το δειλινό

Σάββατο, 16/02/08

Εναντίον:
ενατίον του πολιτισμού του σιωπηλού υπάλληλου,
εναντίον του πολιτισμού της διαμόρφωσης του υφιστάμενου,
εναντίον του πολιτισμού της ακόρεστης εξουσίας,
εναντίον του πολιτισμού των μμε και της γραφειοκρατίας,
εναντίον της αναπαραγωγής της τρέλλας των κατεσταλμένων,

Στέκεται:
μ’ αυτά που λέει δημόσια
Η οποιαδήποτε κοπέλα
Για όσα διαμορφώνουν τις πλοκές της ζωής της.

Μπρός στην αδιέξοδη λέξη: το δειλινό,

Advertisements

2 Σχόλια “το δειλινό”

  1. άλληλος Says:

    Πώς εξηγείς αγαπητέ Δήμο το ότι
    οι «ανοιχτές αρθρώσεις» που προτείνεις στον κόσμο είναι τόσο δύσκολο να …συναρθωθούν με / από τις ανοιχτές αρθρώσεις των «άλλων» που θα επιθυμούσαν να αλληλεπιδράσουν μαζί σου;

    Δοκίμασα να το αποδώσω στο ότι ακριβώς τονίζουν πως δεν είναι τίποτε άλλο από ανοιχτές αρθρώσεις, απογυμνώνοντας έτσι το «παιχνίδι», μαρτυρώντας το, κατά το:
    «Παίζουν ένα παιχνίδι. Παίζουν ότι δεν παίζουν ένα παιχνίδι… »
    “They are playing a game. They are playing at not
    playing a game. If I show them I see they are, I
    shall break the rules and they will punish me.
    I must play their game, of not seeing I see the game” Laing R. D “Knots”
    .
    .

    Όντας πιστή υπάλληλος, υφισταμένη και κατεσταλμένη η οποιαδήποτε κοπέλλα με τον δημοσιοποιημένο (στην μπλογκόσφαιρα για παράδειγμα) λόγο της για όσα διαμορφώνουν της δομές/πλοκές της ζωής της στέκεται εναντίον του εαυτού της;

    Αλλά γιατί μιλάς για την κοπέλλα; Γιατί όχι για τον ίδιο τον υπάλληλο ανεξαρτήτως φύλου; Ποια ή σημασία του φύλου σε αυτήν την περίπτωση; Και γιατί χρειάζεται το δειλινό; Ένα δειλινό που έχει τόσο φορτωθεί ιστορικά την παράσταση του συγκινησιακού, του ρομαντικού ενάντια στην «πεζότητα» του ορθολογικού ; Και γιατί απαραίτητα αδιέξοδο; Δεν υπάρχουν αδιέξοδα από μόνα τους παρά μονάχα σε σχέση με δρόμους /διαδρομές που τα ορίζουν.

    Κάνω πράγματα που θα προτιμούσα να μην έκανα ώστε να εξασφαλίσω την δυνατότητα να κάνω πράγματα που προτιμώ να κάνω,…

    …παίζοντας με το τίποτα, παίζοντας με την ανυπαρξία νοήματος, εφευρίσκοντας συνδετικά νοήματα, κατασκευάζοντας ή μάλλον εξορύσσοντας κρίκους νοημάτων από τις σχέσεις ή τις μη σχέσεις με τους άλλους αλλά και με τον ίδιο μου τον εαυτό…

    …στο κάτω – κάτω μπορεί απλά να…

    «…είμαστε μία ανακατανομή του τίποτα…» Νανόπουλος Δ..


  2. φίλε άλληλε :-)
    οι λέξεις: «ανοιχτές αρθρώσεις» είναι μια προσπάθεια να διηγηθώ με λόγια για τους τρόπους με τους οποίους επικοινωνούμε στα δίκτυα. Δηλαδή, συμβαίνει κάτι = «επικοινωνούμε στα δίκτυα» και μετά έρχεται μια προσπάθεια αξιολόγησης = «ονοματίζουμε τι συμβαίνει».
    Δηλαδή, υπάρχουν δύο διαφορετικά επίπεδα πράξης:
    1.η περίσταση που διαμορφώνεται όπως κι αν διαμορφώνεται κατά τη πράξη.
    2. η περιγραφή της πράξης και η κριτική της.
    Το πρώτο επίπεδο, αυτό της άμεσης πράξης, συμβαίνει. Λαμβάνει χώρα. Κάνει ο ένας απαντάει ο άλλος, μετά έρχεται άλλος ένας και κάνει κάπως αλλοιώς κ.ο.κ. Δεν ξέρουμε να πούμε τι συμβαίνει, συμμετέχουμε και απλά συμβαίνει.
    Στο δεύτερο επίπεδο, αυτό της κριτικής περιγραφής, περιγράφουμε αυτό που συμβαίνει.
    Η περιγραφή είναι ανοιχτή στη κριτική περί λάθους, περι αποδοχής, περι συμφωνίας κλπ. Δηλαδή, η κριτική περιγραφή μου, μπορεί να είναι μερικώς ή και τελείως αποδεκτή / μη-αποδεκτή.

    Τώρα, αν σ αυτό που κάνουμε εδώ κι εκεί, ένας άλλος, εσύ εγώ,
    δεν παραμείνουμε μόνο στο να κάνουμε ό,τι κάνουμε, αλλά,
    το στοχαστούμε, το οργανώσουμε με έννοιες,
    τότε,
    αρχίζουμε να βλέπουμε τις διαφοροποιημένες δυνατότητες που έχουμε ανοίξει δρώντας ή συμμετέχοντας ή αντιδρώντας ή … , στη περίσταση.
    Αυτό που «απλά» μας συμβαίνει, το εισάγουμε στη γλώσσα.

    Όσο μιλάμε, κάνουμε, ανταλλάσουμε λόγο, παίρνουμε μέρος στη σημερίνη ιστορική μας περίσταση, με τον πρώτο ή με τον δεύτερο τρόπο.

    —————————————–

    η κοπέλα …..
    τι σημασία έχει το φύλο; Η κοπέλα είναι σε πολιτισμική καταστολή όχι μόνο στην εργασία αλλά και στο σπίτι της.
    ——————————

    και για το «αδιέξοδο» αντιγράφω: »
    Δεν υπάρχουν αδιέξοδα από μόνα τους παρά μονάχα σε σχέση με δρόμους /διαδρομές που τα ορίζουν.

    Κάνω πράγματα που θα προτιμούσα να μην έκανα ώστε να εξασφαλίσω την δυνατότητα να κάνω πράγματα που προτιμώ να κάνω,…

    η οποιαδήποτε κοπέλλα με τον δημοσιοποιημένο λόγο της για όσα διαμορφώνουν της δομές/πλοκές της ζωής της στέκεται εναντίον του εαυτού της
    »

    μιλάει το δειλινό, όποτε μου τύχει, την ώρα της δουλειάς
    Όταν σ΄αυτό βλέπω, το σώμα της παραγωγής μου


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: