νέα τέχνη.9 “το δίκτυο παράγει τις δομές της αυτόνομης τέχνης”

Παρασκευή, 20/04/07

9. η τέχνη [ στην καλλιτεχνική δικτυακή επέκτασή της ] αναπαριστά «τη διαμεσολάβηση στις χρήσεις των μέσων»

– οι αλληλεπιδράσεις στις πραγματικές ή τις απομακρυσμένες δικτυακές σχέσεις συνιστούν τις νέες καλλιτεχνικές αρχές

– υπό τους όρους της δικτυακής αλληλεπίδρασης, οι αυτόνομοι ρόλοι του καλλιτέχνη και του θεατή είναι και οι δύο, τα ζωντανά υλικά των έργων (αυτή η συνθήκη τέχνης, που μας είναι γνωστή εδώ και 40 χρόνια, τώρα την αντιλαμβανόμαστε σαν τη κύρια πηγή των μορφών τέχνης)

– όλα εκείνα τα καλλιτεχνικά στοιχεία που σε όλη τη μοντέρνα ιστορία έχουν θεωρηθεί ως «τυχαία στοιχεία», σήμερα, μετά από τη χρήση των διανθρώπινων δικτύων, συλλαμβάνουμε οτι δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη : το τυχαιο είναι άλλη μια παράσταση επικοινωνιακής πρακτικής, ισότιμη με οποιαδήποτε άλλη παράσταση. Το τυχαίο, το μή λογικά δομημένο, αναπαριστά το διαπροσωπικό πλαισιο που παραγει μορφές “τυχαιότητας”.

– οι επιδιωκόμενες διαπροσωπικές σχέσεις όπως αυτές εκφράζονται με την χρήση των μέσων, συστηνουν τις δομές της τέχνης

– το πλαίσιο των ιστορικών διαπροσωπικών σχέσεων συστήνει τις καλλιτεχνικές δομές [ υπό έρευνα για τις αξίες της μορφής τους ]

– αντί της μονο-οπτικής και εγώ-περιορισμένης άποψης των προ δικτυακων οραμάτων του παρελθόντος [ που χαρακτηρίζεται από εκφράσεις που αποφεύγουν να εμφανίσουν τις διανθρώπινες τους αναφορές ], η τέχνη τώρα προκαλείται από τη ποιητικότητα των ζωντανών ανθρώπινων διαδράσεων:
μετά από το σφετερισμό και την οικειοποίηση των μέσων της τέχνης απο τούς “θεατές” της, οι ενέργειες της νέας τέχνης παριστούν τις μορφές της επικοινωνίας – τις μορφές απο τις ανθρώπινες διαδράσεις

– η νέα τέχνη βυθοσκοπεί το “τέλος” των ζωντανών επικοινωνιακών σχέσεων – αυτών που συμβαίνουν «τωρα» ή αυτών που έχουν ήδη συμβεί – οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν μπορούν να προ-διαμορφωθούν επειδή η προγραμματισμός μιας διανθρώπινης συμπεριφοράς (όπως για παράδειγμα οι προγραμματισμένες συμπεριφορές των υπαλλήλων στις επιχειρήσεις και στα μμε, και όπως οι προδιαμορφωμένες σελίδες του myspace), δεν είναι ολοκληρωμένη αυτόνομη έκφραση

– υπό τους όρους τέχνης οι αλληλεπιδράσεις συστήνουν τις δομές της καλλιτεχνικής μορφής (και όχι μόνον η υποκειμενική φαντασία)

[ πρωτο δημοσιεύτηκε: http://www.idea.org.uk/cfront/workshop/dimos/art_after_the_networks.htm ]

το παραπάνω κείμενο είναι μέρος ενός συνόλου:

https://dromos1.wordpress.com/2007/04/28/newart2000/

Advertisements

7 Σχόλια “νέα τέχνη.9 “το δίκτυο παράγει τις δομές της αυτόνομης τέχνης””

  1. άλληλος Says:

    Αγαπητέ Δήμο, σ’ ευχαριστώ για τις ανταποκρίσεις σου που προηγήθηκαν στο «νέα τέχνη7&8» και αλλού.
    Το θέμα είναι ότι κάθε φορά που πάω να επαναδιατυπώσω, με δικά μου λόγια, αυτά που γράφεις (και απαντάς) σκοντάφτω σε χίλια δυο πράγματα.

    Σκέφτομαι πως αν διάβαζα ένα βιβλίο ανώτερων μαθηματικών χωρίς να έχω τις προαπαιτούμενες γνώσεις, ελάχιστα θα μπορούσα να μεταφέρω σε έναν τρίτο και αυτά τα ελάχιστα πιθανόν γεμάτα λάθη και ανακρίβειες.

    Αν πάλι μου άρεσε ένα μουσικό κομμάτι χωρίς όμως να έχω τη μουσική παιδεία που θα μου επέτρεπε να το μεταφέρω σε κάποιον τρίτο με σχετική «πιστότητα», το μόνο θα μπορούσα θα ήταν να το μισο-σφυρίζω, μισο-μουρμουρίζω με κάμποσα φάλτσα.

    Βλέποντας ότι βρίσκομαι σε μια παρόμοια κατάσταση και με τα κείμενά σου της «νέας τέχνης» (και όχι μόνο) δεν σου κρύβω ότι ενδόμυχα αντιπαλεύω συνεχώς με δυο σκέψεις θεριά

    Η μία μου λέει: « μα καλά, δεν μπορεί ο χριστιανός(;) να (μου) τα πει πιο απλά και κατανοητά;»
    Ενώ η άλλη αποφαίνεται: «μια χαρά τα λέει ο άνθρωπος. Πρόβλημά σου που δεν τον καταλαβαίνεις. Ή προσπάθησε λοιπόν περισσότερο ή ασχολήσου με κάτι άλλο και άσε τον άνθρωπο να επικοινωνήσει και να αλληλεπιδράσει με άλλους του επιπέδου του.»

    Τέλος πάντων, εδώ θα μείνω μόνο στο
    «οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν μπορούν να προ-διαμορφωθούν αν θέλουν να είναι ολοκληρωμένη αυτόνομη έκφραση»
    Αν σε αυτή την πρόταση αναγνωρίζεις κάτι από αυτά που εννοείς στο κείμενό σου, θα εκτιμούσα πολύ αν την ανέλυες περισσότερο.
    Μοιάζει να ξεπερνά τα «όρια» της τέχνης και να απευθύνεται στο κοινωνικό / πολιτικό όν άνθρωπος. Ή όχι;

    Και κάτι άσχετο αν και μπορεί να είναι σχετικό. Έγραφε προχθές ο Μπουκάλας στην «καθημερινή» ότι το «υποκειμενικό δεν θα γίνει ποτέ αντικειμενικό», αναφερόμενος στην αδυναμία μας να καταλήξουμε σε αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης των νέων λογοτεχνικών έργων. Μήπως όμως κάθε έργο τέχνης δεν είναι παρά η αναζήτηση αντικειμενικότητας μέσα στην (και από την) υποκειμενικότητα;

  2. dimos dimitriou Says:

    γεια σου άλληλε
    συγνώμη για τις μεγάλες υστερήσεις χρόνου που έχουν οι απαντήσεις μου, –
    θα γράψω εδώ μία μικρή πρώτη απάντηση, και αργότερα απόψε θα απαντήσω εκτενέστερα.

    με τις ερωτήσεις σου θέτεις πάντα κεφαλαιώδη ερωτήματα σχετικά με τη τέχνη, και προσπαθώ να απαντήσω με όσο πιο οργανωμένο τρόπο σε μικρό χώρο. Για να δώσω ένα ελαχιστο δείγμα, αυτά τα ερωτημ. σχετικά με την υποκειμενικότητα αντικειμενικότητα κατ ελάχιστο θα κάλυπταν ένα πλήρες μεταπτυχιακό έτος σε θεωρία τέχνης.

    εν συντομία λοιπόν, για τη τελευταία σου φράση :
    «Μήπως όμως κάθε έργο τέχνης δεν είναι παρά η αναζήτηση αντικειμενικότητας μέσα στην (και από την) υποκειμενικότητα;»

    1.
    Ένα έργο μουσικής, δεν γράφεται με αντικειμενικότητα. Όσα κείμενα και να γραφτούν, βασισμένα σε αντικειμενικά κριτήρια συγγραφής, το μουσικό έργο παραμένει μια αυτόνομη έκφραση. Δεν ανταλάσσεται (ανταλλαγή ισότιμων συμβολικών πραγμάτων).
    Σε μία υποκειμενικά εκφρασμένη έκφραση, αναγνωρίζουμε και τη γλωσσα, και τη κοινωνία, και την ιστορία, και την επιστήμη, αλλά και το «υποκείμενο» που εκφράζεται. Το τι είναι πλήρως το «υποκείμενο», ακριβώς και πλήρως δεν το γνωρίζουμε, παρ’ όλα αυτά, χωρίς πλήρεις γνώσεις, το υποκείμενο δρά, οπως και δρούσε πάντα.
    Και μπρος στις δράσεις του, λέμε α! και αυτό που εκφράζει τώρα, είναι άλλη μια πλευρά του υποκειμένου. (δεν λέω είναι καλή είναι κακή έκφραση, λεώ πως ναι πράγματι είναι «αλλη» μία έκφραση που δεν γνωρίζαμε μέχρι τώρα).
    Ο οιδίπους, έχει γραφτεί σε εποχή που η επιστήμη ψυχολογία δεν υπήρχε.
    Η επιστήμη -αντικειμενικότητα- αιώνες μετά τη συγγραφή του έργου, χρησιμοποιεί το κείμενο αυτό ως δεδομένο υλικό για επιστημονική μελέτη.
    Το ίδιο έργο και μετά από αυτή την αντικειμενική ανάλυση, παραμένει υλικό για νεώτερες υποκειμενικές εκφράσεις (μεταφράσεις, θεατρικές παραστάσεις, νεώτερα κείμενα λογοτεχνίας, έργα μουσικής ζωγραφικής) οι οποίες είτε χρησιμοποιήσουν στοιχεία ψυχολογίας είτε όχι, συνεχίζουν να παράγουν νέο καλλιτεχνικό έργο.

    2.
    Αν ποτέ πράγματι θα μπορούσαμε να παραστήσουμε, χρησιμοποιόντας την αντικειμενική έκφραση, έστω και μία ελάχιστη χρονική διάρκεια της υποκειμενικότας, τότε θα συζητηγαμε πράγματι για τη ρομποτοποίηση του ανθρώπου. Δεν είπα οτι απαγορεύεται, αλλά πως μόνο τότε όταν η αυτόνομη αντικειμενική έφραση θα αναπαρήγαγε την υποκειμενικότητα, τότε θα είχαμε τη δυνατότητα να μιλάμε με αντικειμενικούς όρους για την υποκειμενικότητα.)
    Είπα ακόμη, ελάχιστη χρονική διάρκεια της υποκειμενικότητας και όχι κάποιο «κομμάτι» της υποκειμενικότητας, γιατί οι εκφράσεις μας είναι προϊόντα της ανθρώπινης ολότητας. Και αποδεχόμαστε πως το προϊόν που διακρίνει την ανθρώπινη έκφραση, είναι η παραγωγή ιστορίας.

    3.
    Η θέση του κάντ, των 3 αυτόνομων κατηγοριών παράστασης του ανθρώπου, υποκειμενικότητα, κοινωνικότητα, αντικειμενικότητα, σημαίνει ακριβώς την αδυναμία η μία έκφραση να εκφραστεί απ την άλλη, και ότι μόνο η κάθεμία μπορεί να εκφράσει τον εαυτο της.

    4.
    αν δώσουμε απαντήσεις που ικανοποιούν μόνο τις αντικειμενικές έννοιες, χάνεται η αναφορά στην αυτόνομία της υποκειμενικής έκφρασης

  3. dimos dimitriou Says:

    καλησπέρα και πάλι:)

    «οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν μπορούν να προ-διαμορφωθούν αν θέλουν να είναι ολοκληρωμένη αυτόνομη έκφραση»

    όντως δεν μπορούν να προδιαμορφωθούν (με χρήση αντικειμενικών κριτηρίων).

    γιατί όχι? γιατί η υποκειμενική έκφραση που έχει προδιαμορφωθεί, εκφράζεται περιορισμένα, χωρίς ολότητα έκφρασης.
    [Ολότητα έκφρασης: προκαλούμαι, παράγω προϊόν σκέψης χρησιμοποιόντας ιστορικά υλικά και εργαλεία. Το τελικό προϊόν εργασίας, προϊόν υποκειμενικής σκέψης και ιστορίας, εκτίθεται, προσφέρεται στην επικοινωνιακή διάδραση για κριτική, αποδοχή,απόρριψη, αδιαφορία. Αυτές οι διαδράσεις θα επανεισαχθούν με τη μορφή νέου υλικού ή εργαλείου στην επόμενη έκφραση. Το προϊόν, όλη η διαδικασία της έκφρασης απ τη πρόκληση έως τις διαδράσεις, είναι η επικοινωνιακά απαντημένη, διάδρασή (μου) με την ιστορία. ]

    δύο αντίθετες περιπτώσεις προγραμματισμού επικοινωνίας
    παράδειγμα.1. τα απαιτουμενα μοντέλα προγραμματισμένης συμπεριφοράς στις γραφειοκρατίες, δεν επιτρέπουν την υποκειμενική επικοινωνιακά παραγμένη διάδραση. Ακριβώς, τα επικοινωνιακά μοντέλα προγραμματίζονται ώστε να κανονίζουν και να ελέγχουν τη ροή των πληροφοριών μέσα στην γραφειοκρατία. Η ολοκληρωμένη αυτόνομη έκφραση, βάζει σε κίνδυνο να βγεί εκτός κανονισμών η ροή πληροφορίας. Μιλάμε για αντικειμενικά μετρήσιμη ροή πληροφορίας και όχι για παραγωγή υποκειμενικής αυτόνομης έκφρασης.

    παράδειγμα2. στη περίπτωση της παράστασης του θεατρικού κειμένου, οπως και στη περίπτωση της εκτέλεσης της μουσικής παρτιτούρας, δεν είμαστε στη περίπτωση μιάς προδιαμορφωμένης συμπεριφοράς. Η ολοκληρωμένη μορφή και του θέατρου και της μουσικής, εκφράζονται με το μέσο της ζωντανής εκτέλεσης (του κειμένου δράσης, ή της μουσικής οργάνωσης) μπροστά σε κοινό. Το θεατρ. κείμενο όπως και η παρτιτούρα προτρέπουν στη παραγωγή αυτόνομης υποκειμενικής έκφρασης, για να αναπαραχθεί μπροστά σε θεατές (επικοινωνιακά) μία παράσταση συμβόλων διάδρασης.

    Πάει να πει πως, οι διαπροσωπικές σχέσεις, δεν μπορούν να προδιαμορφωθούν με λογοκρατικά αντικειμενικά κριτήρια. Ενώ αντιθέτως, η υποκειμενική έκφραση προκαλείται να αυτονομηθεί για να ενσαρκώσει ένα κείμενο που παριστά την ανθρώπινη διάδραση.
    Στη περίπτωση του θεάτρου & μουσικής, η αναπαράσταση μιας διάδρασης προτρεπει στην αυτόνομη έκφραση.

    ερώτημα:
    δεν θα μπορούσαμε να έχουμε μία προδιαμόρφωση έκφρασης παρόμοια με αυτή του θεάτρου ή της μουσικής?

    δεν ξέρω, περίπου ομως ίσως και ναι:
    1 έχουμε μία νέα μορφή έκφρασης, που παράγεται από την ανεξέλεγκτη οριζόντια έκφραση στο διαδίκτυο. Παράδειγμα: οι κοινές διαμαρτυρίες στους ιστοχώρους και στα ιστολόγια, όπου: ένα πλήθος απο υποκειμενικα αυτοπροσδιορίζομενες δράσεις, συγχρονίζονται για να εκφράσουν ένα διανθρώπινο συμβολικό σενάριο.

    2 οι σύγχρονες μορφές οριζόντιας συνεργασίας, σε κείνες τις περιπτώσεις που προτρέπεται η υποκειμενική έκφραση, με χρήση και γνώσεων και φαντασίας. Παράδειγμα: η παραγωγή προγραμμάτων ανοιχτού κώδικα.
    Η υποκειμενικότητα διαδρά σε ένα, διυποκειμενικά αποδεκτό, πρόγραμμα.

    κεντρικό ερώτημα που απαιτείται να απαντά μια προδιαμορφωμένη έκφραση:
    η προδιαμόρφωση προτρέπει στον αυτοπροσδιορισμό της υποκειμενικής έκφρασης?

  4. άλληλος Says:

    Κατ΄ αρχήν ευχαριστώ για το χρόνο, το ξενύχτι, το «μικρό μεταπτυχιακό» και γενικώς για όλα τα καλούδια που μας επιδαψιλεύεις.
    Το πρώτο «μέρος» της απάντησής σου (σχεδόν ξεκάθαρο ακόμη και για μένα) με πολλά σπουδαία σημεία, με άφησε (για άλλη μια φορά) ενεό, ιδιαίτερα με εκείνο το

    «το προϊόν που διακρίνει την ανθρώπινη έκφραση, είναι η παραγωγή ιστορίας»

    Ανάθεμά με, βέβαια, αν καταλαβαίνω τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει αυτό, μα φαίνεται πολύ δυνατό.

    Η συνέχεια, το «δεύτερο μέρος», ήταν κάπως πιο «σκοτεινό» για τις δυνάμεις μου.
    (πάνω που πα να πω «το ‘πιασα» …πάει πέταξε)

    Στην αρχή νόμισα ότι προγραμματισμένη συμπεριφορά και προ-διαμορφωμένη συμπεριφορά σημαίνουν το ίδιο. Νόμιζα ότι το προ-διαμορφωμένο είναι το αντίθετο του αυτοσχέδιου, του απρογραμμάτιστου, του αυθόρμητου. Νόμισα ότι «ολοκληρωμένη αυτόνομη έκφραση» σημαίνει έκφραση μη προβλέψιμη, ευέλικτη, με αυτοσχεδιασμούς κτλ.

    Μοιάζει, επομένως, οξύμωρο το
    «στη περίπτωση της παράστασης του θεατρικού κειμένου, οπως και στη περίπτωση της εκτέλεσης της μουσικής παρτιτούρας, δεν είμαστε στη περίπτωση μιάς προδιαμορφωμένης συμπεριφοράς»

    Όταν για παράδειγμα ο ηθοποιός μαθαίνει το ρόλο του, δεν προγραμματίζει κατά κάποιο τρόπο τη συμπεριφορά του; Γνωρίζει / μαθαίνει εκ των προτέρων τι θα πει, πώς θα το πεί κτλ. Επομένως η συμπεριφορά του είναι προ-γραμματισμένη / προ-διαμορφωμένη. Το ίδιο και ο μουσικός που προ-ετοιμάζεται για την εκτέλεση μιας παρτιτούρας η οποία εκ των πραγμάτων είναι ένας προ-διαμορφωμένος κώδικας που υπαγορεύει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά.
    Περισσότερη «ελευθερία κινήσεων» (και άρα (?) αυτόνομης ολοκληρωμένης έκφρασης) μοιάζει να έχει π.χ. ένας εργαζόμενος που ενθαρρύνεται να ενεργεί με «ευελιξία και αυτοσχεδιασμό» για την περαίωση των υποθέσεων που αναλαμβάνει, ή ένας ποδοσφαιριστής που «ξετυλίγει» το ταλέντο του στο γήπεδο κτλ.

    Επειδή καταλαβαίνω ότι ο κίνδυνος να καταχωρηθώ ως ο σπαζοκλαμπάνιας του ιστολόγιου είναι εμφανέστατος σταματώ εδώ για σήμερα, ελπίζοντας να ανεχθείς για λίγο ακόμη την απλοϊκότητα της σκέψης μου και τον θόρυβο που προκαλείται από τη συμμετοχή της άγνοιάς μου.

    Να’ σαι καλά και ευχαριστώ και πάλι..

  5. dimos dimitriou Says:

    γειά σου φίλε άλληλε :)
    κατ αρχάς μου είναι πάντα χαρά τα σχολιά σου,
    και σε ποιόν δεν είναι δηλαδή το να εισπράττει σχόλια που ανοίγουν μεγάλες συζητήσεις,
    απλά εγώ αργώ πολλές φορές να σου απαντήσω μόλις δω τα σχόλια σου και μουρχεται άσχημα που αργώ.

    σημείο κλειδί αυτό το
    «πάνω που πα να πω «το ‘πιασα» …πάει πέταξε»
    δες: η φαντασία είναι σαν τον αέρα που μόλις τράνταξε την ανεμώνη

    δεν την πιάνεις, και να προσπαθήσει ποτέ κανείς να συγχρονιστεί με τη φαντασία του, θα οδηγηθει στη τρέλα

    αυτό, έτσι όπως το λές, είναι μιά έκφρσαη που προσεγγίζει τον αυτοπροσδιορισμό :)

    τώρα, το θέμα θέατρο όπως και μουσική εκτέλεση, ήδη ο αριστοτέλης θέτει το πλαίσιο (οπως το θυμάμαι περιπου) πως το θέατρο είναι μορφή τέχνης σύνθετη, κειμενο παριστάνει πλοκές δράσεων, και ηθοποιοι το παριστάνουν μπρος σε θεατές. Που σημαίνει οτι άν λειψει εστω και ένα στοιχείο της συνθετότητας δεν έχουμε την τέχνη «θεατρο».
    Έλεγα, πως το θεατρικό σενάριο, παριστά πλοκες ανθρώπινων δράσεων και για να παιχτει, χρειάζεται ο ηθοποιός να χρησιμοποιήσει την υποκειμενικότητα του, τον αυτοπροσδιορισμό του ως άνθρωπος, να γίνει το αυτοπροσδιοριζόμενο ανθρώπινο μέσο, για να παραστήσει μπρός σε θεατές τα γραμμένα στο κείμενο. Το κείμενο, σενάριο, είναι έτσι γραμμένο που να χρειάζεται η ανθρώπινη ολότητα του ηθοποιού, για να αποδοθεί. Από μόνο του το θεατρικό έργο, είναι ελειπές, και γι αυτό και βαρετή η ανάγνωση του.
    Το σενάριο δεν είναι ενα αντικειμενικό πρόγραμμα. Είναι ενα κείμενο που προτρέπει την δράση αυτοπροσδιορισμού του υποκειμένου – ηθοποιός. Το όλον αυτό, ο συγγραφέας αυτοπροσδιοριζόμενος με θεατρ. κείμενο, που εκτελείται απο την υποκειμενικότητα του ηθοποιού, μπρός στη θέαση υποκειμένων-θεατών, που είναι ανοικτοί στο να παρακολουθήσουν την παράσταση αυτοπροσδιορισμού των «ανθρώπων» «βάκχες», όλο αυτο το συγχρονισμένο σύστημα ανθρώπων, συστήνει τη τέχνη θέατρο.
    το θεατρκ. κείμενο όπως και η παρτιτούρα μουσικής, προκαλει, προτρέπει, αναζητά την αναπαραγωγή της απο τον αυτοπροσδιορισμό του υποκειμένου. Δεν προγραμματίζει, αλλά είναι «κειμενο» που εξιστορει τα συμβολικά μέσα με τα οποία παρίσταται ο άνθρωπος (ο αυτοπροσδιορισμός του).
    Στο θέατρο, μουσική, δεν είμαστε στη περίπτωση μιας προδιαμόρφωσης της συμπεριφοράς. Αλλά στη περίπτωση ενός «κειμένου» που
    0. παριστά
    την 1. συμβολικότητα
    του 2. αυτοπροσδιορισμού του ανθρώπου
    μέσω του 3. αυτόνομου εκτελεστή
    – σε 4. θεατές.
    Όλα τα μέρη του συστήματος, διατηρούν τη δική τους αυτόνομη αξία: συγγραφέας, σενάριο, ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατής, (και βέβαια και ο χώρος-θεατρο και η σκηνογραφία /κουστουμια, μουσική ).
    Στο προγραμματισμό συμπεριφοράς σε μία εταιρεία, έχουμε ένα προγραμμα ελέγχου του bandwidth. Καμία σχέση με τη συμβολικότητα της παράστασης του αυτονομου ανθρώπου. Ο υπάλληλος καταδυναστεύται, επειδή χάνεται η εργασία του και η προσωπικότητα του μέσα στο μηχανισμό (αλλοτριωση). Ο ηθοποιός χρειάζεται να αυτονομείται ως προσωπο για να παραστήσει.

    δεν μπαίνει θέμα καν για ελευθερία κινήσεων, (εξ άλλου ποιος δίνει/αφαιρει ελευθερία σε ποιον) αλλά παράσταση – προτροπη για – αυτοπροσδιορισμό του υποκειμένου μέσα απο συμβολικές δράσεις. Και οι συμβολικές δράσεις είναι και αυτές παλι με τη σειρά τους αυτόνομα προϊόντα ανθρώπου.

  6. άλληλος Says:

    Γεια σου αγαπητέ Δήμο. Ο δρόμος σου με απασχολεί συνεχώς, ο χρόνος μου όμως, λειψός -και αλλοτριωμένος, καθώς λες- δεν μου αφήνει τα περιθώρια να συμμετέχω όπως θα ήθελα.

    Αναφέρομαι στο θέμα χρόνου μιας και το θίγεις ώστε να μη σε προβληματίζει αφού κατανοώ τις δυσκολίες που προκύπτουν. Άλλωστε ένα από τα πλεονεκτήματα του ιστολόγιου είναι το ότι δίνει μια άλλη έννοια στο χρόνο καθώς ένα κείμενο διαδέχεται ένα άλλο…

    Επιφυλάσσομαι να επανέλθω μόλις καταφέρω να συντάξω όσα ασχημάτιστα συνωθούνται προς διατύπωση.

    Απομονώνω πάντως, το δικό σου
    «…να χρησιμοποιήσει την υποκειμενικότητα του, τον αυτοπροσδιορισμό του ως άνθρωπος …»

    Αναρωτιόμουν αν ίσως κάποιες επαγγελματικές δραστηριότητες επιτρέπουν να ικανοποιείται η πιο πάνω συνθήκη σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Λίγο αργότερα, ξεφυλίζοντας ένα βιβλίο έπεσα πάνω στο

    « ο άνθρωπος παίζει μονάχα όταν είναι άνθρωπος, μ’ όλη τη σημασία της λέξης, και είναι εντελώς Άνθρωπος μόνον όταν παίζει» του Σίλλερ

    Ίσως είναι αυτή η «παιγνιώδης» κατάσταση λοιπόν, μια άλλη διατύπωση για το
    «να χρησιμοποιείς την υποκειμενικότητά σου, τον αυτοπροσδιορισμό σου σαν άνθρωπος».?

    Τα μάτια μου κλείνουν, (υπήρξαν ποτέ ανοιχτά;) Σα να συνέρχομαι από ένα βαθύ λήθαργο και μέχρι να αρθρώσω (ή να αθροίσω) δυο κουβέντες βυθίζομαι πάλι σ’ αυτ…. Ζζζζζζ …ίσως αύριο πάλ….ζζζζζζζ

  7. dimos dimitriou Says:

    :)
    ναι, ναι ο σίλερ, ακριβώς ο σίλερ είναι ο πρώτος στον οποίο χρωστάμε 4 αιώνες τώρα (τοσο δεν είναι περίπου?) τις σύγχρονες εκδοχές που έχουμε για τη ποιητικότητα και τον αυτοπροσδιορισμό.
    σαφώς το παιχνίδι είναι η κορυφαία ανθρώπινη δράση. Είδες ένα παιχνίδι του ομαδεον σήμερα στο /?p=46 ?
    Ο άνθρωπος που γελά, το παιχνίδισμα του κλεέ, μακάρι να γελάμε και να πάιζουμε. Η χαρά από την ολοκληρωμένη ζωή του μαρξ.
    ο κατάλογος είναι μακρύς.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: