θλίψη, 50+ χρόνια show- ρομαντική αφέλεια & χειραγώγιση

Τετάρτη, 9/05/07

Αναπαράγοντας αναπαραστάσεις της θλίψης δεν τις αναπαράγεις απλώς. Όσο τις αναπαράγεις και επαναλαμβάνεις και αφήνεσαι για στιγμές και για μέρες και για καιρό σ αυτές, τόσο βουλιάζεις όλο και βαθύτερα μέσα στη θλίψη «σου». Ξεχνάς οτι είναι αναπαραστάσεις, οτι είναι προϊόντα δουλειάς, -όπως για παράδειγμα ποτέ δε ξεχνάς πως το ψωμί είναι και για τη πείνα και για τη γεύση που αισθάνεσαι στη γλώσσα και είναι μυρωδιά και μουχλιάζει άμα τ αφήσεις, αλλά είναι και προϊόν δουλειάς και συμφερόντων και το πληρώνεις-. Οσο επαναλαμβάνεις τις εκφράσεις θλίψης, τόσο βυθίζεσαι όλο και πιο μέσα στη θλίψη. Οι δυνάμεις αντίδρασης εξατμίζονται. Κι οσο οι δυνάμεις εξατμίζονται και αρχίζει η αποδοχή της θλίψης, ε! νά, ακριβώς εδώ είναι, οι δυνάμεις χάνονται λίγο λίγο. Βουλιάζεις. Και χάνεις δυνάμεις. Και βουλιάζεις κι άλλο. Η καλλιέργεια απέλπιδας θλίψης είναι καταστολή της θέλησης, καταστροφή πάθους, η αντίδραση ματαιώνεται, η προσωπική φωνή σβήνει. Όσο αναπαράγεις εκφράσεις θλίψης τόσο γίνεσαι έρμαιό τους. Αναπαράγοντας αναπαραστάσεις της θλίψης, εκφράζεις τη θλίψη, εγκλωβίζεσαι μέσα στη δική «σου» θλίψη, βουλιάζεις και δεν βγαίνεις.
Ο εαυτός σου σε σιωπή είναι η πρώτη σου ύλη. Απουσία πόρτας εξόδου.
Όποιος προκαλεί και καλλιεργεί θλίψη στους άλλους, το κάνει με γνώση και συνείδηση, όποιος βυθίζεται σ’ αυτή βυθίζεται σ’ όλο και μεγαλυτερη άγνοια.

«I tell you, hopeless grief is passionless.» – Elizabeth Barrett Browning
«No one can keep his grieves in their prime; they use themselves up.» – E. M. Cioran
«In deep sadness there is no place for sentimentality.» – William S. Burroughs

[ grief ]

Παρακάτω, γράφω 1. το κυρίως κείμενο «θλίψη θλίψη, εργαλεία για βύθιση στον εαυτό και καταστολή της κριτικής« και 2. για τη μέθοδο που εφάρμοσα για να εκφράσω τη θλίψη και γιατί και πως την ακολούθησα.


θλίψη θλίψη, εργαλεία για βύθιση στον εαυτό και καταστολή της κριτικής (1.5 έκδοση)

Επιζητώ μόνιμα τη χαρά της ζωής μου.
Είναι μισός και παραπάνω αιώνας που
η βιομηχανία πολιτισμού επενδύει λεφτά σε εκφράσεις για τη θλίψη
ο πόνος… το ψέμα… η απώλεια … η αυταπάτη … η προδοσία … τα δηλητήρια … τα μαχαίρια … οι σκοτωμοί …. η θολούρα… ο θάνατος… η κόλαση… οι στάχτες … το τέλος … το αδιέξοδο …
50+ χρόνια η βιομηχανία πριμοδοτεί, 5+ γεννιές εξασκούνται, για τη “κόλαση μέσα μου” …
μέχρι να φτάσουμε στη συνθήκη όπου … οταν ο διπλανός μας μιλά, … ή κι’ ο εαυτός μας, μέσα μας μας φωνάζει, εκεί ακριβώς, δεν ακούμε, βουλιάζουμε σαν σε μια μέσα μας κόλαση, … απροσδιόριστο τίποτε … χωρίς τόπο …. πουθενά … ακυρώνομαστε μπρός στις προκλήσεις, … καμία χαρά … δεν υπάρχει καμία έκπληξη, … οι φωνές του διπλανού ή και του εαυτού ακόμη δεν λένε, δεν ακούγονται.
Αποχή απο τη πρόκληση, παγωμάρα στις εκφράσεις του άλλου, του διπλανού, ανυπακοή στον ιδιο μου τον εαυτό ακόμη. Αυτοακύρωση.

50+ χρόνια βιομηχανικών επενδύσεων στη θλίψη, 5+ γεννιές καταναλώθηκαν ως σήμερα, σαν πρώτες ύλες στη θλίψη. Ε! να, αυτό τώρα αρχίζει κάτι να λέει … οι βιομηχανικές επενδύσεις άξιζαν. Και η απόδοση είναι κορυφαία : επένδυσαν κι επενδύουν σε εκφράσεις που σε χρησιμοποιούν που σε βουλιάζουν.

Κορυφαία απόδοση για τον έλεγχο, τραγική και βίαιη η κατάληξη για το κόσμο.
Με τη τεχνική της θλιψης όλα καταπίνονται,
μεσ’ τους μακρείς λυγμούς μου, ούτε καν φαίνεται οτι είναι δόλια η διαρκής παιδεία στο ρομαντισμό του «μέσα μου», στο βούλιαγμα μέσα μου,
ούτε καν φαίνεται η δολιότητα της «παραγωγής πολιτισμού».
Η δολιότητα της εμμονής στiς ρομαντικές τεχνικές, δεν φαίνεται ουτε κι όταν μεσ τον εαυτισμό,
φτάνει να ακυρώνεται ακόμη κι ο εαυτός.
Ακυρώνομαι, ακυρώνομαι ακυρώνομαι, κρακ,
ακυρώνομαι απάνθρωπα, κλείνομαι στην αυτάρκεια μου, βουλιάζω στις γνωστές μου στάχτες.
Ακυρώνω τη χαρά της ζωής μου που αναπόδραστα ζητώ.

2002+ιρακ. Ο ρομαντισμός σαρκάζει στον κομματιασμένο εαυτό, φλας,
κορυφαία απόδοση, αποκόβομαι απο τους διπλανούς όσο κι αν μου φωνάζουν,
αποκόβομαι απ τον εαυτό μου
όσο κι αν μου μιλάω, όσο κι αν μου φωνάζω,
παύω να με ακούω. Βουλιάζω στις στάχτες μου.
Παύω να ανήκω – δεν ανήκω πουθενά – δεν είμαι, το έξω μου είναι ξένο.

Οι γύρω μου ένας τοίχος, δεν απαντώ, δεν ρωτώ, σιωπή,
όταν συνομιλώ, είμαι και εκεί μέσα στη σιωπή.
Ακολουθώ short-term programs,
τόσο όσο κρατάει μια πρώτη έκπληξη,
μετά, παρα πέρα δεν έχω,
δεν έχω τι να κάνω πάρα πέρα, είναι συνέχεια σιωπή,
τα χιτς εξωθούν τη τεχνολογία της θλίψης.
Μαύρα φεγγάρια, άγνωστος θεός, χαμένο πάθος, έρωτες φυλακές.
Μαϊμουδίζω ερμηνείες θλίψης,
προγράμματα επανάληψης θλίψης –
αναπαράγω καταστολές στη δίψα για χαρά.

Τop100 – εκφράσεις με συναισθήματα θλίψης, εκφράσεις εξορυγμένες απο ψυχές με γνησιότητα,
πλήθος απο τίμιες εκφράσεις εξορυγμένης θλίψης να απορροφούνται άμεσα απ τους ακροατές.
Επιτυχία. Η βιομηχανία τροφοδοτείται απο γνήσιες εξορύξεις θλίψης, και τις πουλά ως τεχνικές καταστολής.
Οι μεταδόσεις της βιομηχανίας της θλίψης χρησιμοποιούν μεγάλο εύρος ροής της πληροφορίας.
Η πληροφορία «λυγμός» μεταδίδεται, P2P, ανταλάσσεται πληροφορία με πληροφορία, ο λυγμός της με το λυγμό μου, λυγμός1 με λυγμό2 με λυγμό ν.

Συντονισμός χωρίς περιεχόμενο, καμία συμπόνοια.Καμία ανθρώπινη επαφή. Συντονισμός μέσα σε σιωπή.
Η αναπαραγωγή θλίψης καταστέλει. Συντονισμός ψυχρότητας. Συντονισμός της απουσίας.
Η αναπαραγωγή της θλίψης οδηγεί στην εξουδετερωση της γλώσσας των συναισθημάτων. Παραμονή στην αποδιοργάνωση, δε ξέρω που είμαι, δε ξέρω δε θέλω, δε ξέρω κι αν θέλω. Η αποδιοργάνωση αναπαράγεται σε αντίτυπα απο τους που βουλιάζουν.
Δεν συλλαμβάνονται οι δικτυώσεις της σκέψης, η παραμονή στη θλίψη φέρνει καταστροφή του πάθους,
με την αναπαραγωγή των λυγμών στη μέσα κόλαση ο εαυτός αποκόβεται απ’ το κόσμο, αυτο-αποκλειεται στο να εκφράζεται, απάθεια να οργανώνει γνώση. Σαν αποδοτικός υπάλληλος, ελεγχόμενη η υπακοή, δραματική η καταστροφή μου.
Η θλίψη σε θέλγει πιο κάτω. Η υπακοή σε φτιάχνει. Η σιωπή καβλώνει στη περισσότερη καταστολή.
Όσα μου λείπουν δε τα ψάχνω, δεν τα ξέρω καν να τα ψάξω, δε μου λέει να τα ψάξω. Όσα μου λείπουν μου λείπουν, δε ξερω ποιά, τί. Μου λείπω και αποζητώ βαθύτερη έλλειψη, ως το πάτο, ώς το τέρμα, ως το χωρίς.

Ο εαυτός μου προσπαθεί να ακυρώση τη χαρά που ακαταπαύστα ζητώ.
Στη χαρά με διαλύω. Με φοβάμαι, τη τρέμω, με διώχνω απο μένα.
Ψυχότροπα shor-term therapies, τα χρειάζομαι. Σύντομες παραστάσεις αντοχής της καταστροφής. Άλλο ένα τέλος. Κι άλλο ένα.
Ζω για να με αντέχω που δεν είμαι ικανός.
Δεν είμαι ικανός, με αντέχω που δεν είμαι.
Ξαναζώ και ξαναζώ το βιομηχανικό μου εαυτό, απόψε θα βουλιάζω μεσα στις γνωστές μου στάχτες.
Λύπη. Δεν υπάρχω. Απόψε όλα τελειώνουν για άλλη μια φορά. Σάββατο. Ισως και να μην επιστρέψω. Μαθαίνω να μην με ζητούν, να μην ακούω, να μην απαντώ, να μην λέω. Σιγά μη κολώσω μπρός στο τέλος μου, αντέχω μπρος στο θάνατο της χαράς μου, αυτόν ξαναζώ. Η ρομαντική μου μπούρδα μέσα μου, με θέλγει, την ακούω, όσο με σαρκάζει, πάω πιο κάτω.

Με τη τεχνική της θλίψης όλα ελέγχονται: Εκπαίδευση στην έλλειψη. Μονιμοποίηση της απώλειαςμέσα μου. Καταστολή πάθους.
Η «μέσα μου κόλαση” και η «βιομηχανία ψυχής», η μία είναι εξαρτημένη από την άλλη,
με τις εκφράσεις για τη «μεσα μου κόλαση» δεν παράγεται γνώση.
Οι επαναλήψεις της θλίψης φερνουν απάθεια. Απάθεια, αποχή απο προσωπικές οργανώσεις πληροφοριών.
Η πληροφορία του λυγμού μεταδίδεται μεσω συντονισμών. Χωρίς νοήματα. Οι διαδικασίες του απομονωμένου εγώ σε σιωπή, οι διαδικασίες του εθισμένου στη σιωπή του, δεν οργανώνουν τις πληροφοριες σε γνώση.
Οι πληροφορίες της φωνής που μεταδίδονται απο το cd κάποιου άλλου απομονωμένου, οι λυγμοί μέσα απο το βάραθρο του, συντονίζονται με τις σιωπές, τα ναυάγια αλλωνών. Τα tracks με ερμηνείες του τέλους απορροφούνται P2P από τους αποδέκτες. Οι αποδέκτες συντονίζονται στην θλίψη, βούλιαγμα σε άγνωστους γκρεμούς, συνειδητή αποχή απο τη παραγωγή γνώσης. Η βιομηχανική παραγωγή της θλίψης ολοκληρώνει τον κύκλο της. Παράγει επαναλαμβανόμενη ζήτηση νέας θλίψης. Η θλίψη, η αυτοακύρωση, είναι προϊόν με ελεγχόμενη ποιότητα. Η θλίψη να αναπαράγεται εξαπλώνοντας καταστολές .

Η θλίψη είναι μηχανισμός καταστολής που δεν επιβάλεται με το ζόρι. Ση θλίψη, μια φορά που μπαίνει κανείς, την αποζητά όλο και πιο πολλύ. Στη καταστολή του εαυτού, μια φορά που την εκφράζει κανείς σα θλίψη, την αποζητά. Δε χρειάζεται πια ο έλεγχος να επιβάλλεται με βιαιότητα απο κανέναν. Όποιος μείνει στη θλίψη της καταστολής, από κει και μετά την αποζητά τρελά ως το πάτο.

Το «εγώ» το γνωρίζει, πως με την επανάληψη του συντονισμού του στη «μέσα κόλαση», ακυρώνεται, δεν αυτενεργεί. Το ζεί, πριν του το πεί κανείς άλλος. Κάποτε οι εσωτερικοί μονόλογοι ήταν το ισχυρό όπλο του εαυτού, για να αυτοπροσδιορίζεται και να μην αποξενώνεται.
Σήμερα οι προσωπικές εξορύξεις θλίψης είναι πηγές για προσοδοφόρες επενδύσεις έλεγχου.

Οτι η θλίψη του είναι τεχνολογία έλεγχου, ο θλιμμένος, το αγνοεί τραγικά. Οτι όσο βουλιάζει στη θλίψη του, όσο χάνεται μέσα στην απουσία του τόσο περισσότερο είναι κάτω απο έλεγχο, ο θλιμμένος το αγνοεί οικτρά. Όσο αποζητά πιο τρελά την καταστολή του, τόσο χάνεται απ’ τον εαυτό του, τόσο ελέγχεται.
Εκεί, στις εκφράσεις για το αδιέξοδο του, που ευχαριστιέται πρόσκαιρα, για λίγο, που αφήνεται σε μια ακόμη φαντασίωση οτι ζεί μέσα στην αυτάρκεια του, εκεί είναι που ελέγχεται πλήρως, ο εαυτός έχει μετατραπεί σε ένα ακόμη προϊόν.
Εκεί που μένει μόνος μέσα του εκεί ελέγχεται πλήρως. Και του τη σπάει. Και σαν αντίδραση αποζητά ακόμη βαθύτερη απομόνωση. Εθισμένος στην απομόνωση του εαυτού-προϊόν.
Το «εγω» εκεί μέσα, δεν «μιλάει», το «εγώ» γίνεται ενεργούμενο εργαλείο της κατανάλωσης του, για να πραγματοποιεί τις εξορύξεις πληροφορίας μέσα απο τη κρυφή εσωτερική του φύση.
Όσο το «εγώ» δεν ενεργεί για λογαριασμό της χαράς του, προσπαθεί να διαφύγει οσο πιο «μακρυά», για να μην είναι εργαλείο κανενός. Στον εαυτό του βουλιάζει. Το «μακρυά» της σιωπής είναι το πουθενά. Το «εγώ» δεν αυτενεργεί. Επιλέγει να ακυρώνει την ακατάπαυστη ζήτηση χαράς με επαναλαμβανόμενες εξορύξεις θλίψης. Μα, όσο απομονώνεται για να ζήσει στις δικές του θλίψεις, τόσο μετατρέπεται σε ενεργούμενο.
Όσο βουλιάζει στην άχαρη θλίψη του τόσο μετατρέπεται σε εργαλείο απάθειας.
Ο εαυτός σου σε σιωπή είναι η πρώτη σου ύλη.

Όπως όλες οι ιδέες, έτσι και το «εγώ», έχει μετατραπεί σε εργαλείο κατειλημένο απο το χρήμα.
Το «εγώ», δηλαδή η πηγή για τη παραγωγή της ιστορίας, είναι εργαλείο κατειλημένο για τις πράξεις του χρήματος. Οπως οι πηγές καθαρού νερού ειναι εκμεταλεύσιμοι πόροι, άλλο τόσο ειναι εκμεταλεύσιμοι πόροι οι εσωτερικές φύσεις. Η μέσα «μου» φύση μπαίνει στη κατανάλωση. Η παραγωγή της ιστορίας ακυρώνεται στις πηγές της, κάτω απο βιομηχανικές εντολές.

Η «μεσα μου κόλαση», χάνει το ανθρώπινο αντίκρυσμα της. Οι ρομαντικές μπούρδες βουτηγμένες στη θλίψη δεν είναι καλλιτεχνικές αφέλειες πλέον.
Οσο πιο κοφτερά ακυρώνεται ο εαυτός, τόσο πιο μεγάλη η αξία του σε χρήμα. Όσο πιο απόκρυμνες είναι οι αναπαραστάσεις, όσο αναπαριστάνονται πιο άγρια και πιο κοφτερά τοπία της μέσα «μου» φύσης, τόσο είναι υψηλώτερης καταναλωτικής και αναπαραγωγικής αξίας.
Οσο πιο κοφτερά με ζώ τόσο πιστότερα εκτελώ τη χειραγώγιση μου.

Βουλιάζω, δεν υπάρχει κανείς, «είμαι» εκτελεστής σεναρίων.
Το «εγώ» κάποτε ήταν η ανεξάρτητη πηγή για να παράγει χρήμα. Τώρα δεν είναι πηγή. Τώρα είναι ανοιχτό ορυχείο.
Το «εγω» είναι υλικά απο το χρήμα.

Η «μέσα μου κόλαση» παράγεται εκτελόντας προγράμματα αυτο-αποκλεισμού,
η «μέσα μου κόλαση” και η «βιομηχανία ψυχής», η μία συσχετίζεται με την άλλη,
Και οι δύο ανταλάσονται για το ίδιο νόμισμα : αποχή απο την ιστορία,
πολυσημεία απο τεχνικές αποκλεισμού του εαυτού, φοβικοί στη χαρά, σιωπή
.
.
.
.
.
.
Οι εκφράσεις της θλίψης είναι τεχνικές για να ασκείται ο έλεγχος των προσωπικών σκέψεων, τεχνικές που κλείνουν και τη πόρτα εξόδου προς την ανεξέλεγκτη έκφραση.


http://www.youtube.com/watch?v=UZjf9C6atT4
Οι εκφράσεις παράγονται απο ένα δίκτυο συσχετισμών. Το δίκτυο των πραγματικών συσχετισμών είναι αυτό που δίνει το μέτρο των παραστάσεων μου.
Η ψυχή δεν είναι ένα άϋλα αφηρημένο κενό κέντρο. Η μέσα μας φύση, ένα κρυμμένο ριζωματικό δίκτυο απο οργανωμένες πράξεις. Αυτές οι πράξεις, όπως όλες οι πράξεις, δεν είναι άυλα αφηρημένες, είναι οργανισμοί πληροφοριών για συγκεκριμένους σκοπούς συμφερόντων.

Μόλις όμως αρχίσουμε να εκφράζουμε τα δίκτυα πληροφορίας που προκαλούν τη θλίψη μας, μόλις αρχίσουμε να εκφράζουμε τις δικτυακές δομές των αναπαράστασεων της θλίψης μας,
αντί να βουλιάζουμε μέσα τους, αρχίζουμε φορά τη φορά, να οργανώνουμε σε γνώση το οικτρό παιχνίδι που παίζουμε.
Οι σκοτεινές δομές της έκφρασης όπου φωλιάζει η θλίψη αρχίζουν αν εμφανίζονται.
Μα τότε, αρχίζει να παράγεται πλέον κριτική γνώση και όχι άλλη μια αναπαράσταση για πιο βαθύ βούλιαγμα.

Γιατί δεν θέλω να «μου» ελέγχουν και να μου εκμεταλεύονται αυτά που είμαι και που κανείς δεν προκειται ποτέ να κυβερνήσει.

——————————————————————————————

Πως γράφτηκε αυτό το κείμενο. Μέθοδος.
Αντι να με χρησιμοποιήσω για να κάνω και να ζήσω άλλη μια αναπαράσταση της θλίψης, ήθελα να δώ το πως λειτουργούν κάποιες τεχνικές έκφρασης της θλίψης διαδραστικά. Ξεκίνησε σα ποιήματα για τη θλίψη. ‘Εγραψα όσο έγραψα κάτι, μετά το άφησα. Αποθήκευση. Την επόμενη φορά όταν πήγα να συνεχίσω, με το που μπήκε η έννοια της αποθηκευμένης έκφρασης, εμφανίστηκε πως η έκφραση είναι και κάτι που συμβαίνει στη στιγμή, σε μια στιγμή, αλλά η έκφραση είναι και αποθηκευμένη πληροφορία. Ιστορία. Τη θλίψη νιώθεις να τη ζείς σαν μια μακρυά στιγμή. Είναι όμως και μια στιγμή μου και αποθηκευμένη ιστορία. Από κάποιον προς εμένα, από μένα προς κάποιον, απο 3 προς 4, απο 4 προς 5, απο 5 προς 6, … , από k προς k. Ένα δίκτυο απο πομπούς και αναμεταδότες εκφράσεων θλίψης, λειτουργεί, για να διαδράσει θετικά η «δική μου» αναπαραγωγή. Με κάποια δίκτυα «μπαίνω σε συμφωνία».

Τη πρακτική του πόσα δίκτυα παίρνουν μέρος στις καθημερινές εκφράσεις, προσπάθησα να ακολουθήσω, για να απαντήσω στο ερώτημα: «-Με ποιό τρόπο θα κατορθώσω, όσο εκφράζομαι με εκφράσεις θλίψης, να ανακαλύπτω τι με ‘κολάει’ στη θλίψη, τι δε μ αφήνει να βγώ απ αυτή. -Με ποιο τρόπο όσο ζω με εκφράσεις θλίψης να μη παρασέρνομαι και να βουλιάζω βαθύτερα στη θλίψη «μου». Δηλαδή, με ποιο τρόπο μπορώ κατά την αναπαραγωγή εκφράσεων της θλίψης [ή και γενικά μιας έκφρασης], να ‘βλέπω’ τις δομές με τις οποίες οργανώνεται αυτή η ίδια «μου» η θλίψη [αυτή η ίδια μου η έκφραση μου]. Ετσι ώστε να μη καταλήγει η ίδια η έκφραση μου να είναι το όχημα που με βουλιάζει πιο βαθειά. Η έκφρασή μου να είναι το όχημα που με απελευθερώνει. « Σα να λέμε, είναι δυνατόν, αναπαράγοντας μια έκφραση να μπορώ να κυβερνώ και μένα και την έκφραση μου, και να μη καταλήγω να γίνομαι έρμαιό των δικών μου εκφράσεων?
Μπορώ να εκφράζομαι ώστε να απελευθερώνομαι? αντί να βουλιάζω σε ένα σκοτεινό αδιέξοδο?
Γιατί οι εκφράσεις, ακόμα και οι εκφράσεις της θλίψης «μου», δεν πηγάζουν απο «μένα», όσο κι αν είμαι «εγώ» ο ίδιος που βουλιάζω μέσα στη θλίψη μου. Οι εκφράσεις της θλίψης είναι οργανωμένα προϊόντα του πολιτισμού μας και όπως όλα το προϊόντα που κυκλοφορούν -έτσι και οι εκφράσεις- εξυπηρετούν συγκεκριμένο συμφέρον.

Βουλιάζω στη μοναξιά. Λέω, ξανατραγουδάω: βουλιάζω μεσ΄τις στάχτες μου. Εθίζομαι στον εαυτισμό μου. Μέσα μου είναι η απομόνωση.

Τις εκφράσεις της θλίψης τις επιλέγω. Πριν παρασυρθώ με αυτές, τις επιλέγω. Παίρνω μέρος σε ένα δίκτυο εκφράσεων, δηλαδή: χρησιμοποιώ εκφράσεις τις οποίες τις οφείλω σε τρίτους και αυτοί οι τρίτοι επίσης μου οφείλουν εκφράσεις. Η μεγάλη θλιψη πάντα μπορεί να φέρνει το ξεπέρασμα της – την αναγέννηση. Χρειαζόμαστε τις νέες τεχνικές έκφρασης: «τι κάνω?».

Το δίκτυο των πραγματικών συσχετισμών είναι αυτό που δίνει το μέτρο των παραστάσεων «μου».

Η μέσα «μου» φύση, ένα κρυμμένο ριζωματικό δίκτυο απο οργανωμένες διαδράσεις. Αντιθέσεις απο λυσσαλέες συγκρούσεις. Η μέσα «μου» φύση είναι άχρονη, μόνιμη, δεν αλλάζει, ούτε και εμφανίζεται ποτέ ολόκληρη. Επανέρχεται, με παρασύρει και «εγώ» την υποψιάζομαι αφού «με» έχει παρασύρει για άλλη μια φορά. ΄Αλλα επιθυμούσα να κάνω, κι άλλα έκανα. «Εγώ» δεν την κατευθύνω. «Με» κυβερνά ένα πλέγμα απο διαδράσεις που «εγώ» δεν επέλεξα ποτέ, αλλά μ αυτό το πλέγμα που εγώ δεν επέλεξα, «ζώ».
Αυτές οι διαδράσεις στη μέσα φύση, όπως όλες οι πράξεις, είναι οργανισμοί πληροφοριών που «μου» συνέβησαν για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους σκοπούς συμφερόντων. Συμφέροντα άσχετα με «εμένα», αλλά που «εγώ» ζώντας μέσα σ αυτές τις διαδράσεις εν αγνοία «μου», διαμορφώθηκα.

Και κάποια χρονική στιγμή, ανεξάρτητα απ τη θέληση μου, απ τη μέσα «μου» φύση, κάτι με θλίβει.
Πως επιλέγω να εκφράσω τη θλίψη μου? Με ποιους τρόπους έκφρασης τη δείχνω και στους άλλους και σε μένα ? Σε ποιά δίκτυα αναπαραστάσεων της θλίψης μου, πέφτω?. Τι νέες ιστορικές «μου» στιγμές παράγω? Με ποιες ρομαντικές μπούρδες έκφρασης αναπαριστώ «εγώ» τη «μέσα «μου» φύση για άλλη μια φορά?
Με ποιες ρομαντικές αναπαραστάσεις αυτοακυρώνω, τη χαρά της ζωής «μου» που «εγώ» αποζητώ για να βγώ απ τη θλίψη?
– [Σημείωση: Σ΄αυτό εδώ το κείμενο, δέν μιλάω για τη θλίψη που «νιώθω», μιλάω για τους τρόπους με τους οποίους αναπαριστούμε τη θλίψη. Δηλαδή, με ποιούς τρόπους αναπαράστασης ζούμε τη θλίψη. Με τι είδους νοήματα χαρακτηρίζουμε τις στιγμές «μου». Τι είδους κανόνες νομίζω πως έχει η ζωή. Και βέβαια, αν οι τρόποι αναπαράστασης που επιλέγουμε για να εκφραζόμαστε, μας επιτρέπουν να τους κάνουμε κριτική. ]

Advertisements

8 Σχόλια “θλίψη, 50+ χρόνια show- ρομαντική αφέλεια & χειραγώγιση”

  1. omadeon Says:

    Πολύ εύστοχο κείμενο. Με κάποιους φίλους συζητούσαμε να φτιάξουμε κάποια μέρα ένα ομαδικό βιβλίο που να λέγεται «Ψυχοπαθολογία της Ελληνικής Μουσικής», διότι -πράγματι- όλα όσα επισήμανες υπάρχουν υλοποιημένο με άκρως παθολογικό τρόπο μέσα σε πάρα πολλά κομμάτια ελληνικής μουσικής, ιδιαίτερα όσα χρησιμοποιούν λυπητερές κλίμακες Μινόρε (ή αραβικές). Επειδή ποτέ μου δεν ενέδωσα στον πειρασμό να «φτιαχτώ» μέσω αυτής της θλίψης, ποτέ δεν μου άρεσε και το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής μουσικής. Ομως το συμπέρασμά σου είναι το πιο ενδιαφέρον¨και απολύτως θετικό, σαν διαπίστωση:

    Μόλις αρχίσουμε να εκφράζουμε τις δικτυακές δομές των αναπαράστασεων της θλίψης, αντί να βουλιάζουμε μέσα τους, αρχίζουν φορά τη φορά, να οργανώνονται σε γνώση, οι σκοτεινές δομές έκφρασης που φωλιάζει η θλίψη. Σε γνώση, όχι σε άλλη μια αναπαράσταση.

    Πραγματικά ισχύει αυτό, και μάλιστα στη περίπτωση δήθεν «εμπνευσμένων» στίχων θλίψης (μέσα σε τραγούδια) μπορεί κανείς σχετικά εύκολα να αποδομήσει αυτούς τους στίχους εξάγοντας από αυτούς το λανθάνον ιδεοληπτικό οικοδόμημα που χτίζουν στον ακροατή. Κάτι τέτοιο όπως ξέρεις επιχείρησα στο μπλογκ μου, όταν επιτέθηκα σαρκαστικά στο γνωστό άσμα «βρέχει φωτιά στη στράτα μου».

    Εκείνο που ήθελα από την αρχή να σου επισημάνω, συμφωνώντας σε όλα, είναι η πρόσφατη εμφάνιση μουσικών εκφραστικών δομών που οικοδομούνται πάνω στη Χαρά αντί για τη Θλίψη. Αυτό συμβαίνει αναπόφευκτα γιατί νέες γενιές έχουν εμφανιστεί που δεν μεγάλωσαν με πολέμους, δικτατορίες και επαναστάσεις (κλπ) αλλά με την αυθόρμητη ανάγκη τους να νοιώσουν καλά και να «ανεβούν» μέσα από τη μουσική και το χορό. Δεν είναι απόλυτο, αυτό το φαινόμενο, αλλά σε γενικές γραμμές (αν ΔΕΝ ακούει κανείς… Ελληνική μουσική) είναι ίσως το επικρατέστερο φαινόμενο σήμερα στη μουσική (trance κλπ). Κινδυνεύει να εξουδετερωθεί βέβαια από άλλα πράγματα (τη χρήση ναρκωτικών, τη συκοφάντηση της έκστασης ότι συνδέεται μόνο με ναρκωτικά, την τεχνική χυδαιοποίηση μέσω υπερβολικής χρήσης μονοτονίας -που κουράζει αν δεν είναι κανείς ΗΔΗ ανεβασμένος- κ.ο.κ) αλλά… σίγουρα δεν κινδυνεύει πια από τις δομές θλίψης στις οποίες αναφέρεσαι.

  2. άλληλος Says:

    Λίγα ερωτηματικά με αφορμή το:

    «με ποιο τρόπο η αναπαραγωγή μιας έκφρασης, γίνεται να εμφανίζει τις δομές της ίδιας της έκφρασης?»

    1.
    – Τι σημαίνει κάνω εμφανή τη δομή μιας έκφρασης;
    – Είναι το ίδιο σαν να λέω: κάνω κριτική αυτής της έκφρασης;

    2.
    -Γιατί είναι τόσο σημαντικό να κάνουμε εμφανή τη δομή μιας έκφρασης;
    -Διότι, (όπως λες κάπου αλλού) διαφορετικά, η έκφραση αυτή μας δυναστεύει;.

    3.
    Η θλίψη φωλιάζει σε σκοτεινές μορφές έκφρασης;
    Σημαίνει μήπως πως η θλίψη παράγεται από κάποιες μορφές έκφρασης;
    Σημαίνει μήπως πως η θλίψη παράγεται μόνο από κάποιες μορφές έκφρασης;

    4.
    Αν και το «η μέσα κόλαση» μοιάζει να είναι προφανές, δεν είμαι σίγουρος ότι ισχύει το ίδιο και για το «βιομηχανία ψυχής» . ..any hint?

    Last. (but not least).
    50+ χρόνια από πότε;
    50 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ ας πούμε; Μάλλον όχι, …αλλά, τότε;

    ——–

    Επίσης:
    δηλώνω συνεπαρμένος για τις διαδρομές που κάνω με αφορμή τον παρόντα «δρόμο» (εμμέσως, πλην σαφώς βεβαίως – βεβαίως, εκφράζω τις ευχαριστίες μου και την ικανοποίησή μου για όσους (και είναι πολλοί περισσότεροι από μόνο τον Δήμο και τον omadeon) συντελούν σε αυτές.

    Για παράδειγμα, η έννοια της αυτοαναφοράς, και η αυτο-αναφερόμενη διαδραστικότητα versus αναπαραστατικότητας, από το σχόλιο του omadeon στα λεγόμενά σου,με οδήγησαν, μέσω google, στο
    Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
    που πραγματικά το απόλαυσα.

    ——–

    είναι κι άλλα…

  3. dimos dimitriou Says:

    @ομαδεον
    1. η χρήση ναρκωτικών που μπορεί να καταστρέψει μία μουσική μορφή έκφρασης, τη trance, είναι ένα τεράστιο θέμα. Πάει να πεί πως η μορφή δεν έχει αποκόψει ή αδυνατεί να ελέγχει τις σχέσεις παραγωγής της απο το χρήμα. Η χρήση των ναρκωτικών, απ ότι φαίνεται απο πάρα πολλές μελέτες, είναι προϊόν συμπεριφοράς του καπιταλισμού. Ο εκφραστής της θλιψης του (τα ναρκωτικά είναι το κερασάκι στη τουρτα) δεν μεταδίδει έννοιες ανθρώπου προς άνθρωπο, δεν συνομιλεί, δεν ακούει, δεν συνδεέται ανθρώπινα. Ο εκφραστής της θλίψης λειτουργεί σαν ένας αναμεταδότης : αναμεταδίδει έννοιες-προϊόντα απο/για χρήμα.

    2. Ένα τεράστιο πρόβλημα της τέχνης και του υποκειμένου στην εποχή απο hegel-holderlin μέχρι σήμερα, είναι το δίπολο : υποκείμενο-αντικέιμενο. Εγωιστικά το υποκείμενο τείνει να χειρίζεται το κόσμο ως αντικείμενο του. Εθισμός στον εαυτό. Υποκείμενο και αντικείμενο είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: εγωιστική πραγμοποίηση όλων των αξιών του κόσμου. Ο καπιταλισμός είναι το μέγα εργαλείο πραγμοποίησης του κόσμου της ζωής. Το αποτέλεσμα είναι η ολική καταστροφή του οικοσυστήματος της ζωής. Η αλλοτρίωση του προσώπου είναι το πρώτο βήμα. Το σημερινό βήμα δεν είναι η ανταλλαγή της εργασιας με χρήμα, αλλά η διαμόρφωση του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου από χρήμα. Κάτι που νομίζω οτι ήδη έχει συντελεστεί: προίοντα τέχνης στα τα μμε, έως και τη παρεχόμενη παιδεία στις σχολές τέχνης. (αυτό το είδα στη «θλίψη»)

    Όλοι οι πρωτοπορειακοί καλλιτέχνες απο τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα παρήγαγαν πρωτοπορεία στη προσπάθεια να διαφύγουν μπροστά, σε ένα νέο παρόν-μέλλον, (και) απο αυτό το τεράστιο πρόβλημα που ήδη συλλαμβάνανε: Υποκείμενο-αντικείμενο.
    Και ώ του θαύματος! σαρκασμοί απ τον τάφο, όλα τα προϊόντα πρωτοπορείας λειτούργησαν σαν οδηγοί για να παραχθούν νέα εργαλεία για την καπιταλιστική εκμετάλευση -εκμετάλευση όχι μόνο τών έργων τέχνης και των καλλιτεχνών- αλλά εκμετάλευση των γενικώτερων τρόπων ζωής (των καθημερινών τρόπων ζωής που ξεδιπλώνονται εκτός της τέχνης).
    Οι πρωτοπορείες ήταν πάντα οι ζωτικά αναπόφευκτες κινήσεις του υποκειμένου, να διαφύγει εμπρός απο το υπόλοιπο σύστημα, για να επαναπροσδιορίσει αυτόνομα τον εαυτό του, να μήν είναι αντικείμενο δυνάστευσης στα χέρια ισχυρών.
    Αυτές οι απελευθερωτικές προωθήσεις, οι νέες σκέψεις αυτοπροσδιορισμού του υποκειμένου, μετά από λίγο, εργαλειοποιούνται για τη παραγωγη του καπιταλισμού.
    Και ω του θαύματος και πάλι! Η πρωτοπορεία μετά την μεταμοντέρνα στροφή, (δεκαετία 80) είναι ο αναγνωρισμένος τροφοδότης της οικονομίας και της γραφειοκρατίας. Μουσεία και εταιρείες ψάχνουν για να επενδύσουν στους «νεους αντιδραστικούς». Η πρωτοπορεία = το θάνατο της. Ή μάλλον, αυτό που ήταν κάποτε η πρωτοπορεία σήμερα είναι το αεράκι που αναζοωγονεί τη παραγωγη χρήματος και ιδεολογίας. Η φυγή προς τα μπροστά των πρωτοπορειακών ειναι κατα κάποιον τρόπο προαγορασμένη.

    3. απ την άλλη, η διαθρώπινη διάδραση ήδη συμβαίνει στο δίκτυο. Δημιουργείται ένας νέος εργαλειοφόρος δημόσιας πράξης. Η νέα δημόσια πράξη, είναι προϊόν των ανθρώπων που επικοινωνούν, είτε με προγραμματισμένους σκοπούς, οπως τα προγράμματα ανοιχτού κώδικα, είτε χωρίς πρόγραμμα, οργανώνουν σε γνώση τις πληροφορίες που ανταλάσσουν για θέματα εργασίας, πολιτικά ή και προσωπικά. Αυτή η γνώση που παράγεται κατα την ανταλλαγή, που γίνεται με ανοιχτή συμμετοχή μεταξύ γνωστών αλλά και απρόσκλητων και ανώνυμων και αγνώστων προσώπων, παράγει ενα νέο δημόσιο διάλογο, που για πρώτη φορά στην ιστορία, είναι διάλογος απόμακρος απο τόν άμεσο έλεγχο του χρήματος και της γραφειοκρατίας. Αυτή είναι και η αρχή μιάς νέας τεχνολογίας παραγωγής της γνώσης, ενός νέου ορισμού της τεχνολογίας, που εν δυνάμει, μπορεί ίσως και να συναγωνιστεί έννοιες με τον κλασσικό ελληνικό ορισμό της τεχνικής.

    Αυτός λοιπόν ο δημόσιος διάλογος, που είναι σημαντικό να είναι ανέξελεγκτος, δεν βλέπω πως μπορεί να παρασταθεί προς το παρόν, με τις γνωστές γλώσσες τέχνης. Εκτός κι αν ερευνούμε για νέες δομές έκφρασης, που είναι προϊόντα γλώσσας ΚΑΤΑ ΤΗΝ διάδραση. Και ΔΕΝ είναι πρωτοπορεία με τους γνωστούς μας ιστορικούς όρους. Και παράγουν μία νέα τεχνολογία σκέψης που :
    μετατρέπει την οικονομική & γραφειοκρατική πράξη σε στοιχεία για μια ανοιχτή παραγωγή γνώσης απο τις πηγές της: την αυτονομία κατά τη διάδραση. Γιατί η μετατροπή της αυτόνομης παραγωγής της σκέψης σε εργαλειο ελέγχου της καπιταλιστικής παραγωγής είναι το σίγουρο επόμενο βήμα. Που ήδη γνωρίζουμε.
    Οπότε μιά νέα έκφραση νομίζω οτι θα είναι πραγματικά νέα αν αυτή η ίδια ελέγχει την καπιταλιστική καταστροφή της.
    Μία ΕΚΦΡΑΣΗ που αντί να ελέγχεται, ελέγχει την καπιταλιστική της εκμετάλευση, δηλαδη ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙ χρήμα & γραφειοκρατία, (δες πως αντιδρούν οικονομικοί και κομματικοί μηχανισμοί στις χρήσεις δικτύου φτιάχνοντας νέες εταιρείες εκμετάλευσης «αξιοποίησης» των διαδραστικών πηγών), μας δίνει ένα ΝΕΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ για το πως μπορεί να δρά ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ η ανθρωπινη αυτονομία.

  4. dimos dimitriou Says:

    @άλληλος
    1.
    – Τι σημαίνει κάνω εμφανή τη δομή μιας έκφρασης;
    – Είναι το ίδιο σαν να λέω: κάνω κριτική αυτής της έκφρασης;

    κριτική critique = να εμφανίσω τις συνθληκες που παράγουν κάτι
    τρόπος= με τη χρήση του ορθού λόγου
    τι κοιτάω να εκφράσω με τον ορθό λόγο: την χρήση της γλώσσας, τη δομή της γλώσσας, τη πράξη με τη γλώσσα, τη δομή παραγωγής, τα κοινωνικά μέρη που παίρνουν μέρος ….
    στο «θλίψη» προσπάθησα να εμφανίσω τους τρόπους με τους οποίους οργανώνεται «Το δίκτυο των πραγματικών συσχετισμών» επειδή ορθολογικά «είναι αυτό που δίνει το μέτρο των παραστάσεων.»

    ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΔΟΜΗ (απο τη ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΉ θεωρία) http://pespmc1.vub.ac.be/DEFAULT.html
    (στη θεωρία των συστημάτων -εξέλιξη της οποίας είναι και η 2η κυβερνητική που ανάφέρεται στο link σου-, υπάρχει η έννοια «οργάνωση» = δηλαδή με ποιες διαδρομες και με ποιες ποιότητες διαδρομών είναι συσχετίσμένα τα μέρη ενός συστήματος.
    Η δομή κατα λέξη είναι ένας τύπος οργάνωσης που προέρχεται αρχικά απο την αρχιτεκτονικη. Η δομή επομένως στη Θ.τ.Σ. είναι τύπος χωρικής οργάνωσης. Οργάνωση ενός συστήματος ή ενός κυβερνήματος δεν συμπίπτει απαραίτητα με τη δομη του συστήματος.

    Παράδειγμα: οι σχέσεις με τις οποίες ειναι οργανωμένη μια οικογένεια δεν αποτυπώνεται απαραίτητα και στη δομή του σπιτιου της, ή δεν αναπαρίσταται και σαν δομη στο χώρο, όταν αυτή η οικογένεια κάνει μία βόλτα στο δρόμο, ή όταν τα μέλη της οικογένειας κάθονται στο τραπέζι για φαγητο. Παλιώτερα, σε εποχές πειθαρχίας, νεοκλασικισμος, αποικιοκρατια κλπ κλπ, ο τρόπος που ΄ήταν οργανωμένη μια κοινότητα, εκφραζόταν και με τις δομές της στο χώρο. Το ίδιο φαίνεται και στο στρατιωτικές δομες.

    ΟΡΓΑΝΩΣΗ & ΔΟΜΕΣ ΜΕΤΑ τα ΔΙΚΤΥΑ
    Η σημερινή μεταδικτυακή οργάνωση των κοινοτήτων, αντιπαθεί τη δομική της αναπαράσταση, και το καταλαβαίνω αυτό με την έννοια: οτι η κοινότητα προτιμά να διαφυλάξει την ανοιχτή οργάνωση με βάση την οποία παράγονται οι έννοιες ανεξέγκτα, σε αντίθεση με μια δομική αναπαράσταση που παράγει εντολοδόχους )
    ==========================================

    2.
    -Γιατί είναι τόσο σημαντικό να κάνουμε εμφανή τη δομή μιας έκφρασης;
    -Διότι, (όπως λες κάπου αλλού) διαφορετικά, η έκφραση αυτή μας δυναστεύει;.

    ε ναι!
    παράδειγμα: η διαφορά μεταξύ του 1.να αναπαράγει κανείς ψαλμούς απο το 2. να παριστά τους οργανισμόυς παραγωγής προσώπου, κοινωνίας, επιστήμης

    (στη θέση των ψαλμών βάλε τη λέξη θλίψη και θα φανεί η οργάνωση που προσπάθησα να δέιξω)
    ==========================================

    3.
    Η θλίψη φωλιάζει σε σκοτεινές μορφές έκφρασης;
    Σημαίνει μήπως πως η θλίψη παράγεται από κάποιες μορφές έκφρασης;
    Σημαίνει μήπως πως η θλίψη παράγεται μόνο από κάποιες μορφές έκφρασης;

    οχι βέβαια, η θλιψη και όλα τα συναισθήματα παράγονται μεσα μας. Το πώς παράγονται μέσα μας, είναι απο σχετικά γνωστό ως και σχετικά θολο. Με ποιες διαδράσεις εκφράζεται η θλίψη, αυτό είναι το θέμα. Το τι διαδράσεις υπάρχουν ήδη και ποιες νέες παράγονται σε μιά κοινωνία είναι το θέμα. Απο το ποιοι τις παράγουν, και προς ποιους απευθύνονται οι εκφράσεις για θλίψη (οργάνωση διάδρασης) μπορούμε να καταλάβουμε τους λόγους παραγωγής τους. Δεν είναι καθόλου τυχάιο οτι στα τελευταία 50 χρόνια, η κατάθλιψη, το στρες, το άγχος, οι ασθένειες απο ψυχοπαθολογικούς λόγους αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Υπάρχει ήδη γνωστική περιοχή μελέτης για τον έλεγχο της σχέσης «εξαρτημένη εργασία-στρεσογόνες καταστάσεις».

    =============================
    4.
    Αν και το «η μέσα κόλαση» μοιάζει να είναι προφανές, δεν είμαι σίγουρος ότι ισχύει το ίδιο και για το «βιομηχανία ψυχής» . ..any hint?

    «βιομηχανια πολιτισμου» αισθητική έννοια των adorno horkheimer, και απο τους ίδιους η βιομηχανία αυτή δρά και ώς βιομηχανία ψυχής. Κινηματογράφος ραδιόφωνο τηλεοραση εφημερίδα περιοδικα κλπ. Σήμερα το ρόλο της βιομηχανίας της ψυχής τον χρησιμοποιούν τα κόμματα , η πολιτική, κατα κόρον. Τα συνθήματα για παράδειγμα, τα περιεχόμενα των κινητοποιήσεων έως και τα αρκετά απο τα προτεινόμενα προγράμματα.

    =========================================

    Last. (but not least).
    50+ χρόνια από πότε;
    50 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ ας πούμε; Μάλλον όχι, …αλλά, τότε;

    απο το 1950 περιπου

  5. omadeon Says:

    @άλληλε
    Πριν γράψει ο Δήμος τη δική του απάντηση, δύο μικρά σημαντικά σχόλιά σου, τα υποσημειώνω:

    «- Τι σημαίνει κάνω εμφανή τη δομή μιας έκφρασης;
    – Είναι το ίδιο σαν να λέω: κάνω κριτική αυτής της έκφρασης;»

    Ασφαλώς, διότι το «σκοτεινό σημείο» της είναι που ενοχλεί.

    2.
    -Γιατί είναι τόσο σημαντικό να κάνουμε εμφανή τη δομή μιας έκφρασης;
    -Διότι, (όπως λες κάπου αλλού) διαφορετικά, η έκφραση αυτή μας δυναστεύει;.

    Ναι, και ίσως, διότι για να μπορέσει να μας «δυναστεύσει» μία έκφραση πρέπει να περιέχει αντιφάσεις και σκοτεινά σημεία. Π.χ. ΔΕΝ είναι λογικό, κάποιος να κλαίει (ή να κλαψουρίζει) θέλοντας να προκαλέσει το… κέφι μας. Και όμως, αυτό γίνεται (στη μουσική).

    Μία αυθεντική έκφραση λύπης, π.χ. κάποιου που πενθεί, ΔΕΝ είναι σε θέση να μας δυναστεύσει. Εκείνο που μας δυναστεύει είναι εκείνο που εκμεταλλεύεται π.χ. τη συμπόνοια μας ή την ταύτισή μας με τη (δήθεν) θλίψη του για να τραβήξει την προσοχή μας, να προκαλέσει την υποστήριξή μας, κ.ο.κ.
    Ας πάμε τώρα και στον πολιτικό χώρο. Ενας ακραίος εθνικιστής, μπορεί να μιλάει π.χ. για υπέρτατη αγάπη προς το έθνος, αλλά στην πραγματικότητα μιλάει για υπέρτατο μίσος προς τα άλλα έθνη.
    Αν το ψάξουμε, νομίζω παντού θα βρούμε αντιφάσεις, σκοτεινά σημεία, υποβολή του θεατή/ακροατή σε αρνητικά μυνήματα, προτροπή ή και εξώθησή του σε αρνητικά συναισθήματα, κ.ο.κ.

    Με άλλα λόγια, η ανικανότητα για αυτο-αναφορά, γίνεται εμπόδιο στη διαφάνεια, στην κριτική, στην έκθεση στο φως, κ.ο.κ.

    Μία αυτο-αναφερόμενη συναισθηματικότητα είναι ήδη διαλογική, γιατί έχει έρθει πρώτα-πρώτα σε διάλογο με τον εαυτό της, όπως γίνεται σε ένα καλό θεατρικό έργο. κλπ.

  6. άλληλος Says:

    κριτική critique = να εμφανίσω τις συνθήκες που παράγουν κάτι
    τρόπος= με τη χρήση του ορθού λόγου

    O.K. Όμως, «κριτική», για τους κοινούς θνητούς σημαίνει απλά:
    έκφραση γνώμης, σχολιασμός, αξιολόγηση κτλ. Όταν μιλάμε για τέχνη, έχουμε (οι κοινοί θνητοί) συνηθίσει να συσχετίζουμε την κριτική με την απόφανση περί αυθεντικότητας, με την αξιολόγηση (αλλά και …κοστολόγηση) της δημιουργίας, με την συσχέτιση του έργου με το ιστορικό του πλαίσιο και τέτοια.

    Για να φτάσουμε στο ότι κριτική = να εμφανίσω -με τη χρήση του ορθού λόγου- τις συνθήκες που παράγουν κάτι, χρειάζεται προφανώς να «περάσουμε» από τον Καντ και την «κριτική του ορθού λόγου» του, οπότε, ουσιαστικά, «κριτική» και «ορθολογικότητα» ταυτίζονται. Χρειάζεται ίσως επίσης να λάβουμε υπ’ όψιν μας την κριτική Σχολή της Φραγκφούρτης και τον αναστοχασμό «γιατί κάνω αυτό που κάνω»»…

    Όμως, η κριτική (ορθολογική) θεώρηση της ανθρώπινης πραγματικότητας είναι δουλειά του φιλόσοφου, του κοινωνιολόγου, του ψυχολόγου, του επιστήμονα, όχι πάντως του καλλιτέχνη. Ή μήπως όχι;

    Βεβαίως έχεις απαντήσει ήδη ότι η τέχνη δεν είναι αναπαραστατική αναλογία αλλά ανάλυση εργασίας
    και ότι
    …η έκθεση του ΠΩΣ…η διάλυση της σκέψης του υποκειμένου στα μέρη που το συστήνουν, στις εσωτερικές του επεξεργασίες – …. νομίζω οτι θα είναι ενα σημαντικο χαρακτηριστικό των έργων της τωρινής ιστορικής μας συνθήκης

    Νομίζω αρχίζω να καταλαβαίνω…
    αν και επειδή έχεις πει
    μόνο μέσω της τέχνης μπορούμε να οργανώσουμε έννοιες γιά τη τέχνη
    δεν είμαι σίγουρος αν η …εμπλοκή της «ορθολογικότητας» / «κριτικής» συνάδει με τον αυτοπροσδιορισμό της υποκειμενικής έκφρασης (τέχνη) ή απλά πρόκειται για ανάμειξη στα χωράφια της, της αντικειμενικής έκφρασης (επιστήμη).

    Για τα 50+ εντάξει,
    προφανώς 50+ σημαίνει 2007 – (50+) = 1957- δηλαδή «απο το 1950 περιπου»

    Αυτό που ρώτησα είναι το αν αναφερόσουν σε κάποια αφετηριακά γεγονότα αυτού του φαινομένου (της χειραγώγησης της έκφρασης της θλίψης) που επισημαίνεις.

    Κάποια γεγονότα δηλαδή, που θα μπορούσαν να εξηγούν ενδεχομένως και το γιατί αυτό ξεκίνησε να συμβαίνει από το 1950 και όχι πιο πριν ή πιο μετά.

    to be continued… (ελπίζω σύντομα γιατί τώρα δεν προλαβαίνω με τίποτα)

  7. dimos dimitriou Says:

    κριτική είναι η διεθνής τέχνη σχεδόν όλο τον 20ο αιώνα-
    ολα τα μοντέρνα κινήματα απο τον ιμπρεσιονισμό και μετά προσπαθούν να βρούν ποιητικές και καλλιτεχνικές οργανώσεις που να μπορει το υποκείμενο να ασκεί κριτική
    -ο ορθολογισμός δεν είναι προνόμιο της επιστήμης, είναι όλων των κατηγοριών σκέψης, προσωπου, κοινωνιας, επιστημης
    – η ορθολογικότητα είναι ένα απο τα μεγάλα προβλήματα του δυτικού κόσμου: το υποκείμενο και η κοινωνία εμπιστεύεται μόνο τις εκφάνσεις που προέρχονται απο την επιστήμη
    – κάνει κανεις τέχνη, με το να προσδιορίζει τοσο τι είναι τεχνη οσο και τι είναι [κανοντας τέχνη] κοινωνία και επιστήμη. Το ιδιο ισχύει βέβαια όταν κάνει κανεις επιστημη ή δρά κοινωνικά,
    – οι βαθύτερες ιστορικά θεωρήσεις της ανθρώπινης πραγματικότητας είναι αυτές που δίνονται απ τη τέχνη, ακόμη κι όταν η τέχνη μπορεί να είναι και η πιο ελαφρια και απερίσκεπτη πράξη. Εξ ορισμού στη τέχνη «βλεπουμε» τον αυτοπροσδιορισμό του ανθρώπου ακόμη κι οταν ο άνθρωπος δεν εκφράζεται καν για τον αυτοπροσδιορισμό του. Στη τέχνη εχει σημασίες και αυτός που σαρκάζει τα επιστημονικά δεδομένα, βρίζει την κοινωνία που ανηκει, γκρεμίζει και τον εαυτό του.


  8. Αποκωδικοποίηση….: ψυχής, σιωπής, θρησκειών μυθολογιών,…..
    Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,….
    URL : http://www.siopi.gr
    Γεια…..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: