νέα τέχνη.3&4 “οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι καλλιτεχνικές αρχές όταν ερευνούν για τις καλλιτεχνικές δομές της μορφής τους”

Δευτέρα, 16/04/07

3. η παρουσία των προσώπων είναι μια νέα ποιητική αρχή

– η ποιητική ιδρύεται στις αμοιβαίες σχέσεις των διαπροσωπικών εκφράσεων και του στόχου για μία νέα ματιά [ όχι σε μια αντίληψη του τύπου «υποκείμενο / αντικείμενο» ]
τα πρόσωπα είναι παρόντα μέσω των γλωσσικών ενεργειών τους (με πραγματικό ή απόμακρο τρόπο)

– [ η παρουσία ] η έκφραση των προσώπων, ως ενστερνισμένες δομές και ως προσωπικές προθέσεις, είναι μια νέα ποιητική αρχή

– οποιαδήποτε παρουσία ανθρώπινης χρήσης των μέσων συνιστά μια ποιητική αρχή

– οι γλωσσικές ενέργειες δηλώνουν το «τέλος» τους : συμφωνία ή ασυμφωνία μεταξύ των προσώπων

– το «τελος» της χρήσης μιας τρέχουσας γλώσσας προσδιορίζεται στη συμφωνία ή την ασυμφωνία των προσώπων ή

– το «τέλος» της επικοινωνίας σε μια τρέχουσα γλώσσα είναι η συμφωνία ή η ασυμφωνία μεταξύ των προσώπων

4. εκφρασμένες προσωπικές σχέσεις είναι νέες καλλιτεχνικές αρχές

– στην τέχνη, η αντιληπτή μορφή μια τυχαίας σχέσης καθορίζεται από το πλαίσιο αυτής της τυχαίας σχέσης

– κάθε τυχαίο ιστορικό γεγονός έχει ένα «τέλος» , το οποίο αντιπροσωπεύεται από τη μορφή του πλαισίου αυτού του γεγονότος

– τα διαπροσωπικά στοιχεία όπως μια πόλη, ή ένα δίκτυο, μια συμφωνία ή ένα ανοικτής – πηγής λογισμικό, οι συμπεριφορές ενός επάγγελματος, ο συνασπισμός του ΝΑΤΟ, οι διαχειριστικές δομές σε μια εφημερίδα ή μια δορυφορική εκπομπή/λήψη/έλεγχος, μπορούν να αντιμετωπισθούν ως νέες καλλιτεχνικές αρχές

– χτίζοντας μια συμφωνία, η παίρνοντας μέρος σε μια πόλη, η παρακολουθώντας μια καλλιτεχνική δράση, δεν συνιστούν καλλιτεχνικό έργο, επειδή το να εργάζεται κανείς μέσα σε ένα συστημα σημαινει πως αποδεχεται τη σύσταση του και δεν ερευνα αυτή την ιδια τη μορφη του συστήματος. Παραδείγματος χάριν, η συμμετοχή σε μια καλλιτεχνική δομή όπως οι εργαζόμενες οι επιμελήτριες και διευθύντριες σε ένα μουσείο ή η συμμετοχή ως θεατές σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός ή και η εκτέλεση επαγγελματικών εντολών, ή η εκπομπή/συγγραφή για ενα ΜΜΕ, δεν συνιστά καλλιτεχνική δράση, γιατί σ αυτές τις δράσεις αναπαράγουμε σιωπηλά τις ισχύουσες δομές των μέσων και δεν ερευνούμε καν για τη μορφή τους.

– οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι καλλιτεχνικές αρχές όταν παριστάνουν την έρευνα για τις καλλιτεχνικές δομές της μορφής τους

– η τέχνη σχολιάζει όλο το εύρος των όποιων δράσεων κι αν διαμείβονται , και αυτές οι δράσεις καθορίζουν το πλαίσιο τέχνης

το δίκτυο των σχέσεων είναι μια νέα καλλιτεχνική αρχή

[ πρωτο δημοσιεύτηκε: http://www.idea.org.uk/cfront/workshop/dimos/art_after_the_networks.htm ]

το παραπάνω κείμενο είναι μέρος ενός συνόλου:

https://dromos1.wordpress.com/2007/04/28/newart2000/

Advertisements

5 Σχόλια “νέα τέχνη.3&4 “οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι καλλιτεχνικές αρχές όταν ερευνούν για τις καλλιτεχνικές δομές της μορφής τους””

  1. άλληλος Says:

    :?: …ένα ανοικτής – πηγής λογισμικό… :?:

    …όμως, το «an open source software» αποδίδεται ως «ένα ανοικτού κώδικα λογισμικό»

    Μεταφράζοντας το «source» ως «πηγή» μπορεί να αποδίδεται πιστά η λέξη, αλλά
    δημιουργείται μια …παραδοξότητα, ένα εννοιολογικό παράδοξο λόγω του συγκείμενου (context) που την πλαισιώνει.

    Μιλάμε για την πηγή (source) ενός ποταμού ή μιας είδησης. Για κείμενα όμως, αναφερόμαστε στα πρωτότυπα τους (source = original documents) με τον όρο «κώδικες».

    ( Οι διευκρινήσεις είναι συστατικά καλλιτεχνικών δομών; Νομίζω ναι.)

  2. dimos dimitriou Says:

    γεια σου φίλε άλληλε:)

    σωστά και για μένα ισχύει πως οι διευκρινήσεις είναι συστατικά δομών:)

    αλλά και περισσότερο, επειδή οι αλληλεπηδράσεις νομίζω πως παράγουν τις εργασίες, θα σου απαντήσω εκτενώς

    μια πρόχειρη και γρήγορη απάντηση όμως:
    1. το ανοικτό έχει ιστορία μεγάλη πίσω του:
    U. Eco 1962 «open work»http://en.wikipedia.org/wiki/Umberto_Eco#Works
    και για την μετάφραση: «το ανοιχτό έργο τέχνης»
    [δες και «open u. eco» στο google]
    2. η ιδέα της ανταλλαγής στη παραγωγή του πολιτισμού οπως αναφέρεται στη γεννεαλογία της έννοιας απο hegel εως σήμερα
    3. ελευθερος και ανοιχτος κώδικας

    δεν αναφέρομαι μόνο στον ανοιχτο κώδικα που σωστά λες για μετάφραση
    αλλά και στις έννοιες της ανοιχτής πόλης, της ανοιχτής δημοκρατίας, της ανοιχτής κοινωνίας, του ανοιχτού και διάφανου, του ανοιχτού μυαλού, του ανοιχτού υποκειμένου, της ανοιχτής πόρτας, του φιλικού, πού όλα αυτά έχουν σχέση με την έννοια της «πολις» του πολιτικού λόγου = δράση συσχετισμού με τη δράση άλλων

    οπότε το πηγή είναιμεν η παραμονή μου στο open-source, αλλά με αναφορά στην ιστορία του «ανοιχτού» και της ανταλλαγής

    ————————-
    θα τα πούμε εκτενέστερα παρακάτω:)

  3. άλληλος Says:

    Χρήσιμα τα hints περί «ανοιχτότητας», όμως η …ένστασή μου δεν ήταν στο «open» αλλά στo «source» όταν αποδίδεται ως «πηγή» αναφερόμενο στο λογισμικό (software), τη στιγμή που απλά εννοείται ο πηγαίος κώδικας (source code).

    Από ότι καταλαβαίνω με τον όρο «ανοιχτό» αναφέρεσαι στα έργα που προσφέρονται σε διαφορετικές αναγνώσεις ή και που αντιστέκονται σε (οριστικές) ερμηνείες*. Από την άλλη η ανοιχτότητα του πηγαίου κώδικα στο software δηλώνει την ελευθερία στην διαμόρφωσή του. Το ότι δηλαδή είναι προσιτή η δομή του και προσφέρεται, για περαιτέρω διαμόρφωση.

    Για το «ανταλλαγή» δεν είμαι σίγουρος τι εννοείς (το -πτωχό πλην τίμιο- μυαλό μου πάει σε ανταλλακτικές αξίες, σε αλληλεπιδράσεις και τέτοια).

    Συνοψίζω:
    Κανένα πρόβλημα με το «open» = ανοικτό, ελεύθερο, πολύσημο, προσιτό, αλληλεπιδραστικό. Το «πηγή» όμως με «χαλάει» ελαφρώς …ειδικά όταν μιλάμε για λογισμικό.

    *Παρεμπιπτόντως, συμφωνώ για την πολυσημία ως γνώρισμα ενός έργου τέχνης. Το θέμα είναι το πώς παράγονται αυτές οι πολυσημίες…

    Περιμένω τα εκτενέστερα.

  4. dimos dimitriou Says:

    άλληλε, καλησπέρααα:)

    1. για το open source –
    ανοιχτή πηγή versus ανοιχτός κώδικας

    προχθες είπα λιγα και στα γρήγορα για την έννοια του ανοιχτού έργου και ανοιχτής πόλης, ανοιχτής δημοκρατίας και οτι απ αυτή την έννοια του ανοιχτου οδηγήθηκα να προτίμησω τη έννοια πηγή, αντι κώδικας.

    Όταν βρισκόμαστε μπροστά σέ ένα προϊον εργασίας, η διανοητική εργασία με την οποία παράχθηκε το προϊόν, χάνεται. Η διάννοια δεν είναι συγκεκριμενοποιημένη κάπου. Ο καταναλωτής, θεατής, χρήστης, του προϊόντος αν θέλει να αναπαράγει την διανοητική εργασία του παραγωγού, χρειάζεται να βάλει τον εαυτό του στη περίφημη ανθρώπινη κατάσταση της «εμπάθειας». Ο καταναλωτής, να φανταστεί ή να προσπαθήσει να μιμηθεί την διανοητική διαδικασία του παραγωγού, έως ότου πετύχει να μιμηθεί βήμα βήμα τη παραγωγή του προϊόντος και να επανεγγράψει τα βήματα. Διανοητική καθαρά εργασία. Κατά την φανταστική επανάληψη των διανοητικών βημάτων που παρήγαγαν το προϊόν, πετυχαίνουμε σύμπτωση με τα αυθεντική διάννοια? Ξαναβρίσκουμε τη διανοητική εργασία που διαμεσολάβησε για τη παραγωγή? ‘Οχι πλήρως, και αυτό που «λείπει» μέχρι να αποδιδόταν η «ταύτιση» με την αρχική παραγωγή δεν το γνωρίζουμε. Προσεγγίζουμε.
    Σκέφτομαι τόση ώρα που γράφω το σημαντικό ποίημα του μαλαρμέ «Un coup de dés jamais n’abolira le hasard» όπου η αρχιτεκτονική του ποιήματος είναι η βασικώτερη [ίσως:)] δομή που «χτίζει» αυτό το ποίημα. Μια δομή, είναι μια σειρά απο επαναληψεις του τύπου 1 1 1.2 1 1.3 1 1 1.2 … περίπου όπως μια παρτιτουρα μουσικής. Το σχήμα που παριστά μιά δομή, δε δείχνει τίποτε αλλο παρα τον εαυτό της.
    Είναι ο καταναλωτής που καταναλώνοντας τη δομή με τον τρόπο του και μόνο καταναλώνοντας τη, θα αναπαράγει μέσα του τη διανοηση που έχτισε το έργο – και βέβαια θα αναπαράγει μέσα του μιαν διανόηση διαφωρετική απ αυτή που έχει κάποιος άλλος.
    Ζωντας, αναπαράγοντας το έργο προσεγγίζουμε τη διαννοητική εργασία του άλλου.

    ανοιχτό έργο, ανοιχτη πόλη. Ερώτημα:
    πως υλοποιειται σήμερα,
    χρησιμοποιόντας τη διαδραστική έκφραση με τον πραγματικόν άλλον,
    η έννοια τής ανοιχτής πόλης,
    όταν στα ανθρώπινα προϊόντα χάνεται η η διάνοητική εργασία
    αν ο καταναλωτης δέν μπεί σε διαδικασία αναπαραγωγής της διάννοιας ?
    [Γιατι οταν εκμηδενίζεται η αναπαραγωγή της διανοητικής εργασίας, τότε η πόλη μετατρέπεται σε πόλη λας βέγκας.]
    Πως δημοσιοποιείται η διανοητική εργασία τής ανοιχτής προσέγγισης σε κάτι το ξένο? το εκτός?

    «ανοιχτή πηγή»

    «πηγή»
    Η αναλογική έννοια «πηγή» που χρησιμοποιώ, αναφέρεται στην:
    διανοητική εργασία του πραγματικού άλλου,
    που την ώρα που προσπαθούμε να την αναπαράγουμε,
    ήδη έχουμε μπεί στη προσωπική διαδικασία παραγωγής
    μιας διαφορετικής νεώτερης έκφρασης.

    «ανοιχτό»
    Η έκφραση όμως που δεν παράγεται μόνον απο τη σχέση «εγω και η γλώσσα»,
    αλλά παράγεται από τις σχέσεις μου με άλλους
    μπαίνει στα όρια της κοινωνικής έκφρασης και ορίζεται ώς πολιτική έκφραση.

  5. άλληλος Says:

    Λοιπόν, έχουμε
    το έργο, τον παραγωγό και τον καταναλωτή.

    Ο παραγωγός παράγει το έργο, ο καταναλωτής το καταναλώνει.
    Το έργο έχει δομή (ή να πούμε ότι το έργο είναι η δομή του;).

    Η διανοητική εργασία (διάνοια), με την οποία παράχθηκε το έργο, μπορεί να ξαναανακαλυφθεί από τον καταναλωτή.

    Στην πραγματικότητα βέβαια αυτό που ανακαλύπτεται δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η διάνοια του παραγωγού αλλά το πώς αυτή αναπαρίσταται από τη διάνοια του καταναλωτή.

    Αυτό όμως, κατορθώνεται από τον καταναλωτή όχι με το να καταναλώνει το έργο όπως λες. Ο καταναλωτής που καταναλώνει δεν ενδιαφέρεται για το τι υπάρχει πίσω από αυτό που καταναλώνει αλλά για το τι μπορεί ενδεχομένως να κάνει με (σε) αυτό. Ο καταναλωτής αποδομεί, χρησιμοποιεί και ενδεχομένως χτίζει με τα υλικά που προκύπτουν από την αποδόμηση κάτι άλλο.

    Για να ενδιαφερθεί όμως κάποιος να προσεγγίσει την διάνοια που παρήγαγε κάποιο έργο, θα πρέπει να έχει διαφορετική στάση από αυτήν του καταναλωτή του έργου αυτού. Όχι καταναλωτής λοιπόν… μαθητής ίσως…

    Ο καταναλωτής ενός προϊόντος δεν μπαίνει σε καμιά διαδικασία αναπαραγωγής. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Αν έκανε κάτι τέτοιο θα έπαυε να είναι καταναλωτής. Θα ήταν ίσως ερευνητής, καλλιτέχνης, πιστός, εραστής όχι όμως καταναλωτής.

    Φίλτατε, όπως καταλαβαίνεις προσπαθώ να σε παρακολουθήσω όπως μπορώ στους πολύσημους δρόμους σου. Δεν μου είναι εύκολο (πολλές οι ελλείψεις μου γαρ) αλλά το βρίσκω πολύ …διδακτικό και ενδιαφέρον. Ελπίζω να με ανεχθείς για λίγο καιρό ακόμη. Είδα ότι έχεις αφήσει σημάδια και σε άλλα (στενά) δρομάκια …


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: