τι αδυνατεί να προβλέψει η κάθε lemonde

Κυριακή, 6/05/07

Mετά την ανοιχτή χρήση των δικτύων, και εννοώ κυριολεκτικά ΜΕΤΑ τη χρήση των δικτύων από το κόσμο, συγκεκριμένη χρονολογία, μετά το 1997-98, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν ιστορικά. Αντί της προγραμματισμένης αναπαράστασης (εννοώ κόμματα, προγράμματα, ιδεολογίες, διαχείριση οικονομίας, διαχείριση κοινής γνώμης, κατασκευές προσωπικότητας), η διάδραση του συνομιλητή, μας επιφυλάσει πράγματα που ουτε τα φανταζόμαστε. Η απάντηση του συνομιλητή είναι η ισχύς.
Η ισχύς βρίσκεται στην απάντηση που δίνει η «ξανθιά» ( : ένα τυπικό προϊόν της βαριάς βιομηχανίας διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου.)
Ο αναγνώστης παύει να παίζει το ρόλο του αναγνώστη, ο θεατής παυει να παίζει το ρόλο του θεατή, ο «συγγραφέας» παύει να παίζει το ρόλο του συγγραφέα, ο διδαγμένος ρόλος της «αυθεντίας» πάυει να παίζει το διδαγμένο ρόλο του, και ο υπάλληλος δεν είναι υπάλληλος στη σκέψη, δεν είναι υπο τις εντολές, απλά «παίζει» το βιοποριστικο ρόλο του υπάλληλου.
Οχι μόνο είναι ρομαντικά αφελες να νομίζουμε οτι προηγούνται οι κατασκευές οραμάτων κανόνων και προσώπων , αλλά την απάντηση του διπλανού, δεν μπορούμε ούτε καν να τη φανταστούμε. Σεβασμός στον άλλον, αντί της παραγωγής της προ-αναπαράστασης του. Τα αναπαραστατικά κλαν, οι βαθμοφόροι και οι σοφοί, οι ιεραρχίες πατριαρχικού τύπου πεθαίνουν.
Οι αχόρταγοι για ισχύ, προσπαθούν να κρατήσουν τη κυριαρχία, με αυτά τα μέσα που ευτελιζονται σε κάθε καθημερινή δικτυοκουβέντα: τις αναπαραστατικές τεχνικές, τους αναπαραστατικούς ρόλους, τις αναπαραστατικές δομές της γραφειοκρατίας.
Τίποτε δεν αναπαριστά το κόσμο. Αντίθετα: είναι οι απλές καθημερινές σχέσεις του κόσμου που παράγουν τις δομές του κόσμου.
Ομως, πράγματι, χρησιμοποιόντας την αναπαραστατική τεχνολογία σκέψης, δεν μπορούμε να βλεπουμε τίποτε άλλο παρα αναπαραστάσεις. Γιατί με τεχνολογίες βλεπουμε, κατανοούμε, ζούμε. Και με τις αναπαραστατικές τεχνολογίες σκέψης, αποτυγχάνουμε σε τούτο ακριβώς: όπως και αν χρησιμοποιήσουμε τις αναπαραστάσεις, δε βλέπουμε γύρω μας και μέσα μας τίποτε άλλο, παρά μόνο αναπαραστάσεις. Χρησιμοποιόντας τις αναπαραστατικές δομές ανατροφοδοτούμε τις αναπαραστατικές δομές. θα δεν μπορούν να κάνουν κριτική στον εαυτό τους. Μα έτσι, μα αλλιώς. Η ίδια η πρακτική δείχνει πως η κριτική έρχεται απο άλλες τεχνολογίες και όχι απο τις αναπαραστακές τεχνολογίες. Οι «αναπαραστικοί» αναγκαστικά ψάχνουν για νέες αναπαραστάσεις σήμερα. Και δόστου να εμπλουτίσουν το ίδιο βιολί: γραφειοκρατία, νεα κόμματα, νέα γραφειοκρατία, σινεμά τραγούδια και φεστιβαλ, νέα εφημερίδα, νέα περιοδικά, νέα glamour, σημαίες, συμβολισμούς και συμβολισμούς και συμβολισμούς. Ο κόσμος έφυγε. Τα σύμβολα και οι αναπαραστάσεις ξεμένουν σαν ερημωμένες γειτονιές. Οι ιεραρχίες και τα αυθεντικά προϊόντα τους είναι μορφές κενές περιεχομένου. Η μεταμοντέρνα νάρκωση έφτασε σε όλο της το μεγαλείο. Και οι «αναπαραστατικοί» όσο χρησιμοποιούν την αναπαράσταση σα μέσο έκφρασης θα αδυνατούν να δουν το προφανές: οτι επιμένουνε στη αλαζονεία της αναπαραστατικής εξουσιας.
Αλλαγή, μετά τη χρήση των δικτύων απο τον ανώνυμο, σημαινει αλλαγή τεχνολογίας παραγωγης σκέψης. Που δεν προϋπάρχει.

—————————————
ΔΕΣΜΟΙ

– το παραπάνω κείμενο ήταν μια «απάντηση» στο:
» Γραπτός Τύπος και Διαδίκτυο…
Τι προβλέπει ο διευθυντής του Monde. «Οι δημοσιογράφοι χάνουν το μονοπώλιο στη μετάδοση πληροφοριών» »
http://press-gr.blogspot.com/2007/05/blog-post_7592.html

– το θέμα του της «απάντησης» το αναφέρει ο omadeon στο:
http://www.omadeon.com/writings/kairos1.html

– η «απάντηση» μου αναμεταδόθηκε στα:
http://press-gr.blogspot.com/2007/05/le-monde.html
http://panaitolio.livepage.gr/blog/132/3277

Advertisements

8 Σχόλια “τι αδυνατεί να προβλέψει η κάθε lemonde”


  1. Φιλοσοφική διάθεση βλέπω στο κέιμενό σου. Γιατί τόση ενόχληση; Οι αναπαραστάσεις όμως αντικατοπτρίζουν φαινόμενα υπαρκτά. Το είδωλο και το φάσμα είναι υπαρκτών στοιχείων.

  2. dimos dimitriou Says:

    αισθητική συζήτηση είναι, και η βάση της: «όπως και αν χρησιμοποιήθουν οι αναπαραστάσεις, δεν μπορούν να κάνουν κριτική στον εαυτό τους» . Η λεμοντ και γενικά οι αναπαραστατικά δομημένες εκφράσεις, αδυνατούν να χεριστούν κριτικά τις δομές τους.
    Στη τέχνη αυτό είναι ήδη γνωστό απο τις πρακτικές του ιμπρεσιονισμού.
    Απ την άλλη, με αυτό που πραγματικά συμβαίνει, με την διαδραστική έκφραση στο διαδίκτυο, ανοίγεται ένας νέος ιστορικός ορίζοντας. Και η διαδραστική πρακτική, δεν είναι αναπαραστατική πρακτική. Οι λόγοι είναι πολλοί και τους ζούμε.
    Η οικειοποίηση των γλωσσών απο τους κάποτε θεατές.
    Απο την υπερπληθώρα διανθρώπινων επεξεργασιών, παράγεται ανεξέλεγκτα μία εκπληκτική γλωσσολογική πολυσημεία. (το οτι είναι ανεξέλεγκτη παίζει τεράστιο ρόλο).
    Οι διάδραστικες επεξεργασίες δεν παράγουν απλώς γλωσσολογικές αναπαραστάσεις. Μέσω των διαδράσεων οι αναπαραστάσεις μετατρέπονται σε συμβολικές τεχνικές.
    Όλοι αυτοί οι κατάλογοι συμβολικών δυνατοτήτων, ολοι οι κατάλογοι που είναι δυνατόν να παραχθούν σήμερα, βρίσκονται στο προσωπικό εργαστήριο του καθενός.
    Σα να λέμε, ποτε άλλοτε δεν έιχε κανείς ενα τόσο πολυπλοκο και δυναμικό εργαλειοφόρο συμβολικών τεχνικών πάνω στο πάγκο εργασίας του. Δεν είναι πια ο πιο δουλευταράς και καλοπληρωμένος καλλιτέχνης που διαθέτει μια τέτοια πολυτέλεια. Είναι ο καθένας.
    Εδώ ανοίγεται μία πρωτοπορεία ιστορική, και δεν εννοώ την πρωτοπορεία των ελάχιστων, κάποιας ελίτ, αλλά η πρωτοπορεία παράγεται οριζόντια απ όλους οσους θέλουν.
    Δεν βλέπω καμία σχέση αυτής της νέας ιστορικής έκφρασης, με την έκφραση που κατασκευάζεται με αναπαραστατικές τεχνικές. Δεν βλέπω επίσης πώς οι αναπαραστατικοί μπορούν να ξεπεράσουν την τεχνική τους, αν δεν λειτουργήσουν μεσα στην οριζόντια διάδραση με ίσους όρους έκφρασης. (Είπα πως δεν βλέπω πως μπορούν να ξεπεράσουν…, δεν είπα πως δεν μπορούν να διατηρήσουν ενεργή την ισχύ)

    Πολυ σωστά λές: Οι αναπαραστάσεις «αντικατοπτρίζουν» φαινόμενα υπαρκτά. Το «είδωλο» και το «φάσμα» είναι υπαρκτών στοιχείων.
    Οπότε :αυτό που παράγεται άμεσα κατά τη διαδραστική έκφραση, αδυνατεί να παρασταθεί απο τους αντικατοπτρισμούς της αναπαραστατικής έκφρασης.

  3. omadeon Says:

    O δείμος του πολίτη ερωτά «Γιατί τόση ενόχληση;»

    Συγνώμη, δεν βλέπω ενόχληση, βλέπω απόλαυση! :)

    Βλέπω τη νέα διάσωση των αθώων παιγνιδιών μας, με τις λέξεις
    πολλά χρόνια πριν έρθει το διαδίκτυο και υποχρεώσει να διαλέξεις
    ανάμεσα στο Εγώ και στο Εμείς, το «Εσύ σιγά και μην αντέξεις»

    Είχα ξεχάσει αυτή τη χαρά, αυτή την παλιά μας πανδαισία
    όλων των νοημάτων που ζωγραφίζαμε, με αφέλεια, και ανοησία…

    Χα! «Διάπλαση των Παίδων» λένε ότι βλέπουνε
    και τις νέες διαστάσεις ούτε καν προσέχουνε

    Αλλά οι λέξεις, και οι διαλέξεις, είναι πολυδιάστατες νέεις έξεις
    σε νέους υπερ-τρόπους έκφρασης, συλλογικούς (αν τους αντέξεις)

    Σκέψου το πλήθος που σε ακουμπά, πολύ πιο αυστηρά από όσο παλιά
    πιο βιαστικά, απαιτητικά, με το ρεβόλβερ σε απειλεί «μίλα λιανά»

    Αν το νικήσεις, αν το συγκλονίσεις, έστω τόσο δα, έστω μια φορά
    χαρίνοντάς του πάλι ενισχυμένο, αυτό το κάτι, καταποντισμένο…

    Αν το συγχωρήσεις κι αν δεν το φτύσεις
    Αν δεν απαντήσεις και στις προκλήσεις…

    Ισως τότε, κάποτε, ευτυχής, περιχαρής να ανακαλύψεις:
    Kάθε σου λέξη έχει ΗΧΩ, όπως ο ήχος, όταν τον στύψεις… :)

    (τέλος αυτόματης γραφής, ΜΗ βαράτε τον πληκτρολογίστα…) ;)

  4. omadeon Says:

    ΛΑΘΟΣ «χαρίνοντας» αντί «χαρίζοντας»…

    Καλησπέρα και εύχομαι «εις ανώτερα».
    Νέα μιμίδια, νέες ιδέες, ¨
    Τα δύο Δέλτα να γίνουνe όλων των Ποταμών το Δέλτα.
    :)

  5. omadeon Says:

    Τώρα (μετά την προθέρμανση, έτσι για να ζεσταθούμε λίγο βρε Δήμο) πάμε στο σούβλισμα του Εικονικού Αρνίου, που μας κερνάς:

    “όπως και αν χρησιμοποιήθουν οι αναπαραστάσεις, δεν μπορούν να κάνουν κριτική στον εαυτό τους” . Η λεμοντ και γενικά οι αναπαραστατικά δομημένες εκφράσεις, αδυνατούν να χεριστούν κριτικά τις δομές τους.

    Προτείνω ΛΗΜΜΑ.
    Μία αναπαράσταση που ΜΠΟΡΕΙ να χειριστεί κριτικά τις ίδιες της δομές, δεν αποτελεί «κακοήθη αναπαράσταση» και επίσης δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη συσσώρευση αναπαραστάσεων (Θεάματος, κλπ).

    Τι να πρωτοπεί κανείς? Αν κάτσω να σχολιάσω ΚΑΘΕ πρότασή σου Δήμο, θα αυξανόταν ο όγκος των νοημάτων πολύ σύντομα γεωμετρικά (αφού κι εσύ κάλλιστα θα μπορούσες να κάνεις το ίδιο)…

    Ε λοιπόν, κάποια στιγμή, αυτές οι «εκρήξεις αυτοαναφερόμενων εννοιών» μετατρέπονται σε μουσική, ενίοτε «context-free μουσική»…
    (αλλά αυτό μπορεί να είναι ιδέα μου ή λάθος -δεν έχει σημασία)…

    ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ (που ίσως νοιώθει λίγο μπερδεμένος):
    Σημασία έχει, αγαπητέ αναγνώστη, ότι αν κάνεις τον κόπο να κατανοήσεις τα (αρχικά αινιγματικά) νοήματα αυτού εδώ του Δήμου Δημητρίου, θα αμειφθείς με την κατανόηση των ΔΙΚΩΝ σου κρυμμένων ή μισο-κρυμμένων διαστάσεων νοήματος. Στο λέει κάποιος που (χωρίς συμφέρον)
    1) προβληματίστηκε
    2) κατανόησε (στην αρχή εν μέρει, μετά σχεδόν ολοκληρωτικά)
    3) συμπλήρωσε (με παρεμφερή, ή συμπληρωματικά νοήματα)

    κ.ο.κ.
    Τέλος αφιλοκερδούς αλτρουϊστικού εγκωμιασμού! :)

  6. dimos dimitriou Says:

    ευχαριστώ και νάσαι καλά γιώργο:) περιμένω και κάποια παρατήρηση έστω απο τον δειμο, μου φαίνεται πολυ χρήσιμη.

    ο αλτρουϊσμός σου :) γίώργο τείνει στην διαφήμιση:))) Μένω στη παιδική χαρά που δείχνεις γιατι είναι μεγάλη κατάκτηση όποτε το καταφέρνουμε:).

    σ αυτά που έγραψες, ναι το ερώτημα είναι: με ποιο τρόπο η αναπαραγωγή μιας έκφρασης, γίνεται να εμφανίζει τις δομές της ίδιας της έκφρασης?

    δηλαδή χρησιμοποιόντας μια έκφραση, με ποιούς τρόπους, μπορούμε να κάνουμε εμφανή τη δομή της? Αν μενουμε μόνο στην αναπαραγωγή της χωρίς να έχουμε τα μέσα να κάνουμε κριτική, τότε, η έκφραση αυτή μας δυναστεύει.

  7. omadeon Says:

    Δήμο, η αναπαραγωγή μιας έκφρασης που μπορεί να εμφανίζει τις δομές της ίδιας της έκφρασης περιέχει το φαινόμενο της «αυτο-αναφοράς», που έχει μάλιστα συγκεκριμμένη μαθηματική και λογική υπόσταση. Μερικοί μελετητές ονομάζουν αυτή τη λογική κατάσταση «φανταστική αλήθεια».

    Από τη στιγμή π.χ. που ένας παλμός μέσω ανασύζευξης οδηγήσει τον ίδιο τον εαυτό του (σαν είσοδο ενός ενισχυτή που η έξοδος επηρεάζει την είσοδο) φαινόμενα «φανταστικής αλήθειας» εμφανίζονται, που ισοδυναμούν (στη διάσταση του Χρόνου) με ταλάντωση ή σειρά από «beats». Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η μουσική με μπητς έχει τόση πέραση σήμερα, εκφράζοντας την πολυσύνθετη εποχή μας και τον ψυχισμό που έχει ανάγκη να εκφραστεί αυτο-αναφορικά, αναφερόμενος στις ίδιες του τις δομές ΜΕΣΑ σε αυτές τις δομές. Δεν είναι τυχαίο ότι η σωστή «ανάπτυξη» ενός μουσικού κομματιού ρυθμικής μουσικής Trance «χτίζει» πάνω στον ίδιο του τον εαυτό, τα δικά του (προηγούμενα) μπητς, όλα τα επόμενα, μέσω μιας ιδιότυπης διαδικασίας αυτο-αναφοράς.

    Ενας λόγος που και η ποίηση έχει «ρυθμό» εκτός της ομοιοκαταληξίας (μην κοιτάς τα χαζά δικά μου ποιήματα, αυτά είναι ερασιτεχνικά και δεν θεωρώ τον εαυτό μου ποιητή -άλλωστε ούτε και πραγματικοί ποιητές δεν τον θεωρούν, π.χ. Λέοναρντ Κόεν)… ένας λόγος λοιπόν που έχει ρυθμό η ποίηση είναι και η αυτο-αναφορά μέσα στις δικές της δομές, τόσο στις έννοιες όσο και στον ήχο των λέξεων.

    Αν και η επικοινωνία μας έχει καταντήσει «γραμμική», ο νους μας δεν λειτουργεί γραμμικά, αλλά μη-γραμμικά και αυτο-αναφερόμενα, π.χ. οι συνειρμοί αναφέρονται στους ίδιους τους εαυτούς τους, πριν βγούν προς τα έξω και γίνουν γραπτά ή άλλες επικοινωνίες, κ.ο.κ.

    Απο κει και πέρα, μέσω του διαλόγου με τον Αλλο, τον παρατηρητή, και τη δική του παρέμβαση ή ανταπόκριση, οι αυτο-αναφερόμενες τεχνικές έκφρασης γίνονται και ετερο-αναφερόμενες, ή επιστρέφουν στο αρχικό τους σημείο εμπλουτισμένες με αυτο-αναφορές που έχουν επηρεαστεί ΚΑΙ από τον Αλλο, ή τις δικές του αυτο-αναφορές. Αυτό είναι πολύ εύκολο να συμβεί, στο διάλογο.

    Πολύ σωστά εντόπισες το γεγονός ότι η σύγχρονη μορφή διαλόγων μπορεί να καταλύσει την αναπαραστατικότητα και να υιοθετήσει την αυτο-αναφερόμενη διαδραστικότητα (το λέω με δικά μου λόγια βέβαια). Αν δεν το κάνει αυτό, καταλήγει σε προβλέψιμα «πολεμικά παιγνίδια υπερίσχυσης» (του Εαυτού εναντίον του Αλλου, κ.ο.κ.)

    Δεν είπα τίποτε σπουδαίο ούτε έλυσα όλες τις απορίες, απλώς έδωσα ένα στίγμα όπου μπορούμε να κινηθούμε, κάπως. Σίγουρα ένα καλό παράδειγμα ΜΗ-αναπαραστατικής καθημερινής έκφρασης είναι και το αυτο-σαρκαστικό χιούμορ, ενίοτε καθόλου προβλέψιμο. Πραγματικά είχε εκλείψει μέσα στο ιντερνέτ λόγω «εχθροπραξιών» αλλά τώρα το βλέπω να επανέρχεται δριμύτερο, κάνοντας πολλές εισφορές κι εγώ στο άθλημα (ελπίζω).

    Καλή συνέχεια
    Γιώργος

  8. dimos dimitriou Says:

    καλημέραα
    ευχαριστώ πολύ για την απάντηση και τις σκέψεις που μας προσφέρεις.Μας προσφέρεις, εμάς, εμένα και των αναγνωστών.
    για να απαντήσω σε αυτά που γράφεις εδω και στο σχόλιο σου στη «θλίψη» μου χρειάζεται ένας σκελετός εννοιών, ένας «φέροντας οργανισμός» εννοιών(στη μηχανική Φ.Ο. = ο οργανισμός που φέρει όλα τα βάρη μιάς κατασκευής και φέρει και τα δικά του βάρη ) . Ετοιμάζω αυτό, και απαντώ εντος της ημέρας. :)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: