στίς μικρές στιγμές συνδέουμε τα σημάδια που μας αποκόβουν

Πέμπτη, 27/12/07

Οι αποκλειστικότητες κυβερνάνε: εδώ επιτρέπεται να παρκάρουν μόνο κάτοικοι με άδεια.

H κίνηση συνδέει το κοντινό με το απόμακρο.
Κατά τή κίνηση μιάς πράξης συνθέτουμε τα κομμάτια της εικόνας μέσα στα οποία ζούμε.

http://www.youtube.com/v/H0OvtYz4OuE
Στις στιγμές της μικρής πράξης, συνδέουμε το πλέγμα των σημαδιών με τα οποία δρούμε: : πως γίνεται και νιώθουμε τον τόπο αποκομμένοι.
Κάνοντας κάτι, συνδέουμε σε έννοιες, τα σημάδια του τοπίου μεσ’ το οποίο ζούμε.
Το τοπίο, που το συστήνει η ιστορία της ζωής, γίνεται ζεστό ή κρύο απ’ το τρόπο που κυβερνάται. Εκείνες τις πράξεις που μας κόβουν τη ζωή σε φέτες, τις κατανοούμε.

Κινούμενοι, κάνοντας κάτι, οτιδήποτε, συνδέουμε μέσα μας και εκείνους τους σχεδιασμούς που μας κυβερνάνε για την απομόνωση. Ότι συλλαμβάνουμε τις έννοιες των σημαδιών, δεν σημαίνει οτι τις ενστερνιζόμαστε. Σύνδεση σε έννοιες σημαίνει πως: στιγμή στιγμή, συνδέουμε μέσα μας, τα συμφέροντα που εξυπηρετούν οι προθέσεις των σχεδιασμών.
Ένα τοπίο σχεδιάζεται ή για να κόβει ή για να συνδέει ιστορίες. Τό σχέδιο που κόβει σε αποκλειστικές φέτες, τεμαχίζει τις στιγμές της ζωής.
Στίς στιγμές της καθημερινής μικρής πράξης, συνδέουμε, τις προθέσεις που κυβερνάνε τους τεμαχισμούς της ιστορίας της ζωής.
Στίς μικρές στιγμές αναπόδραστα αποτυγχάνει ο τεμαχισμός,
γιατί κατά τη διάρκεια της μικρής πράξης συνδέουμε αυτά που σχεδιάζονται για να διαχωρίζουν.

Advertisements

5 Σχόλια “στίς μικρές στιγμές συνδέουμε τα σημάδια που μας αποκόβουν”

  1. άλληλος Says:

    Για να σημαδεύσουμε τη στιγμή χρειάζονται σημάδια. Σημαδεύοντας τη στιγμή σημαδεύουμε το χρόνο όπως σημαδεύουμε – οριοθετούμε το χώρο.

    Τα σημάδια στο χώρο παράγονται από δράσεις επι-τόπιες
    Ο τόπος όμως του χρόνου είναι η μνήμη.

    Στο χώρο τα σημάδια μας …μπλέκονται / διαπλέκονται. στο χρόνο σχηματίζουν μνήμες και αναμνήσεις.

    Τα σημάδια είτε χωρίζουν ενώνοντας είτε ενώνουν χωρίζοντας, αυτό που κατά βάση κάνουν είναι να νοηματοδοτούν οριοθετώντας. Είτε χωρικά /τόπου είτε χρονικά /μνήμης, μας ορίζουν καθώς τα ορίζουμε.

    Τα πιο πάνω μπορεί να μην έχουν νόημα ή απλά να είναι ανόητα. Είναι όμως σημάδια χρόνου και τόπου… (έστω ιστο-τόπου)


  2. «Τα σημάδια είτε χωρίζουν ενώνοντας είτε ενώνουν χωρίζοντας, αυτό που κατά βάση κάνουν είναι να νοηματοδοτούν οριοθετώντας. Είτε χωρικά /τόπου είτε χρονικά /μνήμης, μας ορίζουν καθώς τα ορίζουμε.»

    ναι, έτσι νομίζω κι εγώ φίλε άλληλε, με μιά μικρή διαφορά:
    «τα σημάδια … μας ορίζουν καθώς τα ορίζουμε …» ΑΝ το γνωρίζουμε πως έτσι μόνον συμβαίνει.
    Και ΑΝ το γνωρίζουμε, ΤΟΤΕ τα σημάδια του τόπου ΔΕΝ μας καθορίζουν στα τυφλά, αλλά τότε ΒΛΕΠΟΥΜΕ πως, όπως καταναλώνουμε τη καθημερινότητα μας, έτσι μας προσδιορίζεται η ζωή

  3. omadeon Says:

    Καλημέρα σας!
    Καλημερίζω Δήμο, θα επιχειρήσω κάτι κωμικά «ποιητικό»,

    Καταγράφοντας και ορίζοντας
    Τα Σημάδια που ενώνοντας χωρίζουν
    και χωρίζοντας ενώνουν, σημαδεύοντας
    τις ελεύθερες, αμέριμνες στιγμές τους
    Στιγμές καυτές αρμέγματος κι ελεύθερης βοσκής τους
    Οι αγαθές αγελάδες μας, ξαναγράφουν το παρελθόν τους

    Λογοκρίνοντας
    Λογοκρίνοντας
    Λογο-κρί-κρί-κρι-κρι-ν…. (beat)
    :)
    Ta leme

  4. omadeon Says:

    Κινούμενοι, κάνοντας κάτι, οτιδήποτε, συνδέουμε μέσα μας και εκείνους τους σχεδιασμούς που μας κυβερνάνε για την απομόνωση. Ότι συλλαμβάνουμε τις έννοιες των σημαδιών, δεν σημαίνει οτι τις ενστερνιζόμαστε. Σύνδεση σε έννοιες σημαίνει πως: στιγμή στιγμή, συνδέουμε μέσα μας, τα συμφέροντα που εξυπηρετούν οι προθέσεις των σχεδιασμών.

    You can say that again! (και όχι μόνον)

    Και επίσης
    1) Τις προθέσεις συντεχνιών ή ομαδοποιήσεων (όχι πάντα με «καλό σκοπό» – συνήθως το αντίθετο)
    2) Τις προθέσεις αναδυόμενων (εκ του μη-όντος) νέων επίδοξων ελεγκτών/ηγετών της (όποιας) συλλογικότητας, με βάση το «κύρος» τους πάνω στη συλλογικότητα και την εγκυρότητα των προσταγμάτων τους για ATTENTION MANAGEMENT (βλέπε και «Attention Economy» – google).


  5. γεια σου γιώργο,
    ναι η ιστορία των συντεχνιών συλλόγων πάσχει απο τους εκπρόσωπους τους που ρε γμτ λες και αναπόδραστα, πέφτουν [βλέπε: πέφτουμε] στη παγίδα της αλλαζονείας. Αντί ισοτιμιας και συναδελφοσύνης ζητιέται υποταγή στις αρχές …
    είμαστε προσδεδεμένοι[?] ακόμη στην εποχή «των μηχανικών των ψυχών «


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: