οι εικόνες είναι μέσα μας, όταν γίνοντε κοινόχρηστες

Τετάρτη, 19/12/07


http://www.youtube.com/watch?v=M47GDmDqjn0
στη καθημερινή επανάληψη του Velasquez [http://en.wikipedia.org/wiki/Las_Meninas]
video, 1997

Παρακολουθόντας με προσοχή κάποιον άνθρωπο, όλα συνδέονται. Τα μακρυνά και τα ξένα γίνονται κοντινά και οικεία. Παρακολουθόντας τους ρόλους που εκτελεί αυτός, Παρακολουθώ τους ρόλους που εκτελώ εγώ. Παρακολουθόντας τον, με βλέπω.
Κάποια στιγμή, το ενδιαφέρον για τους ρόλους αρχίζει να ατονεί.

Αρχίζεις να μιλάς εκεί που σ ακούω, αρχίζω να μιλώ εκεί που μ ακούς.
Αρχίζουμε να μας ακούμε,
αρχίζουμε να μας μιλάμε,
μόλις οι ρόλοι αρχίζουν να ξεκολάνε απο πάνω μας. Εκεί που μας περιορίζουν να ακούμε και να μιλάμε.
Όσο παραμένουμε μέσα στούς ρόλους νομίζουμε πως
ότι δε περιγράφεται απ αυτούς είναι «τίποτε».
Ζώντας τη στεγανότητα τους, βαριόμαστε
ό,τι δεν περιγράφεται από το ρόλο, Ανοησίες.

Όταν σε προσέχω και με προσέχεις
σ΄αυτό που δείχνεις, σ΄αυτό που δείχνω,
παράγουμε διαρκώς νέα νοήματα , αναμεταξύ μας.
Η βαρεμάρα του «τίποτε», – που οι ρόλοι μας υποδεικνύουν να το υποτιμούμε- μετατρέπεται σε πρόκληση
μόλις αρχίσουμε να «ακούμε» και να «λέμε».
Η βαρεμάρα χάνεται μόλις αρχίσω να ενδιαφέρομαι για αυτό που φέρνεις στην κάθε στιγμή.
Σε κάθε τέτοια στιγμή, ζούμε το παρόν,
προσέχω αυτό που φέρνεις -αυτό που συνήθως θάβεται-
με νοιάζει αυτό που είσαι στη στιγμή- αυτό που χάνεται εύκολα -.

Όσο μένουμε να μας προσέχουμε, στιγμή τη στιγμή,
δείχνουμε όλο και περισσότερα,
Αυτά που συλλαμβάνουμε πολλαπλασιάζοντε,
επεκτείνοντε, βλέπουμε πρός τον κόσμο.
Σε κάποιες ελάχιστες όμως σχέσεις -αυτές που θα τις θελήσεις-
ξαναπαράγουμε όλο το κόσμο, κρίνουμε το κόσμο, τον ανανεώνουμε,
κρίνουμε τους ρόλους μας, μας κρίνουμε, με αλλάζω.
Σε στιγμές που δεν τις γνωρίζεις οτι υπάρχουν, δεν τις περιμένεις
-εκείνες που τις βλέπεις μόνον αν θελήσεις να τις δείς-
Προσέχεις την κίνηση μου, αφουγκράζομαι την κίνησή σου, την ελάχιστη κίνηση,
Σ αυτές τις στιγμές αρχίζω να με βλέπω, Επειδή με βλέπεις. Με βλέπω,
όσο προσέχω την ελάχιστη κίνηση του ματιού σου,
και η παραμικρή κίνηση των χειλιών σου
και το παραμικρό που δείχνω ανεπαίσθητα, μου αλλάζει όσα ξέρω.

Όλες οι εικόνες, μέσα μας, μας εμφανίζονται ξεκάθαρες μόλις τις νιώσουμε πως είναι κοινές.
Μα αυτό γίνεται μόνον όταν
σε παρακολουθώ,
με παρακολουθείς,
προσεκτικά,
Όταν προσέχεις τι άγνωστο θα σου δείξω κάθε στιγμή,
-αυτό που φέρνω και το αγνοώ εγώ ο ίδιος-
Τότε, μόνο τότε, όσα δικά μου σου μιλάνε και μου τα δείχνεις,
αρχίζουν να μιλανε και σε μένα.
Κάθε τέτοια στιγμή, το παρόν είναι γεμάτο -παράγει συνεχώς μέλλον-
η επόμενη στιγμή είναι άγνωστη,
ο ορίζοντας ανοίγει πέρα απ’ όπου ξέρεις,
επειδή βλέπεις πόσο φτωχές είναι οι εντολές που νόμιζες πως είσαι και νόμιζα πως είμαι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: