινός τόπος μεταδίδει μια ζεστασιά. Οι παλιές μας ιδεολογίες, παγερές εξαρτήσεις, αρχίζουν να λυώνουν? (Μερικά ισχυρά ΜΜΕ ήδη έχουν αναμεταδώσει αυτό που συμβαίνει.)

————————————————————–
“ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ”

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

———————————————————-
http://www.youtube.com/watch?v=6aYu0YapSm0

η χαρά απ’ το δίκτυο καταστρέφει την αυθεντία

d dimitriou — Tue, 29 May 2007 19:27:56 +0000

1. ο δείμος του πολίτη Says:
Εγώ εύχομαι να μην ταξιδέψουν άλλοι από την αναλγησία ενός συστήματος που σκοτώνει αντί να θεραπεύει.

2. dimos dimitriou Says:
Την απάθεια του συστήματος τη ξέρουμε, με αυτόν τον απαθή τρόπο σκεφτόμαστε σε κάθε βήμα. Μας θανατώνει. Το βλέπουμε γύρω μας. Αυτή τη “γλώσσα” γαλουχηθήκαμε και μιλάει μέσα μας.
Ο,τι ζούμε το βλέπουμε μόνο μέσα απο προσχεδιασμένες ιδέες. Την πράξη μιας στιγμής που ξεπηδά ανυποψίαστα, οσο έντονη και νάναι, δεν την αντέχει η σκέψη μας. Την εντάσουμε σε ιδέες του συστήματος. Τις στιγμές της ζωής δεν τις αντέχουμε να τις ζήσουμε ζωντανές, για να τις ζήσουμε μας θανατώνουμε πρώτα.
Με στόχο νάχουμε μια σκέψη που να μας εξασφαλίζει σιγουριά στα απροσδόκητα, μια σκέψη που τη θωρακίζουμε νάναι πανίσχυρη, η οποία να μας δίνει την ικανότητα να προ-μετράμε τις πράξεις ολωνών μας, και ακόμη και τις πράξεις εμάς των ίδιων, μ’ αυτή ακριβώς την σκέψη, τελικά, καταστέλουμε τη χαρά της ζωής μας. Οσο προ-μετράμε τις στιγμές μας που θάρθουν, τόσο καταστέλουμε να πάρουμε τη χαρά, που ξεπηδά σε στιγμές. Υποψιασμένοι, φοβισμένοι, αντιδραστικοί, αρνητικοί, υπεροπτικοί, φραγκοφονιάδες, εκμεταλευτές, νάρκισσοι, βαμπίρ, πρωταγωνιστές, εθισμένοι στον εαυτό, δυστυχείς, σαρκαστικοί.

Εκεί όμως, που αποκλείεται να προ-δεί ο οποιοσδήποτε προϋπολογισμός,
εκεί, είναι που ζούν ολοκληρωμένες οι ανθρώπινες πράξεις : η χαρά που δίνεται απ την απρογραμμάτιστη πράξη της στιγμής.

Τη χαρά της ζωής που σκοτώνουμε με τους προϋπολογισμούς, να την δεχτούμε
να έρθει αυτή, ανυπολόγιστη και ανυπόταχτη, μπροστά απ τη σκέψη.
Η χαρά της ζωής, όταν την αφήσουμε ανυπολόγιστη, ανεξέλεγκτη, χωρίς όνειρο, χωρίς ιδέα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς υποψία, τότε η χαρά της στιγμής γίνεται πηγή που τροφοδοτεί τη σκέψη. Χρειαζόμαστε ολική αλλαγή στοχασμού, ολική αλλαγή των εκφραστικών εργαλείων της ζωής. Και αυτή δεν μπορει να προέρθει απο το σύστημα, αλλά ούτε και απο την απλή αντίδραση στο σύστημα. Η αντίδραση αν και όποτε κατορθώνει να συγκλονίζει, συντηρεί το σύστημα, το ανασκευάζει ισχυρώτερο, δεν φέρνει αλλαγή στάσης. Ένα τρόπο σκέψης που να δέχεται να “γκρεμίζεται” η ίδια η γνώση του, χρειαζόμαστε. Συνάλληλοι μέσα απ ό,τι φέρνει το απροσδόκητο παρόν.
Στο τρόπο σκέψης που παράγεται απο τις σχέσεις, ο παλιός αλληλεξαρτάται απ τον νέο, ο δάσκαλος απ’ τον μαθητή, ο πολιτικός απ’ τον πολίτη, ο θεραπευτής από τον θεραπευόμενο. Ο ρόλλος του πρωταγωνιστή επιζεί στη βιομηχανία της διασκέδασης. Στο τρόπο σκέψης που παράγεται από τις σχέσεις, το ήδη υπάρχον, το παρελθόν, βρίσκει δύσκολα χώρο για να το παίζει αφέντης ή αρχηγός ή πατέρας. Δηλαδή ζόντας στο παρόν των σχέσεων, οπως συμβαίνει ήδη στα δίκτυα, τείνουμε να καταστρέφουμε την αυθεντία μας, το παρελθόν αναγεννάται , από τη χαρά της ανθρώπινης πράξης στις σχέσεις, που δίνει και παίρνει και δινει και παίρνει … παράγει το νόημα. Αυτή η πρακτική που περιγράφω, είναι η πρακτική που συμβαίνει στις πράξεις μας στο δίκτυο.
Οι πράξεις αυτές δεν έχουν προγραμματιστεί απο κανέναν, απλά παράγονται μέσα στις σχεσεις με την ανοιχτή ανεξέλεγκτη κοινότητα. “Εγώ”, είναι άλλη μία σύνδεση μας. “Είμαι” σαν εργαλείο μιας ανοιχτής απροσδιόριστης κοινότητας, κανείς δεν είναι προσδιορίζεται ως “αρχή” της. Τον εαυτό τον εκθέτω στην απροσδιόριστη κοινότητα, δεν “ζώ” μόνο μέσα μου, σε μία κλειστή και επιλεγμένη γειτονιά. Η προσωπικότητα είναι εργαλείο για και από “αυτές” τις σχέσεις της. “Απομακρύνομαι”, άλλοτε με πόνο άλλοτε με χαρά, απ τις ιδέες-φρούρια-όνειρα μου που έμαθα να κατασκευάζω για να “ζώ”. Τείνω να καταστρέφω την αυθεντία μου. Δεν “έχω” ψυχή. Η ψυχή αποξενωνεται μεσ’ τα όνειρα της, αυτή έχει καταληφθεί εν αγνοία μου απ το χρήμα. Αναπόφευκτα, εκθέτω τον εαυτό μου δημόσια, από χαρά να καταστρέφεται η αυθεντία μου, απ τη καθημερινή ανυπόταχτη και απροσδιόριστη κριτική. Αναπόφευκτα είναι εργαλείο ο εαυτός “μου”, με συμφέρει να μην ζει ονερικά κι εξαρτημένα απ τις ιδέες. Αναπόφευκτα σημαίνει πως έτσι συμβαίνει, εκτίθεμαι στήν ανυπόταχτη κριτική στα δίκτυα, δείτε πως πασχίζουν οι να συγκρατήσουν τις “αρχές” οι φονταμενταλιστές. Τη μιζέρια της αυθεντίας τη καταστρέφει η μεγάλη η χαρά να με ζώ απ τις σχέσεις.

————
το παραπάνω κείμενο είναι εξέλιξη ενός σχόλιου που έδωσα σε απάντηση στο:
http://dromos.iblogger.org/blog/?p=49
το ό,τι άφησα την αναφορά του σχολίου, είναι ακριβώς οτι το παραπάνω κείμενο και σκέψεις, δεν θα είχαν αναπτυχθεί αν δεν έδινα την οφειλόμενη προσοχή στο σχόλιο του δείμου, την οφειλόμενη προσοχή στον φίλο.

Αμαλία καλό ταξείδι

d dimitriou — Sat, 26 May 2007 00:34:53 +0000

“είμαστε εκεί που δεν σκέφτομαι”
καλό ταξείδι

Εφυγε χθές το ξημέρωμα η Αμαλία Καλυβινου.

Η κηδεία της Αμαλίας θα γίνει σήμερα στις 12.30 μ.μ. στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως στον Πειραιά, περιοχή Χαραυγή.

Η Αμαλία παρουσίασε την οικτρή πραγματικότητα της υγείας στην Ελλάδα στο blog της http://fakellaki.blogspot.com/

——————————————————————–
το είδα στη ροδιά http://rodiat7.blogspot.com/2007/05/blog-post_5781.html και το αντέγραψα, με συγκλόνισε η είδηση, ακόμη δεν τοχω αποδεχτεί πως συνέβη.

strong>Αμαλία σε θυμόμαστε για όλα οσα μας έμαθες, καλό ταξείδι

Παρακάτω ένας ελλειπής κατάλογος με δεσμούς για το ταξείδι της Αμαλίας. Τόν αντέγραψα και τον αναμεταδίδω απο τον http://sfrang2.blogspot.com/
στο http://sfrang2.blogspot.com/2007/05/blog-post_26.html.
Κατόπιν, πρόσθεσα κι εγώ μερικούς δεσμούς ακόμη,
ο κατάλογος είναι ελλειπής, προστίθενται κι άλλα,
…
“είμαι εκεί που δεν σκέπτομαι”

-
-
-
-

ΣΧΟΛΙΑ

1. ο δείμος του πολίτη Says:

Εγώ εύχομαι να μην ταξιδέψουν άλλοι από την αναλγησία ενός συστήματος που σκοτώνει αντί να θεραπεύει.

2. dimos dimitriou Says:

την απάθεια του συστήματος τη ξέρουμε, μ αυτή σκεφτόμαστε σε κάθε βήμα. Μας θανατώνει. Με τη σκέψη που προ-μετράμε τις πράξεις, μ αυτή την ίδια σκέψη καταστέλουμε τη χαρά της ζωής μας.
Εκεί όμως, που αποκλείεται να προ-δεί ο οποιοσδήποτε προϋπολογισμός,
εκεί, είναι που ζούν ολοκληρωμένες οι ανθρώπινες πράξεις : η χαρά που δίνεται απ την απρογραμμάτιστη πράξη.
Τη χαρά της ζωής που σκοτώνουμε με τους προϋπολογισμούς, να την δεχτούμε
να έρθει αυτή, ανυπολόγιστη και ανυπόταχτη, θεραπευτικά μπροστά απ τη σκέψη.

-
-
-
-
-
-
-

—————————-
31 / 5/ 2007
την μέρα των συληπηρίων στο blog της, προτάθηκε απο τον Ν. Στεργίου μια δικτυακή δράση για τη 1η Ιουνίου. Σε δυο κόμβους (απ οσα ξέρω) διάφοροι απο διάφορα μέρη της Ελλάδας και απ το εξωτερικό συνεργάστηκαν για να προετοιμάσουν την δράση της 1ης / 6. Ο κόμβος “Ελληνικό Διαδικτυακό Κίνημα Αμαλίας” (δεν έχω βρει διευθυνση) και ο κόμβος “Για την Αμαλία” (με αρχική πρωτοβουλία του http://yperoptix.blogspot.com) με διεύθυνση:

http://giatinamalia-blog.blogspot.com/

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1η ΙΟΥΝΙΟΥ, ΟΛΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ BLOGS ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΟΥΝ ΕΝΑ POST ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΤΙΤΛΟ.

εργαλείο

d dimitriou — Mon, 14 May 2007 17:02:16 +0000

εγω είμαι ένα απο τα εργαλεία σας. Το γνωρίζω
εσείς είστε τα δικά μου εργαλεία

θλίψη, 50+ χρόνια show- ρομαντική αφέλεια & χειραγώγιση

d dimitriou — Wed, 09 May 2007 12:23:28 +0000

Αναπαράγοντας αναπαραστάσεις της θλίψης δεν τις αναπαράγεις απλώς. Όσο τις αναπαράγεις και επαναλαμβάνεις και αφήνεσαι για στιγμές και για μέρες και για καιρό σ αυτές, τόσο βουλιάζεις όλο και βαθύτερα μέσα στη θλίψη “σου”. Ξεχνάς οτι είναι αναπαραστάσεις, οτι είναι προϊόντα δουλειάς, -όπως για παράδειγμα ποτέ δε ξεχνάς πως το ψωμί είναι και για τη πείνα και για τη γεύση που αισθάνεσαι στη γλώσσα και είναι μυρωδιά και μουχλιάζει άμα τ αφήσεις, αλλά είναι και προϊόν δουλειάς και συμφερόντων και το πληρώνεις-. Οσο επαναλαμβάνεις τις εκφράσεις θλίψης, τόσο βυθίζεσαι όλο και πιο μέσα στη θλίψη. Οι δυνάμεις αντίδρασης εξατμίζονται. Κι οσο οι δυνάμεις εξατμίζονται και αρχίζει η αποδοχή της θλίψης, ε! νά, ακριβώς εδώ είναι, οι δυνάμεις χάνονται λίγο λίγο. Βουλιάζεις. Και χάνεις δυνάμεις. Και βουλιάζεις κι άλλο. Η καλλιέργεια απέλπιδας θλίψης είναι καταστολή της θέλησης, καταστροφή πάθους, η αντίδραση ματαιώνεται, η προσωπική φωνή σβήνει. Όσο αναπαράγεις εκφράσεις θλίψης τόσο γίνεσαι έρμαιό τους. Αναπαράγοντας αναπαραστάσεις της θλίψης, εκφράζεις τη θλίψη, εγκλωβίζεσαι μέσα στη δική “σου” θλίψη, βουλιάζεις και δεν βγαίνεις.
Ο εαυτός σου σε σιωπή είναι η πρώτη σου ύλη. Απουσία πόρτας εξόδου.
Όποιος προκαλεί και καλλιεργεί θλίψη στους άλλους, το κάνει με γνώση και συνείδηση, όποιος βυθίζεται σ’ αυτή βυθίζεται σ’ όλο και μεγαλυτερη άγνοια.

“I tell you, hopeless grief is passionless.” – Elizabeth Barrett Browning
“No one can keep his grieves in their prime; they use themselves up.” – E. M. Cioran
“In deep sadness there is no place for sentimentality.” – William S. Burroughs
[ grief ]

Παρακάτω, γράφω 1. το κυρίως κείμενο “θλίψη θλίψη, εργαλεία για βύθιση στον εαυτό και καταστολή της κριτικής“ και 2. για τη μέθοδο που εφάρμοσα για να εκφράσω τη θλίψη και γιατί και πως την ακολούθησα.

θλίψη θλίψη, εργαλεία για βύθιση στον εαυτό και καταστολή της κριτικής (1.5 έκδοση)

Επιζητώ μόνιμα τη χαρά της ζωής μου.
Είναι μισός και παραπάνω αιώνας που
η βιομηχανία πολιτισμού επενδύει λεφτά σε εκφράσεις για τη θλίψη
ο πόνος… το ψέμα… η απώλεια … η αυταπάτη … η προδοσία … τα δηλητήρια … τα μαχαίρια … οι σκοτωμοί …. η θολούρα… ο θάνατος… η κόλαση… οι στάχτες … το τέλος … το αδιέξοδο …
50+ χρόνια η βιομηχανία πριμοδοτεί, 5+ γεννιές εξασκούνται, για τη “κόλαση μέσα μου” …
μέχρι να φτάσουμε στη συνθήκη όπου … οταν ο διπλανός μας μιλά, … ή κι’ ο εαυτός μας, μέσα μας μας φωνάζει, εκεί ακριβώς, δεν ακούμε, βουλιάζουμε σαν σε μια μέσα μας κόλαση, … απροσδιόριστο τίποτε … χωρίς τόπο …. πουθενά … ακυρώνομαστε μπρός στις προκλήσεις, … καμία χαρά … δεν υπάρχει καμία έκπληξη, … οι φωνές του διπλανού ή και του εαυτού ακόμη δεν λένε, δεν ακούγονται.
Αποχή απο τη πρόκληση, παγωμάρα στις εκφράσεις του άλλου, του διπλανού, ανυπακοή στον ιδιο μου τον εαυτό ακόμη. Αυτοακύρωση.

50+ χρόνια βιομηχανικών επενδύσεων στη θλίψη, 5+ γεννιές καταναλώθηκαν ως σήμερα, σαν πρώτες ύλες στη θλίψη. Ε! να, αυτό τώρα αρχίζει κάτι να λέει … οι βιομηχανικές επενδύσεις άξιζαν. Και η απόδοση είναι κορυφαία : επένδυσαν κι επενδύουν σε εκφράσεις που σε χρησιμοποιούν που σε βουλιάζουν.

Κορυφαία απόδοση για τον έλεγχο, τραγική και βίαιη η κατάληξη για το κόσμο.
Με τη τεχνική της θλιψης όλα καταπίνονται,
μεσ’ τους μακρείς λυγμούς μου, ούτε καν φαίνεται οτι είναι δόλια η διαρκής παιδεία στο ρομαντισμό του “μέσα μου”, στο βούλιαγμα μέσα μου,
ούτε καν φαίνεται η δολιότητα της “παραγωγής πολιτισμού”.
Η δολιότητα της εμμονής στiς ρομαντικές τεχνικές, δεν φαίνεται ουτε κι όταν μεσ τον εαυτισμό,
φτάνει να ακυρώνεται ακόμη κι ο εαυτός.
Ακυρώνομαι, ακυρώνομαι ακυρώνομαι, κρακ,
ακυρώνομαι απάνθρωπα, κλείνομαι στην αυτάρκεια μου, βουλιάζω στις γνωστές μου στάχτες.
Ακυρώνω τη χαρά της ζωής μου που αναπόδραστα ζητώ.

2002+ιρακ. Ο ρομαντισμός σαρκάζει στον κομματιασμένο εαυτό, φλας,
κορυφαία απόδοση, αποκόβομαι απο τους διπλανούς όσο κι αν μου φωνάζουν,
αποκόβομαι απ τον εαυτό μου
όσο κι αν μου μιλάω, όσο κι αν μου φωνάζω,
παύω να με ακούω. Βουλιάζω στις στάχτες μου.
Παύω να ανήκω – δεν ανήκω πουθενά – δεν είμαι, το έξω μου είναι ξένο.

Οι γύρω μου ένας τοίχος, δεν απαντώ, δεν ρωτώ, σιωπή,
όταν συνομιλώ, είμαι και εκεί μέσα στη σιωπή.
Ακολουθώ short-term programs,
τόσο όσο κρατάει μια πρώτη έκπληξη,
μετά, παρα πέρα δεν έχω,
δεν έχω τι να κάνω πάρα πέρα, είναι συνέχεια σιωπή,
τα χιτς εξωθούν τη τεχνολογία της θλίψης.
Μαύρα φεγγάρια, άγνωστος θεός, χαμένο πάθος, έρωτες φυλακές.
Μαϊμουδίζω ερμηνείες θλίψης,
προγράμματα επανάληψης θλίψης -
αναπαράγω καταστολές στη δίψα για χαρά.

Τop100 – εκφράσεις με συναισθήματα θλίψης, εκφράσεις εξορυγμένες απο ψυχές με γνησιότητα,
πλήθος απο τίμιες εκφράσεις εξορυγμένης θλίψης να απορροφούνται άμεσα απ τους ακροατές.
Επιτυχία. Η βιομηχανία τροφοδοτείται απο γνήσιες εξορύξεις θλίψης, και τις πουλά ως τεχνικές καταστολής.
Οι μεταδόσεις της βιομηχανίας της θλίψης χρησιμοποιούν μεγάλο εύρος ροής της πληροφορίας.
Η πληροφορία “λυγμός” μεταδίδεται, P2P, ανταλάσσεται πληροφορία με πληροφορία, ο λυγμός της με το λυγμό μου, λυγμός1 με λυγμό2 με λυγμό ν.

Συντονισμός χωρίς περιεχόμενο, καμία συμπόνοια.Καμία ανθρώπινη επαφή. Συντονισμός μέσα σε σιωπή.
Η αναπαραγωγή θλίψης καταστέλει. Συντονισμός ψυχρότητας. Συντονισμός της απουσίας.
Η αναπαραγωγή της θλίψης οδηγεί στην εξουδετερωση της γλώσσας των συναισθημάτων. Παραμονή στην αποδιοργάνωση, δε ξέρω που είμαι, δε ξέρω δε θέλω, δε ξέρω κι αν θέλω. Η αποδιοργάνωση αναπαράγεται σε αντίτυπα απο τους που βουλιάζουν.
Δεν συλλαμβάνονται οι δικτυώσεις της σκέψης, η παραμονή στη θλίψη φέρνει καταστροφή του πάθους,
με την αναπαραγωγή των λυγμών στη μέσα κόλαση ο εαυτός αποκόβεται απ’ το κόσμο, αυτο-αποκλειεται στο να εκφράζεται, απάθεια να οργανώνει γνώση. Σαν αποδοτικός υπάλληλος, ελεγχόμενη η υπακοή, δραματική η καταστροφή μου.
Η θλίψη σε θέλγει πιο κάτω. Η υπακοή σε φτιάχνει. Η σιωπή καβλώνει στη περισσότερη καταστολή.
Όσα μου λείπουν δε τα ψάχνω, δεν τα ξέρω καν να τα ψάξω, δε μου λέει να τα ψάξω. Όσα μου λείπουν μου λείπουν, δε ξερω ποιά, τί. Μου λείπω και αποζητώ βαθύτερη έλλειψη, ως το πάτο, ώς το τέρμα, ως το χωρίς.

Ο εαυτός μου προσπαθεί να ακυρώση τη χαρά που ακαταπαύστα ζητώ.
Στη χαρά με διαλύω. Με φοβάμαι, τη τρέμω, με διώχνω απο μένα.
Ψυχότροπα shor-term therapies, τα χρειάζομαι. Σύντομες παραστάσεις αντοχής της καταστροφής. Άλλο ένα τέλος. Κι άλλο ένα.
Ζω για να με αντέχω που δεν είμαι ικανός.
Δεν είμαι ικανός, με αντέχω που δεν είμαι.
Ξαναζώ και ξαναζώ το βιομηχανικό μου εαυτό, απόψε θα βουλιάζω μεσα στις γνωστές μου στάχτες.
Λύπη. Δεν υπάρχω. Απόψε όλα τελειώνουν για άλλη μια φορά. Σάββατο. Ισως και να μην επιστρέψω. Μαθαίνω να μην με ζητούν, να μην ακούω, να μην απαντώ, να μην λέω. Σιγά μη κολώσω μπρός στο τέλος μου, αντέχω μπρος στο θάνατο της χαράς μου, αυτόν ξαναζώ. Η ρομαντική μου μπούρδα μέσα μου, με θέλγει, την ακούω, όσο με σαρκάζει, πάω πιο κάτω.

Με τη τεχνική της θλίψης όλα ελέγχονται: Εκπαίδευση στην έλλειψη. Μονιμοποίηση της απώλειαςμέσα μου. Καταστολή πάθους.
Η “μέσα μου κόλαση” και η “βιομηχανία ψυχής”, η μία είναι εξαρτημένη από την άλλη,
με τις εκφράσεις για τη “μεσα μου κόλαση” δεν παράγεται γνώση.
Οι επαναλήψεις της θλίψης φερνουν απάθεια. Απάθεια, αποχή απο προσωπικές οργανώσεις πληροφοριών.
Η πληροφορία του λυγμού μεταδίδεται μεσω συντονισμών. Χωρίς νοήματα. Οι διαδικασίες του απομονωμένου εγώ σε σιωπή, οι διαδικασίες του εθισμένου στη σιωπή του, δεν οργανώνουν τις πληροφοριες σε γνώση.
Οι πληροφορίες της φωνής που μεταδίδονται απο το cd κάποιου άλλου απομονωμένου, οι λυγμοί μέσα απο το βάραθρο του, συντονίζονται με τις σιωπές, τα ναυάγια αλλωνών. Τα tracks με ερμηνείες του τέλους απορροφούνται P2P από τους αποδέκτες. Οι αποδέκτες συντονίζονται στην θλίψη, βούλιαγμα σε άγνωστους γκρεμούς, συνειδητή αποχή απο τη παραγωγή γνώσης. Η βιομηχανική παραγωγή της θλίψης ολοκληρώνει τον κύκλο της. Παράγει επαναλαμβανόμενη ζήτηση νέας θλίψης. Η θλίψη, η αυτοακύρωση, είναι προϊόν με ελεγχόμενη ποιότητα. Η θλίψη να αναπαράγεται εξαπλώνοντας καταστολές .

Η θλίψη είναι μηχανισμός καταστολής που δεν επιβάλεται με το ζόρι. Ση θλίψη, μια φορά που μπαίνει κανείς, την αποζητά όλο και πιο πολλύ. Στη καταστολή του εαυτού, μια φορά που την εκφράζει κανείς σα θλίψη, την αποζητά. Δε χρειάζεται πια ο έλεγχος να επιβάλλεται με βιαιότητα απο κανέναν. Όποιος μείνει στη θλίψη της καταστολής, από κει και μετά την αποζητά τρελά ως το πάτο.

Το “εγώ” το γνωρίζει, πως με την επανάληψη του συντονισμού του στη “μέσα κόλαση”, ακυρώνεται, δεν αυτενεργεί. Το ζεί, πριν του το πεί κανείς άλλος. Κάποτε οι εσωτερικοί μονόλογοι ήταν το ισχυρό όπλο του εαυτού, για να αυτοπροσδιορίζεται και να μην αποξενώνεται.
Σήμερα οι προσωπικές εξορύξεις θλίψης είναι πηγές για προσοδοφόρες επενδύσεις έλεγχου.

Οτι η θλίψη του είναι τεχνολογία έλεγχου, ο θλιμμένος, το αγνοεί τραγικά. Οτι όσο βουλιάζει στη θλίψη του, όσο χάνεται μέσα στην απουσία του τόσο περισσότερο είναι κάτω απο έλεγχο, ο θλιμμένος το αγνοεί οικτρά. Όσο αποζητά πιο τρελά την καταστολή του, τόσο χάνεται απ’ τον εαυτό του, τόσο ελέγχεται.
Εκεί, στις εκφράσεις για το αδιέξοδο του, που ευχαριστιέται πρόσκαιρα, για λίγο, που αφήνεται σε μια ακόμη φαντασίωση οτι ζεί μέσα στην αυτάρκεια του, εκεί είναι που ελέγχεται πλήρως, ο εαυτός έχει μετατραπεί σε ένα ακόμη προϊόν.
Εκεί που μένει μόνος μέσα του εκεί ελέγχεται πλήρως. Και του τη σπάει. Και σαν αντίδραση αποζητά ακόμη βαθύτερη απομόνωση. Εθισμένος στην απομόνωση του εαυτού-προϊόν.
Το “εγω” εκεί μέσα, δεν “μιλάει”, το “εγώ” γίνεται ενεργούμενο εργαλείο της κατανάλωσης του, για να πραγματοποιεί τις εξορύξεις πληροφορίας μέσα απο τη κρυφή εσωτερική του φύση.
Όσο το “εγώ” δεν ενεργεί για λογαριασμό της χαράς του, προσπαθεί να διαφύγει οσο πιο “μακρυά”, για να μην είναι εργαλείο κανενός. Στον εαυτό του βουλιάζει. Το “μακρυά” της σιωπής είναι το πουθενά. Το “εγώ” δεν αυτενεργεί. Επιλέγει να ακυρώνει την ακατάπαυστη ζήτηση χαράς με επαναλαμβανόμενες εξορύξεις θλίψης. Μα, όσο απομονώνεται για να ζήσει στις δικές του θλίψεις, τόσο μετατρέπεται σε ενεργούμενο.
Όσο βουλιάζει στην άχαρη θλίψη του τόσο μετατρέπεται σε εργαλείο απάθειας.
Ο εαυτός σου σε σιωπή είναι η πρώτη σου ύλη.

Όπως όλες οι ιδέες, έτσι και το “εγώ”, έχει μετατραπεί σε εργαλείο κατειλημένο απο το χρήμα.
Το “εγώ”, δηλαδή η πηγή για τη παραγωγή της ιστορίας, είναι εργαλείο κατειλημένο για τις πράξεις του χρήματος. Οπως οι πηγές καθαρού νερού ειναι εκμεταλεύσιμοι πόροι, άλλο τόσο ειναι εκμεταλεύσιμοι πόροι οι εσωτερικές φύσεις. Η μέσα “μου” φύση μπαίνει στη κατανάλωση. Η παραγωγή της ιστορίας ακυρώνεται στις πηγές της, κάτω απο βιομηχανικές εντολές.

Η “μεσα μου κόλαση”, χάνει το ανθρώπινο αντίκρυσμα της. Οι ρομαντικές μπούρδες βουτηγμένες στη θλίψη δεν είναι καλλιτεχνικές αφέλειες πλέον.
Οσο πιο κοφτερά ακυρώνεται ο εαυτός, τόσο πιο μεγάλη η αξία του σε χρήμα. Όσο πιο απόκρυμνες είναι οι αναπαραστάσεις, όσο αναπαριστάνονται πιο άγρια και πιο κοφτερά τοπία της μέσα “μου” φύσης, τόσο είναι υψηλώτερης καταναλωτικής και αναπαραγωγικής αξίας.
Οσο πιο κοφτερά με ζώ τόσο πιστότερα εκτελώ τη χειραγώγιση μου.

Βουλιάζω, δεν υπάρχει κανείς, “είμαι” εκτελεστής σεναρίων.
Το “εγώ” κάποτε ήταν η ανεξάρτητη πηγή για να παράγει χρήμα. Τώρα δεν είναι πηγή. Τώρα είναι ανοιχτό ορυχείο.
Το “εγω” είναι υλικά απο το χρήμα.

Η “μέσα μου κόλαση” παράγεται εκτελόντας προγράμματα αυτο-αποκλεισμού,
η “μέσα μου κόλαση” και η “βιομηχανία ψυχής”, η μία συσχετίζεται με την άλλη,
Και οι δύο ανταλάσονται για το ίδιο νόμισμα : αποχή απο την ιστορία,
πολυσημεία απο τεχνικές αποκλεισμού του εαυτού, φοβικοί στη χαρά, σιωπή
.
.
.
.
.
.
Οι εκφράσεις της θλίψης είναι τεχνικές για να ασκείται ο έλεγχος των προσωπικών σκέψεων, τεχνικές που κλείνουν και τη πόρτα εξόδου προς την ανεξέλεγκτη έκφραση.

http://www.youtube.com/watch?v=UZjf9C6atT4
Οι εκφράσεις παράγονται απο ένα δίκτυο συσχετισμών. Το δίκτυο των πραγματικών συσχετισμών είναι αυτό που δίνει το μέτρο των παραστάσεων μου.
Η ψυχή δεν είναι ένα άϋλα αφηρημένο κενό κέντρο. Η μέσα μας φύση, ένα κρυμμένο ριζωματικό δίκτυο απο οργανωμένες πράξεις. Αυτές οι πράξεις, όπως όλες οι πράξεις, δεν είναι άυλα αφηρημένες, είναι οργανισμοί πληροφοριών για συγκεκριμένους σκοπούς συμφερόντων.

Μόλις όμως αρχίσουμε να εκφράζουμε τα δίκτυα πληροφορίας που προκαλούν τη θλίψη μας, μόλις αρχίσουμε να εκφράζουμε τις δικτυακές δομές των αναπαράστασεων της θλίψης μας,
αντί να βουλιάζουμε μέσα τους, αρχίζουμε φορά τη φορά, να οργανώνουμε σε γνώση το οικτρό παιχνίδι που παίζουμε.
Οι σκοτεινές δομές της έκφρασης όπου φωλιάζει η θλίψη αρχίζουν αν εμφανίζονται.
Μα τότε, αρχίζει να παράγεται πλέον κριτική γνώση και όχι άλλη μια αναπαράσταση για πιο βαθύ βούλιαγμα.

Γιατί δεν θέλω να “μου” ελέγχουν και να μου εκμεταλεύονται αυτά που είμαι και που κανείς δεν προκειται ποτέ να κυβερνήσει.

——————————————————————————————

Πως γράφτηκε αυτό το κείμενο. Μέθοδος.
Αντι να με χρησιμοποιήσω για να κάνω και να ζήσω άλλη μια αναπαράσταση της θλίψης, ήθελα να δώ το πως λειτουργούν κάποιες τεχνικές έκφρασης της θλίψης διαδραστικά. Ξεκίνησε σα ποιήματα για τη θλίψη. ‘Εγραψα όσο έγραψα κάτι, μετά το άφησα. Αποθήκευση. Την επόμενη φορά όταν πήγα να συνεχίσω, με το που μπήκε η έννοια της αποθηκευμένης έκφρασης, εμφανίστηκε πως η έκφραση είναι και κάτι που συμβαίνει στη στιγμή, σε μια στιγμή, αλλά η έκφραση είναι και αποθηκευμένη πληροφορία. Ιστορία. Τη θλίψη νιώθεις να τη ζείς σαν μια μακρυά στιγμή. Είναι όμως και μια στιγμή μου και αποθηκευμένη ιστορία. Από κάποιον προς εμένα, από μένα προς κάποιον, απο 3 προς 4, απο 4 προς 5, απο 5 προς 6, … , από k προς k. Ένα δίκτυο απο πομπούς και αναμεταδότες εκφράσεων θλίψης, λειτουργεί, για να διαδράσει θετικά η “δική μου” αναπαραγωγή. Με κάποια δίκτυα “μπαίνω σε συμφωνία”.

Τη πρακτική του πόσα δίκτυα παίρνουν μέρος στις καθημερινές εκφράσεις, προσπάθησα να ακολουθήσω, για να απαντήσω στο ερώτημα: “-Με ποιό τρόπο θα κατορθώσω, όσο εκφράζομαι με εκφράσεις θλίψης, να ανακαλύπτω τι με ‘κολάει’ στη θλίψη, τι δε μ αφήνει να βγώ απ αυτή. -Με ποιο τρόπο όσο ζω με εκφράσεις θλίψης να μη παρασέρνομαι και να βουλιάζω βαθύτερα στη θλίψη “μου”. Δηλαδή, με ποιο τρόπο μπορώ κατά την αναπαραγωγή εκφράσεων της θλίψης [ή και γενικά μιας έκφρασης], να ‘βλέπω’ τις δομές με τις οποίες οργανώνεται αυτή η ίδια “μου” η θλίψη [αυτή η ίδια μου η έκφραση μου]. Ετσι ώστε να μη καταλήγει η ίδια η έκφραση μου να είναι το όχημα που με βουλιάζει πιο βαθειά. Η έκφρασή μου να είναι το όχημα που με απελευθερώνει. “ Σα να λέμε, είναι δυνατόν, αναπαράγοντας μια έκφραση να μπορώ να κυβερνώ και μένα και την έκφραση μου, και να μη καταλήγω να γίνομαι έρμαιό των δικών μου εκφράσεων?
Μπορώ να εκφράζομαι ώστε να απελευθερώνομαι? αντί να βουλιάζω σε ένα σκοτεινό αδιέξοδο?
Γιατί οι εκφράσεις, ακόμα και οι εκφράσεις της θλίψης “μου”, δεν πηγάζουν απο “μένα”, όσο κι αν είμαι “εγώ” ο ίδιος που βουλιάζω μέσα στη θλίψη μου. Οι εκφράσεις της θλίψης είναι οργανωμένα προϊόντα του πολιτισμού μας και όπως όλα το προϊόντα που κυκλοφορούν -έτσι και οι εκφράσεις- εξυπηρετούν συγκεκριμένο συμφέρον.

Βουλιάζω στη μοναξιά. Λέω, ξανατραγουδάω: βουλιάζω μεσ΄τις στάχτες μου. Εθίζομαι στον εαυτισμό μου. Μέσα μου είναι η απομόνωση.

Τις εκφράσεις της θλίψης τις επιλέγω. Πριν παρασυρθώ με αυτές, τις επιλέγω. Παίρνω μέρος σε ένα δίκτυο εκφράσεων, δηλαδή: χρησιμοποιώ εκφράσεις τις οποίες τις οφείλω σε τρίτους και αυτοί οι τρίτοι επίσης μου οφείλουν εκφράσεις. Η μεγάλη θλιψη πάντα μπορεί να φέρνει το ξεπέρασμα της – την αναγέννηση. Χρειαζόμαστε τις νέες τεχνικές έκφρασης: “τι κάνω?”.

Το δίκτυο των πραγματικών συσχετισμών είναι αυτό που δίνει το μέτρο των παραστάσεων “μου”.

Η μέσα “μου” φύση, ένα κρυμμένο ριζωματικό δίκτυο απο οργανωμένες διαδράσεις. Αντιθέσεις απο λυσσαλέες συγκρούσεις. Η μέσα “μου” φύση είναι άχρονη, μόνιμη, δεν αλλάζει, ούτε και εμφανίζεται ποτέ ολόκληρη. Επανέρχεται, με παρασύρει και “εγώ” την υποψιάζομαι αφού “με” έχει παρασύρει για άλλη μια φορά. ΄Αλλα επιθυμούσα να κάνω, κι άλλα έκανα. “Εγώ” δεν την κατευθύνω. “Με” κυβερνά ένα πλέγμα απο διαδράσεις που “εγώ” δεν επέλεξα ποτέ, αλλά μ αυτό το πλέγμα που εγώ δεν επέλεξα, “ζώ”.
Αυτές οι διαδράσεις στη μέσα φύση, όπως όλες οι πράξεις, είναι οργανισμοί πληροφοριών που “μου” συνέβησαν για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους σκοπούς συμφερόντων. Συμφέροντα άσχετα με “εμένα”, αλλά που “εγώ” ζώντας μέσα σ αυτές τις διαδράσεις εν αγνοία “μου”, διαμορφώθηκα.

Και κάποια χρονική στιγμή, ανεξάρτητα απ τη θέληση μου, απ τη μέσα “μου” φύση, κάτι με θλίβει.
Πως επιλέγω να εκφράσω τη θλίψη μου? Με ποιους τρόπους έκφρασης τη δείχνω και στους άλλους και σε μένα ? Σε ποιά δίκτυα αναπαραστάσεων της θλίψης μου, πέφτω?. Τι νέες ιστορικές “μου” στιγμές παράγω? Με ποιες ρομαντικές μπούρδες έκφρασης αναπαριστώ “εγώ” τη “μέσα “μου” φύση για άλλη μια φορά?
Με ποιες ρομαντικές αναπαραστάσεις αυτοακυρώνω, τη χαρά της ζωής “μου” που “εγώ” αποζητώ για να βγώ απ τη θλίψη?
- [Σημείωση: Σ΄αυτό εδώ το κείμενο, δέν μιλάω για τη θλίψη που "νιώθω", μιλάω για τους τρόπους με τους οποίους αναπαριστούμε τη θλίψη. Δηλαδή, με ποιούς τρόπους αναπαράστασης ζούμε τη θλίψη. Με τι είδους νοήματα χαρακτηρίζουμε τις στιγμές "μου". Τι είδους κανόνες νομίζω πως έχει η ζωή. Και βέβαια, αν οι τρόποι αναπαράστασης που επιλέγουμε για να εκφραζόμαστε, μας επιτρέπουν να τους κάνουμε κριτική. ]

τι αδυνατεί να προβλέψει η κάθε lemonde

d dimitriou — Sun, 06 May 2007 15:52:37 +0000

Mετά την ανοιχτή χρήση των δικτύων, και εννοώ κυριολεκτικά ΜΕΤΑ τη χρήση των δικτύων από το κόσμο, συγκεκριμένη χρονολογία, μετά το 1997-98, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν ιστορικά. Αντί της προγραμματισμένης αναπαράστασης (εννοώ κόμματα, προγράμματα, ιδεολογίες, διαχείριση οικονομίας, διαχείριση κοινής γνώμης, κατασκευές προσωπικότητας), η διάδραση του συνομιλητή, μας επιφυλάσει πράγματα που ουτε τα φανταζόμαστε. Η απάντηση του συνομιλητή είναι η ισχύς.
Η ισχύς βρίσκεται στην απάντηση που δίνει η “ξανθιά” ( : ένα τυπικό προϊόν της βαριάς βιομηχανίας διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου.)
Ο αναγνώστης παύει να παίζει το ρόλο του αναγνώστη, ο θεατής παυει να παίζει το ρόλο του θεατή, ο “συγγραφέας” παύει να παίζει το ρόλο του συγγραφέα, ο διδαγμένος ρόλος της “αυθεντίας” πάυει να παίζει το διδαγμένο ρόλο του, και ο υπάλληλος δεν είναι υπάλληλος στη σκέψη, δεν είναι υπο τις εντολές, απλά “παίζει” το βιοποριστικο ρόλο του υπάλληλου.
Οχι μόνο είναι ρομαντικά αφελες να νομίζουμε οτι προηγούνται οι κατασκευές οραμάτων κανόνων και προσώπων , αλλά την απάντηση του διπλανού, δεν μπορούμε ούτε καν να τη φανταστούμε. Σεβασμός στον άλλον, αντί της παραγωγής της προ-αναπαράστασης του. Τα αναπαραστατικά κλαν, οι βαθμοφόροι και οι σοφοί, οι ιεραρχίες πατριαρχικού τύπου πεθαίνουν.
Οι αχόρταγοι για ισχύ, προσπαθούν να κρατήσουν τη κυριαρχία, με αυτά τα μέσα που ευτελιζονται σε κάθε καθημερινή δικτυοκουβέντα: τις αναπαραστατικές τεχνικές, τους αναπαραστατικούς ρόλους, τις αναπαραστατικές δομές της γραφειοκρατίας.
Τίποτε δεν αναπαριστά το κόσμο. Αντίθετα: είναι οι απλές καθημερινές σχέσεις του κόσμου που παράγουν τις δομές του κόσμου.
Ομως, πράγματι, χρησιμοποιόντας την αναπαραστατική τεχνολογία σκέψης, δεν μπορούμε να βλεπουμε τίποτε άλλο παρα αναπαραστάσεις. Γιατί με τεχνολογίες βλεπουμε, κατανοούμε, ζούμε. Και με τις αναπαραστατικές τεχνολογίες σκέψης, αποτυγχάνουμε σε τούτο ακριβώς: όπως και αν χρησιμοποιήσουμε τις αναπαραστάσεις, δε βλέπουμε γύρω μας και μέσα μας τίποτε άλλο, παρά μόνο αναπαραστάσεις. Χρησιμοποιόντας τις αναπαραστατικές δομές ανατροφοδοτούμε τις αναπαραστατικές δομές. θα δεν μπορούν να κάνουν κριτική στον εαυτό τους. Μα έτσι, μα αλλιώς. Η ίδια η πρακτική δείχνει πως η κριτική έρχεται απο άλλες τεχνολογίες και όχι απο τις αναπαραστακές τεχνολογίες. Οι “αναπαραστικοί” αναγκαστικά ψάχνουν για νέες αναπαραστάσεις σήμερα. Και δόστου να εμπλουτίσουν το ίδιο βιολί: γραφειοκρατία, νεα κόμματα, νέα γραφειοκρατία, σινεμά τραγούδια και φεστιβαλ, νέα εφημερίδα, νέα περιοδικά, νέα glamour, σημαίες, συμβολισμούς και συμβολισμούς και συμβολισμούς. Ο κόσμος έφυγε. Τα σύμβολα και οι αναπαραστάσεις ξεμένουν σαν ερημωμένες γειτονιές. Οι ιεραρχίες και τα αυθεντικά προϊόντα τους είναι μορφές κενές περιεχομένου. Η μεταμοντέρνα νάρκωση έφτασε σε όλο της το μεγαλείο. Και οι “αναπαραστατικοί” όσο χρησιμοποιούν την αναπαράσταση σα μέσο έκφρασης θα αδυνατούν να δουν το προφανές: οτι επιμένουνε στη αλαζονεία της αναπαραστατικής εξουσιας.
Αλλαγή, μετά τη χρήση των δικτύων απο τον ανώνυμο, σημαινει αλλαγή τεχνολογίας παραγωγης σκέψης. Που δεν προϋπάρχει.

—————————————
ΔΕΣΜΟΙ

- το παραπάνω κείμενο ήταν μια “απάντηση” στο:
” Γραπτός Τύπος και Διαδίκτυο…
Τι προβλέπει ο διευθυντής του Monde. “Οι δημοσιογράφοι χάνουν το μονοπώλιο στη μετάδοση πληροφοριών” “
http://press-gr.blogspot.com/2007/05/blog-post_7592.html

- το θέμα του της “απάντησης” το αναφέρει ο omadeon στο:
http://www.omadeon.com/writings/kairos1.html

- η “απάντηση” μου αναμεταδόθηκε στα:
http://press-gr.blogspot.com/2007/05/le-monde.html
http://panaitolio.livepage.gr/blog/132/3277

μας στηρίζουμε :) – διάδοση για το fakelaki.blogspot.com

d dimitriou — Mon, 30 Apr 2007 09:30:58 +0000

γεια σου αμαλία και πάλι
γεια και σε όλες και όλους

διάβασαμε το νέο σου ποστ, πως η ελευθεροτυπία θα δημοσιεύσει συνέντευξη σου:)
καλά λές όμως πως το θέμα ΔΕΝ είναι η δημοσιευση στην ελευθεροτυπία, κι εγω δεν βλεπω καμία νίκη παρα άλλη μια γνωστη κίνηση ευκαιριολαγνειας απο πλευράς μμε. Δυστυχώς έτσι καχύποπτα αντιμετωπίζουμε τα μμε.
Το κεντρικό θέμα νομίζω, η μεγάλη χαρά, είναι: η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΦΩΝΗ που δημοσιοποιείται
και
που ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ μας.
Δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρχει πράξη με υψηλώτερο νόημα,
γιατί ολα τα ποστ, δειχνουν (αυτά που τα μμε και αδυνατούν να δείξουν και διαστρεβλώνουν:)
πως εμείς οι “διπλανοί” είμαστε η στήριξη μας, και
πως πράγματι υπάρχει αλληλεγγύη εναντίον στη διαφθορά απο τη κονόμα και την εξουσία, και
πως ανοιγόμαστε στην άδολη φωνή,
είναι αγάπη είναι μοιρασμα και άνοιγμα προς όλους μας,
είναι χαρά!
αμαλία, είμαστε τυχεροί γιατί ουτε με το χρήμα ουτε με την εξουσία κατάφεραν να μας διαφθείρουν βαθειά μέσα μας.
δεν έχουμε παρα να συνεχίζουμε όλοι:)
φιλιά :)

———————————
31 / 5 / 2007
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
την μέρα των συληπηρίων στο blog της, προτάθηκε απο τον Ν. Στεργίου μια δικτυακή δράση για τη 1η Ιουνίου. Σε δυο κόμβους (απ οσα ξέρω) διάφοροι απο διάφορα μέρη της Ελλάδας και απ το εξωτερικό συνεργάστηκαν για να προετοιμάσουν την δράση της 1ης / 6. Ο κόμβος “Ελληνικό Διαδικτυακό Κίνημα Αμαλίας” (δεν έχω βρει διευθυνση) και ο κόμβος “Για την Αμαλία” (με αρχική πρωτοβουλία του http://yperoptix.blogspot.com) με διεύθυνση:

http://giatinamalia-blog.blogspot.com/

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1η ΙΟΥΝΙΟΥ, ΟΛΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ BLOGS ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΟΥΝ ΕΝΑ POST ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΤΙΤΛΟ.