νέα τέχνη.10 “η ποιητική του δίκτυου φωτίζει τη διαστρέβλωση αξιών”

Τετάρτη, 25/04/07

10. υπο όρους τέχνης, ο σκοπός οποιασδήποτε ανθρώπινης σχέσης εκφράζεται από μία μορφή που οργανώνεται απο τις πράξεις αυτής της σχέσης
δεν υπάρχει καμία καθορισμένη μορφή που να μην εχει παραχθεί απο σχέσεις με εκφρασμένο σκοπό
δεν υπάρχει σχέση χωρίς εκφρασμένο σκοπό με καθορισμένη μορφή

– εκφραζόμενοι με μία δομή (κείμενο ας πούμε) ή εργαζόμενοι μέσα σε μια δομή (στη ζωγραφική ας πούμε), υπο τους ορους τεχνης σημαίνει οτι: ερευνούμε σ΄αυτήν την δομή τους τρόπους με τους οποίους αναπαρίστανται οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις (είτε την διαδραστική δομή της λειτουργίας μιας γλώσσας, είτε τη δομή ενός ιστορικού έργου, και κατ επέκταση τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις που ορίζονται απο τη δομή μιας προτεινόμενης οικονομικής κοινωνικής στρατηγικής )

– μετά από την οικειοποίηση των γλωσσών απο τους θεατές, δηλαδή μετά την είσοδο των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων στα εργαστήρια τής τέχνης, οι λογοκεντρικές ή οι συστημικές προσεγγίσεις χάνουν τήν αποκλειστικότητα που είχαν στο να προγραμματίζουν και να ερευνούν τις δομές

– οι κρατικές και οι επιχειρηματικές συστηματικές δομές είναι τωρα τα πεδια που δραστηριοποιείται η ανοιχτή (απο τους κάποτε θεατές) καλλιτεχνικη κριτική

– η λογοκεντρικη έκφραση επειδή εκφράζεται με ένα κειμενικα -βασισμένο σύστημα ελέγχου,διαστρεβλώνει πάντα τις δομές της διαδραστικής επικοινωνίας. Δεν υπάρχει εξ ορισμού κανένα τύπος λόγου [ αφήγηση ή λογισμικό ] που να μπορεί να περιέχει το δυναμικό της ποιητικής αρχής των διαπροσωπικών σχέσεων

– η ποιητική αρχή των αλληλεπιδράσεων διαφωτίζει τις δομές του αντίρροπου ρεύματός της: τις διαστρεβλώσεις που παράγονται από την αναποτελεσματικότητα της λογοκεντρικής – συστημικής έκφρασης: “εμπορεύμα – διήγημα”

– ζώντας μέσα στις κρατικές και επιχειρηματικές μορφές η ανοιχτή τέχνη ερευνά για τη καλλιτεχνική ισχύ σε αυτά που το λογοκεντρικό σύστημα προγράφει: Η ανοιχτή τέχνη ερευνά μέσα στις καθημερινές ζωτικές πλοκές. Αυτές τις πλοκες που η διαχείριση αποτυγχάνει εξ ορισμού να κανονίσει: να εκμεταλευτεί τη ποιητικότητα της ζωής.

– η τέχνη, μετά την οικειοποίηση της απο την ισχύ της “ανθρώπινης διάδρασης”, δεν μπορεί να παραμείνει πιά στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα του 20ού αιώνα που ήταν: να κρίνει ή να προγραμματιζει την ιδεολογική, τη βιομηχανική και τη προσωπική έκφραση. Η ανοιχτή τέχνη τώρα είναι αυτή που ερευνά, θεμελιώνει ή αποσταθεροποιεί τη μαλακή τεχνολογία της μέγα – ή μικρο ισχύος δηλ., των θεσμών, των οργανώσεων, των συμβουλίων, των εταιριών, της γραφειοκρατιας και της διαχειρισης της ζωής

– η ανοιχτή τέχνη [ στην καλλιτεχνική δικτυακή επέκτασή της ] ερευνά για τη καλλιτεχνική αξία στις «μεσολαβίσεις με τις οποίες χρησιμοποιούνται τα μέσα»

11. η ανοιχτή τέχνη, οικειοποιημένη απο τους θεατές της, σχολιάζει τα [ανοικτής – πηγής ] πλαίσια των ανθρώπινων αξιών

12. το να κανει κανεις τέχνη είναι να σχολιάζει τα πλαίσια που ισχύει η τέχνη



για το εργαστήριο Cfront.bg -2000
4/2001


[ πρωτο δημοσιεύτηκε: http://www.idea.org.uk/cfront/workshop/dimos/art_after_the_networks.htm ]

το παραπάνω κείμενο είναι μέρος ενός συνόλου:
https://dromos1.wordpress.com/2007/04/28/newart2000/

Advertisements

7 Σχόλια “νέα τέχνη.10 “η ποιητική του δίκτυου φωτίζει τη διαστρέβλωση αξιών””


  1. Ρε συ, πολύ ωραία παρουσίαση ανάλυση. Μου άρεσε.

  2. dimos dimitriou Says:

    γειά σου δείμε, σ ευχαριστώ, είναι χαρά μου που σ άρεσε:)


  3. Το εννοώ. Τόσο μεστή και τόσο αξιόλογη προσπάθεια δε διάβασα καμιά φορά για την Τέχνη. Ως φιλόλογος ούτε για την ποίηση είδα τέτοια τσιτάτα.

  4. blubrothers Says:

    ΕΡΩΤΗΣΗ:Γιατί έπρεπε και πρέπει να πεθάνει κάποιος γιά να πάρουν τα έργα του αξία τόσο πνευματική όσο και χρηματική;
    Μήπως στα πανεπηστήμια πρέπει να διαβάζουν όλα τα βιβλία και όχι μόνο τις σημειώσεις;

  5. dimos dimitriou Says:

    όσο κάποια έκφραση μένει ζωντανή μεσ το χρόνο και συμβάλει στην εξέλιξη νέων σκέψεων, τόσο αξιολογείται και περισσότερο. Η αρχική έκφραση αξιολογείται από τις επαναλήψεις της.
    Κάθε επανάληψη συμβαίνει επειδή κατά την επιστροφή σε «κάτι», ξεπηδούν νέες διανθρώπινες σκέψεις. Όμως, απλώς μια επανάληψη δεν σημαίνει αυτόματα οτι «κατι» είναι και αξία.

    Αλλά, όταν επιστρέφουμε σε «κάτι» αναζητούμε νόημα που διέφυγε τη προηγούμενη φορά. Αυτό τό «νέο» νόημα, σημαίνει πως αποδεχόμαστε οτι αυτό το «κάτι» μας γίνεται καθοριστικός λόγος. Οι νέες προσωπικές σκέψεις που παράγουμε κατά την επανάληψη, πέρα από το οτι είναι νέες σκέψεις, μας αποκαλύπτουν ταυτόχρονα και τη σημασία που είχε για μας η προηγούμενη φορά, η προηγούμενη επανάληψη, ή και η πρώτη πρώτη συνάντηση που είχαμε. Σε κάθε επανάληψη επιθυμόντας να μας δοθεί για άλλη μια φορά το «πλήρες» νόημα, μας επιβεβαιώνουμε και τη σημασία που έχει για μας, αυτή η αρχική «συνάντηση». Η επανάληψη, είναι η επανεγγραφή στις σκέψεις που έχουν προηγηθεί. Σ αυτή τη διανθρώπινη έκφραση που επιστρέφουμε για να εκφράσουμε κάτι νέο μέσα απ την επανάληψη της, αυτή η διανθρώπινη έκφραση σημαίνει οτι είναι «κάτι» σημαντικό για μας. Στην επανάληψη μιάς έκφρασης, στην οποία εμείς επιστρέφουμε με τη δική μας αυτόνομη θέληση, μάς αποκαλύπτουμε αυτό απ το οποίο είμαστε φτιαγμένοι. Η επανάληψη σημαίνει σε εμάς αυτό που θέλουμε να είμαστε.

    Αν όμως, «κάτι» επαναλαμβάνεται γιατί με την επανάληψη του παράγεται χρήμα, τότε αυτό το «κάτι» μετατρέπεται σε φετίχ, σε οικονομική αξία, σε κενό πράγμα. Γιατί, όσο κι αν το χρήμα επαναλαμβάνει «κάτι», δεν σημαίνει οτι είμαστε εμείς που αναζητήσαμε την επανάληψη του. Δεν αναζητήσαμε την επανάληψη για να παράγουμε νέο «πλήρες» νόημα. Στην επανάληψη που δεν αναζητιέται, δεν «βλεπουμε» ζωντανές διανθρώπινες σκέψεις, παρά μόνο απονεκρωμένα φετίχ. Μέσα στο φετίχ [και μέσα μας] δεν ζούμε τίποτε, κανένα νόημα, παρά ένα κενό κέλυφος . Επαναλήψεις ζωής χωρίς νόημα.

  6. blubrothers Says:

    Η επανάληψη λοιπόν παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του όποιου «κάτι τι» όπως τοποθετίσε αξιότιμε κύριε.Είναι αυτό που λέμε:-μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούντε-.Ομως δίνεις την εντύπωση ότι είσαι αντίθετος με την διαιώνιση των ζω’ι’κών και φυτικών ειδών του πλανήτη Γη.Επαναλήψεις ζωής χωρίς νόημα; Τι να πουν «ΟΙ» πίσω από τα κάγκελα;Τι θα συμβούλεβες τύπους στύλ Πάσαρη;και τι τύπους στύλ Παιδιά των φαναριών;Ελπίζω ότι οι διανθρώπινες σκέψεις και στάσεις ζωής να έχουν γεμάτο κέλυφος με νόημα ζωής.

  7. dimos dimitriou Says:

    οι διανθρώπινες σκέψεις είναι ροές ζωής φτιαγμένες με νόημα. Ναι:)
    Οσο οι σχέσεις μας λειτουργούν, όσο οι μεταξύ μας σχέσεις είναι ανοιχτές, διανθρώπνες, τόσο η ζωή πλουτίζει με νοήματα.

    Για τις επαναλήψεις χωρίς νόημα μάλλον δεν έγινα ξεκάθαρος: στη 3η παράγραφο έγραψα για εκείνες τις επαναλήψεις που δεν είναι επιστροφές σε κατι που έχει συμβεί προηγουμένως, αλλά είναι επαναλήψεις, μηχανικά loops, ενός «κάτι τι» ίδιου, που μπαίνουν σε επανάληψη από την ισχύ «χρήμα». Σ αυτές επαναλαμβανόμενες εκφράσεις, οι απροσδόκητες νέες σκέψεις καταστέλονται. Αυτές επαναλήψεις που δεν παράγουν φρέσκια σκέψη, σημαίνουν πως είμαστε σε μια ζωή χωρίς νόημα. Είναι μηχανικές επαναλήψεις ενός μοτίβου, δεν είναι εκείνη η ζωτική ανθρώπινη επιστροφή στο παρελθόν που δείχνει τα νοήματα της ζωής.
    Για να εκφράζει κανείς την ισχύ (χρήμα ή γραφειοκρατία), για να δείχνει ισχυρός, χρειάζεται να ξεπερνά την ισχύ της ίδιας της ζωής. Όταν επιστρέφει στο παρελθόν, αρνείται να αποδεχτεί οτι αυτή η επιστροφή δείχνει το σημάδι της ζωής του. Ο παραγωγός για να μπορέσει να είναι πανίσχυρος, ανίκητος απ’ τον «ανθρώπινο» εαυτό του, μπρός σε κάθε επιστροφή, ισοπεδώνει κάθε τί που πάει να αναβλύσει. Ισοπεδώνεται μέσα του μπρός στην επιστροφή από την οποία δεν μπορεί να διαφύγει. Τα νόηματα στη ζωή όμως, δίνονται μόνον απο τις αναζωογοννητικές επαναλήψεις. Αυτός λοιπόν που θέλει να ξεπερνά τον εαυτό του, για να κατισχύσει στη ζωή, αρνείται να δεί οτι επιστρέφει πίσω. Σε κάθε επιστροφή φράζεται. Αρνείται βίαια να παράγει οποιαδήποτε νέα σκέψη. Επιμένει να ζεί σε μια μόνιμη ανωριμότητα.
    Η ζωή του «ισχυρού πάνω κι απ τη ζωή», εκφράζεται κενή, επειδή μόνον όταν αρνείται τη ζωτικότητα της σκέψης για τη ζωή, δείχνει ισχυρώτερος. Παράγει επαναλαμβανόμενες εκφράσεις ενός μοτίβου αρνούμενος να αποδεχθεί κάθε νέο περιεχόμενο.
    Αναφέρομαι στη βιομηχανία πολιτισμού και στα παράγωγα του στό «κόσμο της ζωής» μας. Παράνοια. Εδώ οι επαναλήψεις, είναι φετίχ, ζωή που βιάζεται να μένει χωρίς νόημα από ζωντανή ζωή.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: