διαδραστικά έχουμε πολλούς τρόπους εναντίον της ισχύος της παράδοσης

Τετάρτη, 27/06/07

radio
κάνοντας τέχνες, όπως τις ξέρουμε, συλλαμβάνουμε το πόσο ισχυρά είναι τα εργαλεία των αναπαραστάσεων μας και χάνουμε τις στιγμές της ζωής γύρω.
για να αφουγκραζόμαστε τα ξετυλίγματα της ζωής, στο παρόν, χρειαζόμαστε διαφορετικούς τρόπους σκέψης που να μήν παράγουν ισχύ σ΄όποιον τους κατέχει.

το παρελθόν καραδοκεί σαν αμείλικτο αφεντικό :)


ρεμίξ από σχόλια σε προηγούμενα κείμενα:

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=48#comment-184
blubrothers :
«ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΙΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ,ΑΦΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΕΙ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΣΤΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΕΙΔΗ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ π/χ/ : “ΣΥΝΤΑΓΜΑ” .ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ Α)ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ-ΚΟΝΣΕΡΤΟ,Β)ΣΤΑ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ.»

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=48#comment-189
δήμος δ.
» ανθρώπινα, δεν υπαρχει ήττα.
Είμαστε εργαλεία των σχέσεων μας. Το να το γνωρίζω σημαίνει πως βγαίνω απο τη κατάσταση του να είμαι έρμαιο εργαλείο κάποιας παρτιτούρας, οπως λες σωστά: ορχήστρα, συνεργεία, σωματεία. Αλλά ακόμη και οικογένειας, εργασίας, ανθρώπινων δεσμών, ιδεολογιών, αγοράς.
Ως ηττημένοι – ως εργαλεία για κάποια παρτιτούρα- συντηρούμε την ήττα, ως τρόπο ζωής. Όταν επαναλαμβάνουμε αδιάκοπα τις ίδιες συμπεριφορές, τις ίδιες και τις ίδιες, μεσ’ στις οποίες απάνθρωπα εγκλωβιστήκαμε, κάποτε. Συντηρούμε τραγικά εγωιστικά να δίνουμε ήττες στα όσα ζητά η ζωή, σε κάθε στιγμή. Για να είμαστε ισχυρά εκφραστικά εργαλεία, γινόμαστε ψυχροί αφέντες της δικής μας φοβερής ήττας μας.

μα, κι αν πυροβολείς τη θάλασσα, σιγά μην ταραχτεί. Η ζωή μου, ξεπερνά κάθε σκέψη μου.
Ανθρώπινα, δεν υπάρχει “ήττα”, η ήττα για τη ζωή είναι το μεγάλο υλικό για την αναγέννηση. Το γνωρίζουμε κι αυτό απο την ιστορία.

είμαι ένα εργαλείο σας. Το γνωρίζω
το οτι το γνωρίζω ζόντας τις σχέσεις της ζωής μου, νομίζω πως είναι σημαντικό φίλε blubrothers. Ανάποδα, το να το ζώ και να μην θέλω να το αναγνωρίζω, με οδηγεί στο τραγικό της ηττημένης ζωής των “εργαλείων”.

αλληλεγγύη ναι, ως μοναδικός τόπος που ξεδιπλώνεται ολοκληρωμένη η ζωή,
χαίρομαι το παρόν, που με θές και σε θέλω: αυτός είναι ο
μοχλός που αναποδογυρίζει την ήττα,
τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω του παρελθόντος»

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=48#comment-198
άλληλος:
«Τα πράγματα είναι έτσι στο βαθμό που τα επιβεβαιώνουμε …με τη ζωή μας. Εκεί δηλαδή που συχνά διαψευδόμαστε και που χρειάζεται διαρκώς να αναθεωρούμε (εκτός αν μας …σώζει η πίστη μας ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως πιστεύουμε ότι είναι ακόμη και αν φαινομενικά τίποτε δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο).
δεν είναι η γνώση οδηγός. Η ζωή είναι οδηγός της γνώσης
!!!
Γνώση είναι «να ξέρω» , όμως η χαρά είναι στο «να μαθαίνω». Αναφέρεσαι σε αλλοτριωμένες ψυχές και μοιάζει να διακρίνεις κάποια ελπίδα για απελευθέρωση από την ετερο- και αυτο- καταστολή.
Μία μόνο ένσταση. Μήπως όλο αυτό είναι μία ακόμη γνώση που επιχειρεί να γίνει οδηγός ζωής;»

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=48#comment-206
δήμος δ.:
» Σκέφτομαι εδώ και καιρό αυτό το ερώτημα που βάζεις, που εγώ θα τόλεγα κάπως έτσι: “πως? κι αν? πλάθεται με ανοιχτούς τρόπους γνώσης, η “στιγμή της ζωής” που είναι έξω απο τη γνώση”? Ώστε να ζώ τη στιγμή χαράς ή και λύπης ή και αδιαφορίας χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κανόνα, χωρίς προκατάληψη και με αυτό που έζησα στις στιγμές να παράγω νέα γνώση… Τη στιγμη να τη ζώ χωρίς να σκοντάφτω στο οτι είναι συνειδητά προγεγραμμένη. Η γνώση, να παραμερίζει, να “αφουγκραστεί” ίσως την επόμενη στιγμή.
Οι ασφαλιστές, οι χρηματιστές, οι έμποροι, θα φαντασιώνονται οτι παρέχουν το έρεισμα του απροσδόκητου για το πελάτη. Οι βουλευτές και οι καλλιτέχνες, ανθρώπινα εργαλεία της “αλήθειας” θα προσπαθούν να παραστήσουν με έργα οτι η ζωή αναπαρίσταται, απο τους ταλαντούχους. Και οτι αυτό είναι μετρήσιμο και οτι οι στιγμές της ζωής προσεγγίζονται με αφηρημένες τεχνικές, δηλαδή με το να κατέχει και να διαχειρίζεται κανείς κάποια ισχύ.
Αλλά αυτό είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Με αυτήν χάνουμε τη ζωή που περνά απο μπροστά μας, και κερδίζουμε μορφές ισχύος. Γιατί αυτό που αναπαριστάνεται δεν είναι το ρευστό της ζωής, αλλά τα εργαλεία με τα οποία αναπαριστάνουμε τις στιγμές της ζωής. Για παράδειγμα: μετά απο ένα εργο μουσικής ή ένα πίνακα ή μια φωτογραφία κλπ, τη στιγμη της ζωής που κυλά γύρω μας, τη “βλέπουμε”? Δεν τη “βλέπουμε” ούτε την “ακούμε”, βλέπουμε εργαλεία πει8αρχίας. Η ζωή έχει ξεπέσει. Δεν την ανεχόμαστε παρα μόνο όπως την δέιχνει “ακριβώς” το εργαλείο. Αν μας γελάσει ένα παιδάκι, αν ακούσουμε μια φωνή, θα το ανεχτούμε μόνο μέσα στα στενά πλαίσια του “εργαλείου” που εκείνη τη στιγμη ενσαρκώνουμε. ! Το εργαλείο που εγώ έκφράζω δεν βλεπει τις ζωντανές στιγμές. Μέσα σ ένα πλαίσιο αυστηρότητας, εγώ εργαλέιο, μπορεί και να καταστρέφω τις ζωντανές στιγμές μου, εν αγνοία μου.»


ο john cage για τη μουσική, τον ήχο και τη σιωπή :
λέει : » αν ακούσεις μπετόβεν ή μότσαρτ, θα δείς οτι είναι πάντα το ίδιο. Αλλά άν ακούσεις τη κίνηση τού δρόμου, θα δείς οτι είναι πάντα διαφορετική.»
Ξαναφέροντας τον john cage σήμερα:
αν παρακολουθήσεις τον μπετόβεν ή τον μπόϋς, θα δείς πάντα αυτό που αυτοί σκέφτηκαν. Αν παρακολουθήσεις αυτό που δημοσιοποιείται στο δίκτυο, αφουγκράζεσαι τον διπλανό.

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=52#comment-194
OMADEON:
» … ισχύει ακόμη και πριν το διαδίκτυο, μέσα στις καθημερινές δημιουργικές επικοινωνίες ανθρώπων που απέρριπταν τις προκαθορισμένες αναπαραστάσεις και τους “επιμελητές” τους.

Απλώς δεν γινόταν τότε, τόσο συστηματικά, τόσο καθολικά, παρά μόνο σε ορισμένες παρέες, που πολύ συχνά κατασκεύαζαν από κοινού τις δικές τους “ιδιολέκτους” (διαλέκτους). Πολύ συχνά η διαδραστικότητα εκείνης της μορφής έκανε χρήση ορολογίας που γεννήθηκε από κοινού, σαν ιδιόλεκτος, και συνδέθηκε με συλλογικές στιγμές συνύπαρξης, χαράς ή γλεντιού, κ.ο.κ.

Με ένα διάλειμμα κάποιων ετών, όταν το ιντερνέτ καταδυναστευόταν από αυταρχικές επεμβάσεις διαφόρων “προσωπικοτήτων” μέσα στα φόρουμ, είτε ελεγκτών είτε “προβοκατόρων”… η γενικευμένη επικοινωνιακή αναγέννηση τείνει να υπερισχύσει και πάλι, μέσω των ίδιων μηχανισμών που υπήρχαν και πριν στις “παρέες των λίγων”.

Η μαζική εισβολή καλλιτεχνών, λογοτεχνών, ευαίσθητων ανθρώπων και έξυπνων παρατηρητών, μέσα από τα μπλογκ, εξυγίανε το διαδίκτυο και ταυτόχρονα άνοιξε το δρόμο για τα προηγούμενα.

Γι’ αυτό, όπως κι εσύ Δήμο, είμαι αισιόδοξος (σε γενικές γραμμές).»

http://dromos.iblogger.org/blog/?p=52#comment-195
δήμος δ. :
«Κάποτε ναι πράγματι Γιώργο:), ήταν μόνο στις παρέες που κάναμε κριτική των αναπαραστάσεων μας. Αυτή είναι ένα απο τα στοιχεία της γεννεαλογίας του διαδίκτυου. Η παρέα. Οι πλοκές των σχέσεων είναι που νοηματοδοτούν. Αλλά σήμερα υπαρχει ένα καθοριστικό στοιχείο που αλλάζει πολλά. Σήμερα οι κριτικές δημοσιεύονται στο δίκτυο απ τον καθέναν και μπορεί να συμμετάσχει διαδραστικά ο καθένας στη κριτική. Αυτός όμως δεν είναι πια ο παρεϊστικος λόγος, δεν είναι ένας απόμερος αποδραστικός λόγος. Αυτή η δημοσιοποιημένη κριτική είναι ο νέος δημόσιος λόγος.

Ο καθένας με ένα κινητό και με μια σύνδεση σε ίντερνετ καφέ συνδιαμορφώνει το δημόσιο μας λόγο. Ο καθένας, χωρίς ειδικές γνώσεις, οικειοποιείται τις γλώσσες των ειδικών και κρίνει τις δημόσιες αναπαραστάσεις μας. Ο νέος δημόσιος λόγος δεν βρίσκεται σε βιβλία, ούτε σε ελίτ διανοούμενων, ούτε σε εκθέσεις, ούτε σε κεντρικά μέγαρα, ούτε στο πάλκο. Είναι ρευστός, άϋλος, δημοσιευμένος και ανανεούμενος.

Οι κεντρικές εξουσίες σήμερα φαίνονται πως πασχίζουν να συντηρήσουν τη κεντρική κυβέρνηση της ψυχής :
Η βιομηχανία πολιτισμού εξορύσει απ’ τη ψυχή του “δραπέτη”, για να προβάλει free ready made αναπαραστάσεις πεσιμισμού. Ζώ απόμερος μέσα στο σπίτι των γονιών μου: οι “δραπέτες” παραβλέπουν οτι ποντάρουν τη ζωή τους με νοήματα που αναγνωρίζουν τον “αφέντη”.
Τα κόμματα προσπαθούν να σφετεριστούν τη κριτική που παράγεται απο ένα ανυπόταχτο πλήθος, δημόσια στα δίκτυα. Οι γραφειοκρατίες, βαφτίζουν και νουθετούν τους ανώριμους επαναστάτες. Τα “κακά παιδιά” αποκρύπτουν οτι προωθούν νέες εξαρτήσεις συμμόρφωσης στους “πατεράδες” τους.
“.. πάνω στο φτερό του καρχαρία. …
… Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.” (Καββαδίας)

Σήμερα η τέχνη στο νεο δημόσιο λόγο “συζητά” αυτό που παραβλέποταν κι αυτό που αποκρύπτοταν. Η τέχνη ως απελευθερωτική δύναμη του ανθρώπου, δεν εξυπηρετεί τή “κυβέρνηση ψυχής”.
Η αναπαράσταση της ζωής μου δίνεται απ τό διαδραστικό δημόσιο Λόγο του πλήθους, εμάς των ανώνυμων. Στις σχέσεις μας “λέμε”, μία μία τις απώλειες που κάποτε αποκρύπταμε.
Ο νέος δημόσιος Λόγος μας βάζει στην άκρη το κεντρικό Λόγο. Παραμερίζουμε τον “αφέντη στη ψυχή” με τον οποίο κάποτε καταστέλαμε με νοήματα πειθαρχίας τη ζωή. Καμία απαίτηση για νέους δημόσιους συμβολισμούς θανάτου. Ποιός να συμβολίζει τι, με ποια εργαλεία και για ποια χρήση?
Η τέχνη αν έχει να κάνει κάτι είναι να διερευνά νέους τόπους όπου να πραγματοποιείται όλο και πιο αδέσμευτα και αποκεντρωμένα ο δημόσιος λόγος των ανώνυμων. Στις σχέσεις μεταξύ των “ανώνυμων” παράγεται η τέχνη.
Μετά την οικειοποίηση των γλωσσών απο το κόσμο, μπορούμε να σκεφτόμαστε για το νέο αποδεσμευμένο υποκείμενο. Αποκεντρώνεται απ τα όνειρα του εαυτού. Το νέο υποκείμενο δεν βρίσκει νόημα στο να συμμορφώνεται υφιστάμενα, να θλίβεται αλλοτριωμένο απο τις “ξένες” αναπαραστάσεις της ζωής του.
Στη νέα κατάσταση, όπου όλοι μπορούν να δημοσιεύονται, δεν μας εμπνέει ο “ένας” κάποιος επώνυμος “ταλαντούχος”: δεν μας αναπαριστά, χρησιμοποιόντας σαν εργαλείο τη “ξένη” ζωή του.
Ανάμέσα στο ανυπόταχτο πλήθος το νέο υποκείμενο, αναζητά τους θαμένους τρόπους για την αναγέννηση της χαράς της ζωής. Δεν έχει και μεγάλη σημασία για το πόσο εφήμερη θα είναι η αναγέννηση. Σημασία έχει να τροφοδοτεί με δεδομένα την “αναγέννηση” : τις τροπολογίες σκέψης της αναγέννησης. «

Advertisements

9 Σχόλια “διαδραστικά έχουμε πολλούς τρόπους εναντίον της ισχύος της παράδοσης”

  1. άλληλος Says:

    για να αφουγκραζόμαστε τα ξετυλίγματα της ζωής, στο παρόν, χρειαζόμαστε διαφορετικούς τρόπους σκέψης που να μήν παράγουν ισχύ σ΄όποιον τους κατέχει.

    Κάθε φορά που αναφέρεσαι στην «ισχύ», αναρωτιέμαι πώς έχεις απαντήσει στο (μάλλον) προφανές ότι η ισχύς δίνει σημαντικά …πλεονεκτήματα σε αυτούς που την έχουν.

    Για παράδειγμα, η οικονομική ισχύς μπορεί να εξασφαλίσει χρόνο, μέσα, πληροφορίες και γενικά διάφορες «πολυτέλειες» που κάνουν τη ζωή λιγότερο υφιστάμενη σε καταναγκασμούς και αλλοτριώσεις κάθε είδους.

    Το να χρησιμοποιείς επίσης διάφορους τρόπους σκέψης και έκφρασης που παράγουν ισχύ, σου δίνει περιθώρια για να πειραματιστείς και με λιγότερο «κερδοφόρες» δράσεις ενώ το να αποποιείσαι κάθε δυνατότητα πρόσκτησης ισχύος οδηγεί σε μάλλον βέβαιη και ταχεία …«λιμοκτονία»..

    Ίσως αν προσδιόριζες περισσότερο τον τρόπο που εννοείς την «ισχύ» κάποιες από τις απορίες μου να εξέλιπαν.
    Για μένα, «ισχύς» είναι π.χ. η ικανότητα χειρισμού του λόγου, οι γνώσεις, οι δεξιότητες, οι γνωριμίες κτλ. Ισχύς είναι και η πίστη μας για το πώς έχουν τα πράγματα. Αν πιστεύω ότι ο Θεός είναι Αγάπη, αυτό με κάνει να διαθέτω μιαν ισχυρότατη ισχύ. Αν πιστεύω ότι δεν υπάρχει θεός ή ότι ξεκίνησα από το μηδέν για να καταλήξω στο μηδέν, αυτό επίσης με «προμηθεύει» με ισχύ κ.ο.κ

    Πώς παράγεται η ισχύς;
    Νομίζω, αφού δεν είμαστε σε θέση να παράγουμε τίποτε εκ του μη όντος, αυτό που κάνουμε όλοι είναι να μετατρέπουμε. Το να ζω σημαίνει το να μπορώ να μετατρέπω.
    Το ισοζύγιο διασκορπισμού /ξοδέματος ισχύος και προσεταιρισμού / οικειοποίησης ισχύος χρειάζεται να είναι θετικό. Αλλιώς η δυνατότητά μας να ζούμε παύει λίαν συντόμως. Η δυνατότητα να μετατρέπουμε γεννάται από τις κατάλληλες δομές. Είμαστε δομές που μετατρέπουμε , είμαστε δομές που μετατρεπόμαστε.

    Αλλά ας σταματήσω εδώ…

    .
    .
    .
    (φοβερό το γέλιο του Cage)

  2. dimos dimitriou Says:

    Στις σχέσεις μας, την αντιπαθούμε την ισχύ. Την παραμερίζουμε. Οι ιδέες – ισχείς, έχουν ήδη ξεπέσει μέσα μας.
    α ρε άλληλε :)
    με βάζεις κάθε φορά και κάνω κάτι τρελούς κύκλους :) … και το λέω για καλό αυτό,
    για την ισχύ προτιμώ τις περιγραφές του foucault ( μιά σύντομη αρχή στο http://www.answers.com/main/ntquery?s=foucault&gwp=13)
    απ΄όπου προτιμώ να μείνω σε 2 σημεία (όχι οτι είναι τα μοναδικά, αλλά με βοηθούν πολύ σαν εργαλεία-έννοιες να απαντήσω)

    1.είμαστε μέσα σέ δίκτυα ισχύος και αντίδρασης στις καταστολές που προκαλεί η ισχύς. Καμία ιδέα. Καμία ανθρώπινη αξία. Αυτό που αναπαράγουμε μεταξύ μας είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι ισχύος.

    According to Foucault, power is not merely something that individuals, groups, or classes exercise, though of course it can be this. Foucault argues that discursive formations are networks of power within which we are all enmeshed. As he claimed on several occasions, power is everywhere and everything, and is therefore ‘dangerous’. However, power, he argues, can be positive as well as negative, productive as well as repressive. What is more, he insists that every instance of power brings with it an instance of resistance to power. Foucault’s concept of power has been criticized for its vagueness and its generality. However, his own historical writings provide illustrations of his understanding of power and its relationship to discursive formations.

    2. Η γνώση της μοντέρνας μας εποχής, δεν προώθησε την ανθρώπινη δράση. Οποιαδήποτε γνώση παράγεται, λειτούργει για να καταστείλει. Στις σχέσεις μας λες και είμαστε μονίμως με μια σφυρίχτρα στο στόμα άλλοτε δεχόμενοι κι άλλοτε δίνοντας εντολές και τιμωρίες στον άλλον. Στην καταστολή και στις αντιδράσεις ζούν, οι συμμετέχοντες της σχέσης.

    History of Sexuality, was published in France. The first two volumes – The Will to know (published in English as The History of Sexuality Volume I, 1981) and The Use of Pleasure (1985) – explored the relation between morality and sexuality. Concern for the Self addresses the oppression of women by men. In these studies, as in his Discipline and Punish (1977) about the rise of penal institutions, Foucault isolated the institutions that are images of the episteme of modernity. His conclusion was that modernity is marked not by liberalization and freedom, but by the repression of sexuality and the «totalitarianism of the norm» in mass culture.

    Τέλος να θυμήσω την ιδέα «αφέντης – δούλος» της «γραμμής» Χέγκελ, Μαρξ, Κλέ, Θεοδωράκη, Λακάν, Μπόϋς, Θ. Παπαδημητρίου …
    Ο αφέντης είναι αυτός που αντέχει να θανατώνει τον άλλον μέσα του. Μα αυτός ο δολοφόνος – αφέντης, παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα. Για να είναι κάποιος αφέντης, χρειάζεται τόν ηττημένο που θα του αναγνωρίζει την ισχύ του. Ο ισχυρός είναι ο χαμένος στο τέλος, γιατί αυτό που ανθρώπινα ζητιέται πάντα, είναι η διανθρώπινη σχέση. Η κυκλική αλεπάλληλη σχέση, όπου αβίαστα κάποιος άλλος μας αποδέχεται που τον αποδεχόμαστε. Σ’ αυτούς τους αλεπάλληλους μας κύκλους, ανοιχτούς, παράγουμε άπειρα, κι ασύλληπτα νοήματα ζωής. Όταν σπάει ο κύκλος χάνεται η χαρά της ζωής. Βουλιάζουμε στα αποκαϊδια.
    Στη σχέση αφέντη-δούλου ο ισχυρός το γνωρίζει πολυ καλύτερα απ τον δούλο, πως ο ηττημένος αποδέχεται τον αφέντη για λόγους επιβίωσης. Ο ισχυρός αφέντης ζεί παγωμένα τις ανθρώπινες σχέσεις, παρασιτεί, αγκαλιάζει την ισχύ.
    Ισχύς: το όπλο, η γλώσσα, το χρήμα, οι ιδέες … ό,τι κι αν … ο «ισχυρός» ειναι αυτός που δείχνει οτι αντέχει να σκοτώνει μέσα του τις σχέσεις του, ενστερνιζόμενος την ακατανίκητη ισχύ.
    Η ισχύς σκοτώνει κατ’ ουσία τον ίδιον τον ισχυρό.
    Απάνθρωπο.
    ναι.
    :)

    ανθρώπινα δεν υπάρχει ήττα λοιπόν. Αν δώσω σημασία στο ανθρώπινο συναίσθημα που συνδέει. Οχι ρομαντικό συναίσθημα, αλλά διανθρώπινος σύνδεσμος. Το ρομαντικό συναίσθημα 19ος αι. ήταν το συναίσθημα του «βουλιάγματος μεσ τις ιδέες μου» στις ανθρώπινες ισχείς μου.
    e dolce mi è naufragar in questo mare (Leopardi)
    και μου είναι γλυκό να ναυαγώ σ αυτή τη θάλασσα

    Το συνάισθημα που συνδέει ανθρώπους στη μετά δίκτυο εποχή, παραμερίζει τις ισχείς, τις κεντρικές ιδέες τις βάζει στην άκρη. Στις σχέσεις μας, μένοντας αποκεντρωμένοι, χωρίς να προσπαθήσουμε να κατέχουμε την ισχύ, επαναπροδιορίζουμε ποιοι είναι οι τόποι μας. Οι ιδέες ισχείς, έχουν ήδη ξεπέσει μέσα μας.
    Εκπληκτικο παράδειγμα, και στο blog για την αμαλία, και χθές στη συζήτηση στο πεδίο του άρεως, για την ανάδασωση, διώξανε κάμερες και λοιπά μμε. Αποφυγή κέντρου. Επίμονη παραμονή στο διανθρώπινο δεσμό. Το κέντρο – ισχύς – αφέντης είναι επικίνδυνο. Κομματιάζει. Χωρίς την ισχύ στα χέρια, παρά μόνον χρησιμοποιόντας τα εργαλεία για να εκφράζουμε -συνδεόμαστε στις σχέσεις μας, παράγεται μιά νέα γνώση. Την αποκάλώ νέα, γιατί παράγεται απο την ποιητική αρχή: το διανθρώπινο «συναίσθημα», του «άνθρωπου» του τόσο κοντά όσο και μακρυά μου. Και γιατί εκτιμά τη παραγωγή ανθρώπινων νοημάτων αλλά απεχθάνεται την άσκηση ισχύος.

  3. a Says:

    Art and Language and Νίκος Δασκαλάκης

    \\Ο > χαρακτήρας των > που περιγράφει η ομάδα , προαναγγέλει την πολύπλευρή εμπορευματοποίηση του >…

    ..Και αυτή η διαδικασία δε θα πραγματοποιηθεί βεβαίως με όρους συλλογικών διεκδικήσεων ,αλλά με τους όρους την παγκοσμοιοποιημένης πλέον αγοράς.\\

    Λες χωρίς να προσπαθήσουμε να κατέχουμε την ισχύ .Στο προηγούμενο πλαίσιο ρωτάω?

    Και γιατί εκτιμά τη παραγωγή ανθρώπινων νοημάτων αλλά απεχθάνεται την άσκηση ισχύος…

    Και αυτό συνδέεται με την τέχνη του 60 -70 στην Αμερική .Αλλά?

    Συγγνώμη για τις αναφορές//προσωπικά τις σιχαίνομαι :-)…

  4. dimos dimitriou Says:

    στα δίκτυα δεν περιμένει κανείς άλλη μια εκτελέσιμη αναπαράσταση που νάρχεται απο «τα πάνω».
    αγαπητέ «α» :)
    Περιγράφω αυτό που συμβαίνει ήδη στα δίκτυα και κυρίως αναφέρομαι σ αυτό που υποθέτω οτι είναι οι ποιητικές αρχές. Μ ενδιαφέρουν τα stimuli που προκαλούν τις δράσεις, στα οποία αναφέρονται οι δράσεις μας στα δίκτυα. Διαδραστικές δυναμικές σχέσεις.
    Όταν αλλάζουν οι ποιητικές αρχές, αλλάζουν και οι τρόποι έκφρασης των δράσεών μας. Δηλάδή κάποτε, η ποιητική αρχή ήταν η γλώσσα και η σχέση μου με τη γλώσσα. Σήμερα οι σχέσεις μας είναι η ποιητική αρχή, και για την ισσοροπία τους παραμερίζεται το εγώ και η επιθυμία για ισχύ. Προϊόντα των σχέσεων είναι νοήματα ζωής που κάνουν κριτική στη προηγούμενη μορφή γνώσης. Που πάει να πεί πως σιγά σιγά και κατά περίσταση, ανανεώνονται οι ιστορικές μορφές.

    Δέν νομίζω οτι οι δίκτυακές δράσεις είναι συλλογικές. Ο «σύλλογος» είναι άλλη μια αναπαράσταση. Οι «υπεύθυνοι» αναπαριστούν τις διεκδικήσεις των μελών των συλλόγων.

    Απ’ την άλλη, σαφώς η αγορά και τα κόμματα θα σφετεριστούν τα νέα προϊόντα που παράγονται απο τις ανοιχτές και ανεξέλεγκτες σχέσεις. Οι ισχείς υπάρχουν απ τη στιγμή που εκμεταλεύονται τα ορυχεία εξόρυξης και τις επεξεργασίες πρώτων υλών. Πρώτες ύλες είναι τα υποκείμενα των ανοιχτών σχέσεων και η πολυσημεία τους.
    Αυτό όμως που θα σφετεριστούν η αγορά και τα κόμματα, θα παρουσιαστεί ως τι? Άλλη μια γνώση που δίνεται απο τα «πάνω»? :) Και ναι, κάπως έτσι θα παρουσιαστεί. Παραδείγματα υπάρχουν ήδη πάρα πολλά: απο την οικονομική εκμετάλευση του web.2 μέχρι τα φόρουμ και τα συνέδρια ίντερνετ των κομμάτων.
    Αυτό όμως που παράγεται από τη δυναμική των ανοιχτών σχέσεων είναι πολύσημες εκφράσεις. Η δυναμική των σχέσεων μας, αντιπαθούμε να αναπαρίσταται, δηλαδή δεν επιθυμούμε να απονεκρωνόμαστε σε κανονιστικές εκφράσεις, αλλά να εξωθούμαστε στο παρόν. Η αναπάρασταση, δρά κατασταλτικά: μας περιορίζει στις δομές της εκάστοτε μορφής. Αντίθετα η πολυσημεία δρά έτσι ώστε να προωθείται η δυναμική των σχέσεων.
    Η αγορά και τα κόμματα σφετερίζονται τη πολυσημεία και τη δυναμική. Γνωστικός καπιταλισμός, ο οποίος παράγεται απο τα «κάτω». Η παραγωγή κι η γραφειοκρατία τροφοδοτείται όχι απλώς με τη νέα διαδραστική γνώση. Η δυναμική των σχεσεων τροφοδοτεί την αγορά και τα κόμματα με το νέο πολύσημο υποκείμενο. Το διαδραστικό υποκείμενο είναι το νέο ορυχείο και επεξεργαστής των πρωτων υλών. Κατά μία άποψη όμως, τα πράγματα εδώ είναι που αλλάζουν: το κυρίαρχο υλικό που εκμεταλεύεται ο γνωστικός καπιταλισμός, δεν παράγεται απο τις εντολές του αφέντη, αλλά εξαρτάται απο το πολύσημο υποκείμενο των ανοιχτών σχέσεων.

  5. άλληλος Says:

    Δεν ξέρω τι κύκλους σε βάζω να κάνεις αγαπητέ Δήμο, ( ομόκεντρους; ζεϊμπέκικους;, φαύλους; ) εσύ να δεις όμως σε τι δίνες με αφήνεις να περιστρέφομαι κάθε φορά που τολμώ να επιχειρήσω να ακολουθήσω τις πολύσημες και ανατρεπτικές διαδρομές σου.
    Και σαν να μην έφτανε αυτό, εγώ, που μόλις κάτι είχα ακούσει για κάποιο εκκρεμές κάποιου Φουκώ, καλούμαι να έρθω αντιμέτωπος με τις έννοιες / εργαλεία ενός άλλου (τεράστιου προφανώς) Φουκώ ενώ παράλληλα θα πρέπει να ανατρέξω στην (φθίνουσα) μνήμη μου για να ανασύρω τις υποτυπώδεις έως ανύπαρκτες εγγραφές σχετικές με σκέψεις και δράσεις μερικών άλλων ιερών (ή και ανίερων) «τεράτων» (που πάω ο φτωχός καραμήτσος;)

    Οπότε, αρπάζομαι από κάποιες φράσεις σου που καταλαβαίνω περισσότερο και λέμε:

    Αυτό που αναπαράγουμε μεταξύ μας είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι ισχύος.
    και
    Οποιαδήποτε γνώση παράγεται, λειτουργεί για να καταστείλει
    όμως
    Ο ισχυρός είναι ο χαμένος στο τέλος, γιατί αυτό που ανθρώπινα ζητιέται πάντα, είναι η διανθρώπινη σχέση.

    Όμως αυτά από ό,τι φαίνεται αλλάζουν αφού διαπιστώνεις και περιγράφεις ( ή ίσως ευαγγελίζεσαι) την νέα εποχή, την μετα δίκτυο εποχή, όπου οι διανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πλέον υποχρεωτικό να είναι σχέσεις εξουσίας / ισχύος και που η γνώση που παράγεται δεν καταστέλλει κατ’ανάγκην…

    Κάπως έτσι;

    (Ίσως μείνω εκτός δικτύου για λίγες μέρες ελπίζω όμως να επανέλθω σύντομα με περισσότερα. Να ’σαι καλά)

  6. dimos dimitriou Says:

    στις σχέσεις μας ξεδιπλώνουμε ανυποψίαστες δυνάμεις μας, όταν αποφεύγουμε να εκφραστούμε σαν ρυθμιστές, σαν κανόνες, σαν πατέρας-αφέντης της σχέσης. Όταν ακριβώς για να ξεδιπλωθούν οι δυνάμεις που φέρνει η σχέση, παύουμε να εκφράζουμε τα επικίνδυνα παιχνίδια ισχύος -καταστολής- αντίδρασης, που έχουμε ενστερνιστεί.
    Η χαρά της ζωής έρχεται με την ανεξέλεγκτη ανταλλαγή μηνυμάτων μέσα σε μια σχέση «ανοργάνωτη». Από αυτές τίς πολύπτυχες ανταλλάγές μας, είναι πού παράγουμε και την οργάνωση της σχέσης. Η χαρά που παίρνουμε απ τις ανταλλαγές μας, μας εξωθεί σε ανυποψίαστες μας δυνάμεις. Η ζωή αναδιοργανώνει τη γνώση.
    Σαφώς όμως παράλληλα, ο πολιτισμός του χρήματος και ο πολιτισμός της γραφειοκρατίας μέσα μας, μας ωθούν να εκφραζόμαστε με ρόλους ισχύος – αντίδρασης. Μας αποξενώνουμε τη ζωή, καταστέλοντας την, και νομοθετόντας την σκληρά, βαρετή ζωή.
    :) αγαπητέ μου άλληλε, οι κύκλοι που με βάζεις να κάνω, είναι δημιουργικοί.

    [ανοιχτές σχέσεις] και [ρυθμιστικοί κανονισμοί]: αυτοί φαίνεται να είναι δύο αντίπαλοι πόλοι σήμερα. Δράσεις και ιδεαλισμοί.
    Ανυποψίαστες δυνάμεις τροφοδοτημένες απο τις σχέσεις στο παρόν και
    ουτοπικές φαντασίες τροφοδοτημένες με ιδέες για ακαθόριστο χρόνο.
    1. Ζώντας μέσα στις σχέσεις μας, ξεδιπλώνονται οι δυνάμεις μας αφάνταστα. Οι σχέσεις λειτουργούν ως το απελευθερωτικό αντίπαλο δέος στις κατασταλτικές ισχείς που έχουμε ενστερνιστεί (killer των εαυτών μας).
    2. Ζώντας με τα επικίνδυνα παιχνίδια ισχύος, επιδιώκουμε να σφετεριστούμε τις δυνάμεις που ξεδιπλώνονται στις αδέσμευτες ανοιχτές σχέσεις μας. Να μετατρέψουμε τις ανύποπτες μας δυνάμεις σε πειθαρχικούς κανονισμούς.

    Οσο μέσα στις «ακανόνιστες» ανοιχτές σχέσεις μας, ξεδιπλώνουμε απίστευτα νέα νοήματα ζωής,
    τόσο στις κανονισμένες απ την ισχύ εκφράσεις μας , αναπαράγουμε κατασταλτικούς κανόνες.
    Αντίπαλο δέος: [«ξεδίπλωμα» μέσα στις σχέσεις] versus [«εγω» & οι κανονιστικές ισχείς] : διαφορετικές ποιητικές αρχές : διαφορετικές πλοκές ζωής : διαφορετικές συμπεριφορές. Στη μία νιώθουμε οικείος, στην άλλη αντιμετωπίζομαι ξένος.


  7. Πολύ ωραίο κείμενο.

    Σας προσκαλώ πάντως κι εδώ λίγο σχετικά με τη σήμερα ακόμα, αν θέλετε.


  8. Στην παράδοση μπορούμε να αντιστεκόμαστε μόνο με την αμφισβήτηση. Είναι το μόνο όπλο που εχουμε και χάρει στο οποίο μπορούμε να προοδεύσουμε. Η παράδοση δεν είναι ποτέ ο εχθρός της προόδου. Είναι το πλατύσκαλο μιας μακράς σκάλας.

  9. omadeon Says:

    (άσχετο κάπως)
    Σήμερα παίζει στην Αθήνα ο Γερμανός DJ Gary D,
    http://omadeon.wordpress.com/2007/07/25/gary-d-in-athens/

    Είμαι μέλος της ομάδας που οργανώνει αυτά τα events. Περισσότερες λεπτομέρειες στο blog μου.

    Καλησπέρα Δήμο, σημείωσε ότι το μέηλ μου δεν είναι πια στο yahoo,
    αλλά
    omadeon ad hotmail dot com


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: