αφιερωμένο εξαιρετικά

Παρασκευή, 28/03/08

έχετε δεί ποτέ να μπορεί ένας «επώνυμος» να κριτικάρει δημόσια τις ιεραρχικές δομές που εξυπηρετεί?
όπως μπορεί και να τις κριτικάρει με παρρησία, όταν συνομιλεί με τη παρέα του, χαμηλόφωνα, σε ημισκοτεινό διάδρομο;
ή όπως το ίδιο μπορεί και να του συμβαίνει όταν γράφει με ψευδώνυμο σε δικτυοσελίδες;
Δημόσια, δεν έχω δεί.
Δημόσια, θα φανεί σαν με κροκοδείλια δάκρυα :
σε δημόσιο μέσο βγαίνεις εφ’ όσον το εξυπηρετείς.
Το ξέρουμε όλοι.

Συντηρητικές εταιρείες
προωθούν
φωνές του αντίπαλού τους δέους,
(πάντα με την επιβαλλόμενη ψυχραιμία, χωρίς πάθος, με ελεγχόμενο συναίσθημα, όπως αρμόζει για την ανωτερότητα).
Τη κοινή γνώμη θα τη διαμορφώνουν άμεσα κι οι από κάτω!;
Δηλαδή, άρχισε, να συμφέρει, να συζητιόνται στα ίσα, οι δομές της σκέψης μας;
Όχι.

Όταν πέσει ο τζίρος και αυτής της φωνής
θα απολύσουν
αυτούς
που δεν αναγνώριζαν -με το πρέπον μέτρο που αρμόζει όπως κάνουν τόσοι και τόσοι εξαίρετοι-
οτι μιλάγανε δημόσια, καβαλόντας στον κροκόδειλο. Ο κροκόδειλος αντιπαθεί τους αναβάτες του.

Και μη πει κανείς, οι «ειδοποιήσεις» ήταν ξεκάθαρες: 1. Τα συμφέροντά μας υπηρετείς με αυτά που εκφράζεις
και όχι τον καθένα που λέει το μακρύ του και το κοντό του.
2. Να σπαταλιέσαι τη μια μ’ εμάς την άλλη με τους κάτω δε στέκει.
3. Από εμάς πληρώνεσαι. Για όσο καιρό
οι πελάτες μας μας δείχνουν οτι έχουμε ανάγκη κάτι σαν κι’ εσένα
για ενδιάμεσο.

Μονόδρομος είναι χωρίς φανερές εξόδους κίνδυνου. Μη τρελένεσαι. Όταν σου μιλά χωρίς διαμεσολαβητές η προσωπική σου φωνή,
ο εαυτός σου γαμάει τα θαψίματα σου, αβίαστα.

Advertisements

17 Σχόλια “αφιερωμένο εξαιρετικά”

  1. άλληλος Says:

    «Όταν μιλά χωρίς διαμεσολαβητές η προσωπική φωνή ακούγεται αβίαστη».

    Ακούγεται όμως;;;

    Αβίαστη ή όχι ακούγεται η προσωπική φωνή όταν μιλά χωρίς διαμεσολαβητές;
    Οι διαμεσολαβητές βεβαίως και επωφελούνται και βεβαίως και χειραγωγούν εμμέσως ή άμεσα τις «φωνές». Από την άλλη, οι φωνές επωφελούνται από την ισχύ των διαμεσολαβητών για να μπορέσουν να ακουστούν.

    Και τι θα πει χωρίς διαμεσολαβητές… Ακόμη και αν δεν υπάρχουν διαμεσολαβητές ορατοί, απτοί , εξωτερικοί, πόσο ελεύθερη / ανεπηρέαστη είναι η κάθε προσωπική φωνή από εσωτερικούς /εσωτερικευμένους διαμεσολαβητές;

    Αλλά και αν υποθέσουμε ότι ακούγεται και μάλιστα αβίαστη και χωρίς διαμεσολαβητές τι μας εγγυάται ότι αξίζει να της δώσουμε περισσότερη σημασία από ό,τι δίνουμε στις …άλλες φωνές;

    Ποια είναι η θέση, το σημείο αναφοράς βάσει του οποίου αξιολογούμε αυτά που «ακούμε»;
    Τι είναι αυτό που κάνει μια φωνή (βεβιασμένη ή αβίαστη) σημαντική γι αυτούς που την ακούν; Δοκιμάζοντας να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση θα έλεγα: α) οι αξίες τους, β) οι ανάγκες τους.

    Είναι οι αξίες μας και οι ανάγκες μας το μέτρο για τις κρίσεις μας και για τις αξιολογήσεις μας. Και κατά ένα τρόπο αν θέλουμε να ορίσουμε το «συμφέρον» δεν μπορεί παρά να το προσδιορίσουμε ως το κάθε τι που υπηρετεί τις ανάγκες μας και τις αξίες μας.

    Με αυτή την έννοια, ο καθένας το συμφέρον του κοιτά και φροντίζει και η μόνη διαφορά μας είναι ότι κάποιοι καταφέρνουν, ενδεχομένως, να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους καλύτερα /αποτελεσματικότερα από τους άλλους.


  2. 1. «…πόσο ελεύθερη / ανεπηρέαστη είναι η κάθε προσωπική φωνή από εσωτερικούς /εσωτερικευμένους διαμεσολαβητές;»
    Δέν είναι ανεπηρέαστη, είναι επηρεασμένη. Ένα μεγάλο εργαλείο διαμεσολάβησης είναι ο βιοπορισμός. Ας μην υποτιμούμε όμως ούτε τους εαυτούς μας ούτε το κόσμο. Ο κόσμος μιλά την αλήθεια και όχι οι ισχείς. Όπου υπάρχει έστω και μια χαραμάδα ανοικτού τόπου εκτός/εναντίον/κριτικής της διαμεσολάβησης, εκεί την ακούμε την αντίθεση. Δίκτυα από φωνές που αντιτίθενται δεν χάθηκαν ποτέ. Απ΄αυτά τα δίχτυα αντιθέσεων παράγεται ο κοινός τόπος της γνώσης. Χωρίς αυθεντίες χωρίς κεφαλές, η κάθεμια φωνή συνεισφέρει όπως κι ότι κι αν λέει. Αυτές τις γνώσεις οι ισχυρώτεροι τις χαρακτηρίζουν ως γκρίνα, ψίθυρους, κακοπιστίες, αντιεπαγγελματική συμπεριφορά κλπ.
    2.»…το «συμφέρον» δεν μπορεί παρά να το προσδιορίσουμε ως το κάθε τι που υπηρετεί τις ανάγκες μας και τις αξίες μας.»
    Κατ αρχάς είναι το χρήμα που δίνει μορφή στις αξίες(μαρξ). Δυστυχώς αυτή είναι ή πραγματικότητα και αυτό είναι που δίνει την ισχύ στους ισχυρούς. Με το χρήμα διαχειρίζεται όχι μόνο η εργασία των ανίσχυρων, αλλά ακόμη χειρότερα: διαμορφώνονται οι συνειδήσεις όπως εξυπηρετεί τον ισχυρό. Οι «αξίες» ήταν & είναι τα μεγάλα εργαλεία του χρήματος.
    Ας στρίψουμε λοιπον το ενδιαφέρον μας στο ποιές είναι οι ισχείς των ανίσχυρων.
    Εμείς, η καθεμία ο καθένας να καθορίζει αυτόνομα πού βρίσκονται οι «ανοιχτές» πηγές της χαράς για τον διπλανό.
    Γιατι ο διπλανός είναι ο κοινός τόπος.

  3. animats Says:

    ας συνηθίσουμε στην αδιαμεσολάβητη έκφραση


  4. γεια σου ανιμάτς :-)
    το πρόβλημα είναι αυτό, και φαίνεται στην «εμπλοκή» της προσωπικής φωνής με «εταιρείες». Είτε αυτές λέγονται μμε, είτε κομματικές γραφειοκρατίες, είτε και αυτό που ζεί ο περισσότερος κόσμος : «προϊστάμενος/υφιστάμενος κάποιας επιχείρισης».

  5. άλληλος Says:

    «Κατ αρχάς είναι το χρήμα που δίνει μορφή στις αξίες(μαρξ). Δυστυχώς αυτή είναι ή πραγματικότητα και αυτό είναι που δίνει την ισχύ στους ισχυρούς Με το χρήμα διαχειρίζεται όχι μόνο η εργασία των ανίσχυρων, αλλά ακόμη χειρότερα: διαμορφώνονται οι συνειδήσεις όπως εξυπηρετεί τον ισχυρό. Οι “αξίες” ήταν & είναι τα μεγάλα εργαλεία του χρήματος.»

    Δεν διαφωνώ για τις «αξίες» που διαμορφώνονται από και για να εξυπηρετούν τους ισχυρούς. Θες να πεις όμως ότι δεν υπάρχουν αξίες χωρίς εισαγωγικά; ότι δηλαδή δεν υπάρχουν αξίες που δεν οφείλουν τη μορφή τους στο χρήμα; Μα εσύ ο ίδιος φαίνεται από αυτά που γράφεις ότι διέπεσαι από αξίες που προσπερνούν το χρήμα και την ισχύ του. Τη μορφή σ’ αυτές τις αξίες σου από τις οποίες διέπεσαι την έδωσε και σε αυτές το χρήμα;

    «Ας στρίψουμε λοιπον το ενδιαφέρον μας στο ποιές είναι οι ισχείς των ανίσχυρων».
    Ποιες αλήθεια; Εγώ θα έλεγα οι αξίες τους, τα ιδεώδη τους, η φιλοσοφία τους έτσι όπως εκφράζεται μέσα στην καθημερινότητά τους. Έστω, οι αξίες τους που δεν είναι «διαμεσολαβούμενες» ( αν καταλαβαίνω καλά τον τρόπο που χρησιμοποιείς τον όρο «διαμεσολάβησης»).
    Παρεμπιπτόντως, σε τι διαφέρουν κατά τη γνώμη σου οι «ισχυροί» από τους «ανίσχυρους»; Προέρχονται από διαφορετικούς πλανήτες; Έχουν διαφορετικό DNA; Έχουν διαφορετικές αξίες; Τι;

    «Εμείς, η καθεμία ο καθένας να καθορίζει αυτόνομα πού βρίσκονται οι “ανοιχτές” πηγές της χαράς για τον διπλανό.
    Γιατι ο διπλανός είναι ο κοινός τόπος.»

    Αν καταλαβαίνω καλά αυτό που λες μπορεί να είναι και μια άλλη διατύπωση του «αγαπάτε αλλήλους». Ένιγουέι, ακούγεται πολύ ωραίο.

  6. omadeon Says:

    Καλησπέρα Δήμο, άλληλε και ανιματς! Γράφω από γραφείο,
    σε διάλειμμα συναρπαστικής δουλειάς…

    Λοιπόν, έχει δίκιο ο άλληλος νομίζω, όσον αφορά το χρήμα. Το χρήμα οι δημιουργικοί άνθρωποι το θεωρούν ΜΕΣΟ, και όπως όλα τα μέσα δεν μπορεί ποτέ να «καβαλάει» τα μηνύματα δηλ. να γίνει πιο σημαντικό από τα έργα και τις δραστηριότητες ΓΙΑ τις οποίες είναι μέσο (ατυχώς).

    Η φετιχοποίηση του χρήματος και η αναγωγή του σε υψηλώτερη αξία, οφείλεται εν μέρει και στην έλλειψη δημιουργικότητας, τη σύγχιση μεταξύ δημιουργικότητας και «καλοπέρασης» (η οποία μπορεί και να βλάπτει την υγεία), κ.ο.κ.
    Δηλαδή άνθρωποι που δεν έχουν τίποτε να πουν ούτε κάτι να δημιουργήσουν, ούτε υγιή αντίληψη των Ορίων τους (π.χ. σε θέματα υγείας και μακροζωίας) εκλαμβάνουν το χρήμα ως υπέρτατο σκοπό, διότι είναι μέσο για κάθετι _άλλο_ – στον κόσμο που ζούμε.

    Αν πέσουμε στην παγίδα τους «αντίστροφα» μπορεί και να πιστέψουμε («ηθικολογικά») ότι κάθετι που φέρνει χρήμα
    είναι κακό, ότι πρέπει να δουλεύουμε τζάμπα, εθελοντικά, ηθικά (π.χ. σύμφωνα με ένα Σταχανοβισμό).

    Ομως εγώ επιδιώκω να κερδίσω χρήματα, διότι ξέρω ΠΑΡΑ πολύ καλά ΤΙ να τα κάνω, και φυσικά δεν διανοούμαι να θυσιάσω ποιότητα ζωής και δημιουργικότητα ή άλλες αξίες για χάρη του χρήματος. Νομίζω ότι είμαι απόλυτα φυσιολογικός. Η λίστα με όσα θέλω να αποκτήσω μόλις έρθουν τα κατάλληλα χρήματα ίσως σε… συναρπάσει. Σίγουρα δεν περιλαμβάνει ακριβά αυτοκίνητα ή διακοπές στις Μπαχάμες ή άλλα καταναλωτικά πανηγύρια.

    Πάντως και ο Καστοριάδης είχε μεγάλο πάθος με τα… γρήγορα αμάξια (και τα όμορφα επίσης) και ήταν ένας τζέντλεμαν «μπον-βιβέρ». Μπορεί να είχε λίγα λεφτά στην τσέπη αλλά… διάλεγε το καλύτερο εστιατόριο για το εκάστοτε βαλάντιό του. (θα σας πω άλλη φορά και ανέκδοτα γι’ αυτό)

  7. omadeon Says:

    Υ.Γ. Ο «παράδεισός μου¨» θα ήταν, όμως, μια κοινωνία ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗΣ δημιουργικών αγαθών, που συζητήθηκε εκτενώς και την περίοδο που έλειπες από τα μπλογκ Δήμο, εδώ:
    http://omadeon.wordpress.com/2007/10/31/libertarian_marxism/
    «Σύντροφοι ΙΔΟΥ ο τρόπος, ΝΑ το ΠΩΣ θα γίνει ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ… ανταγωνιστικός !»


  8. άλληλε :-)
    » … Εγώ θα έλεγα οι αξίες τους, τα ιδεώδη τους, η φιλοσοφία τους έτσι όπως εκφράζεται μέσα στην καθημερινότητά τους. …»
    >> εδώ: η καθημερινότητα μας παράγει τη γνώση μας. Οι αξίες και ότι λέγαμε αξίες ξεπερνιέται απο τη κριτική τους και επομένως αν οι αξίες ξεπερνιόνται απο τη κριτική τους, τότε αυτό που μένει είναι η κριτική σκέτη. Κριτική = έρευνα για τις συνθήκες που διαμορφώνουν τις πραγματικότητές μας. Το αξιακό σύστημα των «αιώνιων αξιών» ξεπερνιέται από το σύστημα «ανοιχτές συζητήσεις για τις μεθόδους σκέψης».
    Αν η καθημερινότητα ποτίζεται απο αντιπάθεια για την απαξίωση/αλλοτρίωση απο τους ισχυρώτερους, τότε, η αντιπάθεια στην απαξίωση είναι μια συνθήκη της καθημερινότοτητας μας, και αυτή είναι και ένα εργαλείο για τη γνώση της καθημερινότητας. Το «αντιπαθώ τον ισχυρό για την απαξίωση που μου προκαλεί» είναι εργαλείο που χρησιμοποιείται αμφίδρομα:
    1. «αντιπάθώ τον εαυτό μου για την απαξίωση που μου προκάλεσα» είναι ένα εργαλείο-απειλή το οποίο χρησιμοποιούν για να επιβάλονται οι ισχυρώτεροι και
    2. η «αντιπάθεια για την απαξίωση-επιβολή» γίνεται εργαλείο με το οποίο παράγουν γνώση οι ανίσχυροι.
    Αυτή η γνώση της καθημερινότητας μας δεν απευθύνεται για «αξιολόγιση» προς τα πάνω, αλλά απευθύνεται/κρίνεται/τροφοδοτείται/προωθείται ομότιμα απο και προς τον διπλανό. Τη μιά λές εσύ και κρίνω εγώ, την άλλη λέω εγώ και κρίνεις εσύ, την άλλη κάποιος άλλος, κι όπως πάει. Αυτή η ομότιμη πρακτική μας προωθεί τη δημιουργικότητα όμως, στο να παράγουμε διαρκώς νέα γνώση. Όσο εντείνεται ο μηχανισμός της απαξίωσης τόσο προκαλείται ομότιμη γνώση. Αυτή η ανοιχτή δημιουργικότητα όμως είναι τρόμος για τον ισχυρό.

    ομάδεον :-)
    το χρήμα σαν ισχύς δεν ξεπέφτει, το χρήμα παράγει τις μορφές. Τελεία. Όποιος το κουκουλώνει με το να υποστηρίζει το αντίθετο, δε μου φαίνεται αφελής αιθεροβάμων αλλά ύποπτος για απάτη, ακριβώς επειδή πλασάρει και πουλάει αφέλεια ;-).
    Απ την άλλη, οι πηγές της έμπνευσης προτιμώ να βρίσκονται μέσα στη πραγματικότητα έτσι ώστε «η βάρκα = η γνώση» να αντέχει στα κύματα.
    Οπότε κατ εμέ, το θέμα είναι ναι, πως μπορούμε να βγάλουμε λεφτά, εξυπηρετόντας την παραγωγή της ομότιμης γνώση της καθημερινότητας μας. Και παράλληλα υποβαθμίζοντας τις τακτικές/συμπεριφορές/μεθόδους που προέρχονται & αναμεταδίδουν τη πρωτοκαθεδρία του χρήματος.

  9. omadeon Says:

    Δήμο, σίγουρα το χρήμα παράγει τις μορφές, όχι όμως όλες. «Ζούμε από τις εξαιρέσεις, όχι από τους κανόνες» (είπε κι ο Ελύτης). Παράδειγμα είναι η ευγενής, αλλά καθημερινή και λαϊκή εξαίρεση που περιγράφεις πιο πριν

    …Τη μιά λές εσύ και κρίνω εγώ, την άλλη λέω εγώ και κρίνεις εσύ, την άλλη κάποιος άλλος, κι όπως πάει. Αυτή η ομότιμη πρακτική μας προωθεί τη δημιουργικότητα όμως, στο να παράγουμε διαρκώς νέα γνώση. Όσο εντείνεται ο μηχανισμός της απαξίωσης τόσο προκαλείται ομότιμη γνώση. Αυτή η ανοιχτή δημιουργικότητα όμως είναι τρόμος για τον ισχυρό.

    ΘΑ πρόσθετα όμως εδώ, ότι η ομότιμη γνώση δεν είναι πάντα αποτέλεσμα του “αντιπαθώ τον ισχυρό για την απαξίωση που μου προκαλεί”. Αυτό το κάνω κι εγώ, αλλά αν έκανα μόνο αυτό θα ήταν μονομερές. Μία μουσική που γράφτηκε π.χ. για την εμπειρία της γαλήνης στη θάλασσα, όπως αυτή εδώ
    http://soundclick.com/share?songid=4444200
    δεν γράφτηκε έχονταςτην παραμικρή σχέση με απαξίωση, κ.ο.κ. Αναδύθηκε σαν μορφή με αποκλειστική αιτία την ανάγκη Υπέρβασης της αλλοτρίωσης σε αισθητική ευδαιμονία.
    Η δημιουργικότητα ανακτά υπαρξιακά εδάφη που χάσαμε λόγω αλλοτρίωσης, αλλά σήμερα το κάνει ΜΑΖΙ με άλλους, νομίζω. Και όσα άκουσα από άλλους το επιβεβαιώνουν.


  10. συμφωνώ, η αντιπάθεια στην απαξίωση είναι ένα εργαλείο οχι ομως και το μοναδικό. Το ανέφερα σαν ένα από τα παραδείγματα για το πως παράγουμε ομότιμη γνώση όντας εργαζόμενοι στα πλαίσια της ιεραρχίας.
    Τώρα, τα σχετικά με το χρήμα … είναι πάρα πολυ μεγάλη συζήτηση. Το οτι «ζούμε απο τις εξαιρέσεις …» λέει το ίδιο. Εξαιρέσεις πρόσκαιρες με κριτήριο τη δημιουργικότητα. Το πως ξανα-ανοίγεται η δημιουργικότητα.
    Η άσκηση στο «μαζί», συμφωνώ, είναι η νέα ιστορική φόρμα που μπορεί να φέρνει την εξαίρεση. Και εδώ είναι που χρειάζεται δουλειά, για τις «εξαιρέσεις» που φέρνει αυτό το «μαζί».

  11. φαίδρα φις Says:

    εκ παραδρομής βγήκα στη σελίδα σας,
    ας μη φανώ αγενής,
    καλησπέρα και καλό μήνα


  12. επίσης φαίδρα :-) καλό μήνα

  13. άλληλος Says:

    Δήμο, λέγοντας ότι οι αξίες ξεπερνιούνται από την κριτική τους, δεν αναγνωρίζεις αυτόματα τουλάχιστον μία αξία; Την αξία, δηλαδή, της κριτικής των αξιών.
    Πιο κάτω καταλαβαίνω επίσης να υπονοείς τη γνώση / αυτογνωσία, την αναζήτηση της αλήθειας ενδεχομένως, ως μιαν άλλη αξία κοκ.

    Λέγοντας πάλι,

    « …το θέμα είναι ναι, πως μπορούμε να βγάλουμε λεφτά, εξυπηρετόντας την παραγωγή της ομότιμης γνώση της καθημερινότητας μας. Και παράλληλα υποβαθμίζοντας τις τακτικές/συμπεριφορές/μεθόδους που προέρχονται & αναμεταδίδουν τη πρωτοκαθεδρία του χρήματος »

    δεν ορίζεις ταυτόχρονα αυτό που για σένα είναι σημαντικό; Αυτό που δηλαδή που για σένα αξίζει; Αυτό, επομένως, που για σένα συνιστά αξία;

    Βλέπω επίσης ότι συγκλίνετε με τον omadeon (γεια σου omadeon) στο «η δημιουργικότητα ανακτά υπαρξιακά εδάφη που χάσαμε λόγω αλλοτρίωσης, αλλά σήμερα το κάνει ΜΑΖΙ με άλλους». Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά, άλλωστε ή άσκηση στο «μαζί» έτσι κι αλλιώς πάντοτε άξιζε τον κόπο… :-)

    Μένω τέλος, στο

    η “αντιπάθεια για την απαξίωση-επιβολή” γίνεται εργαλείο με το οποίο παράγουν γνώση οι ανίσχυροι

    και πάω επιτέλους να κοιμηθώ, εξακολουθώντας να αναρωτιέμαι για το τι εμποδίζει τους ανίσχυρους να γίνουν ισχυροί και μάλιστα χωρίς να γίνονται πρόξενοι περαιτέρω απαξίωσης – επιβολής…

  14. omadeon Says:

    Καλημέρα!
    Στατιστικά, σήμερα, νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι βυθισμένοι στις δουλειές τους, στα προβλήματά τους και στις… τηλεοράσεις τους. ΠΟΛΥ ελάχιστα αναπτύσσουν δημιουργικές μορφές, ακόμη λιγότερο αυτές οι μορφές (τις σπάνεις φορές που εμφανίζονται) εμπνέονται από την (αντίσταση στην) «απαξίωση» που προκαλούν οι εξουσίες.

    Αλλά και οι νέοι που π.χ. γράφουν μουσική, έχουν πάψει προ πολλού να γράφουν εμβατήρια ή άσματα που εκφράζουν αντίθεση στην απαξίωση ή εμπνέονται από αγώνες εναντίον της. Στην πραγματικότητα, γράφουν μουσική που προορίζεται για ΟΜΑΔΙΚΗ απόλαυση (π.χ. σαν χορός) και ασχολούνται με άλλα θέματα που τους εμπνέουν.

    Νομίζω ότι αποτελεί συνήθεια παλαιότερων γενιών, το να εμπνέονται ή να ασχολούνται γενικώς με την απαξίωση. Η ίδια η λέξη είναι ντεμοντέ σήμερα, τα ΜΜΕ την έχουν προ πολλού σβήσει από το λεξιλόγιό τους, όπως και τη λέξη «χειραγώγηση» (η οποία μάλιστα είχε μπει και σε… επίσημη λίστα «απαγορευμένων λέξεων» στο πρώτο show «Big-Brother»).

    Σήμερα η διάβρωση του κόσμου από «αξίες» που είναι ψεύτικες (και ανάγονται στην μία και μοναδική αξία – το ΧΡΗΜΑ) είναι πολύ μεγαλύτερη, εντείνεται και από τη φτώχεια και τα αυξανόμενα προβλήματα των ανθρώπων.

    Κάτω από αυτές τις συνθήκες τα δεδομένα αλλάζουν, ο Κριτικός Λόγος και η Τέχνη έχουν άλλους στόχους, π.χ. να σατιρίζουν την ίδια αυτή τη διάβρωση, τη νοοτροπία της πλειοψηφίας που έχει διαβρωθεί, κ.ο.κ. Σε καμία όμως περίπτωση δεν αποτελεί αυτός ο νέος Κριτικός Λόγος «μαζικό κίνημα» όπως π.χ. την περίοδο του 1968 (που ακόμη και τότε οι φοιτητές ήταν μειοψηφία στα γνωστά γεγονότα του Παρισιού), κλπ.

    Η μαζική αποδοχή των αξιών του συστήματος έχρισε και εκπρόσωπο αυτών των αξιών το ίδιο το κοινό, που τώρα «εκπαιδεύεται» στην κατευθυνόμενη στοχοποίηση και την περιθωριοποίηση αντιφρονούντων και επίσης τις νέες μορφές αναπήρωσής τους (συνήθως μέσω ερασιτεχνικής «ψευδο-ψυχοπαθολογίας»).

    (Τα θέτω υπ΄ όψη σας, δουλεύω όμως σε… αντίδοτα!)


  15. αξίες κοινωνικές, εθνικές, πολιτισμικές, καλλιτεχνικές, ηθικές, νομικές, ιδεολογικές, επιστημονικές, προσωπικές, υποκειμενικές… εκτιμήσεις για το τί θεωρείται καλό ή και συμφέρον, αιώνιο ή και πρόσκαιρο.

    Η άσκηση κριτικής δεν παράγει αξιακές έννοιες, αφήνει τις αξίες να τις παράγουν αν θέλουν αυτοί που ασκούν κριτική. Η κριτική ασχολείται με το πως σκεφτόμαστε, ασχολείται με το πως ασκείται η κριτική, για το πως παράγονται οι έννοιες οπότε και οι αξίες.

    Κρίνοντας τες από τις χρήσεις τους οι αξίες είναι κάτι σαν αιώνια λάστιχα, τις απαλλοτριώνουν ομάδες ή πρόσωπα, συμφέρουν. (Από συμφέρον μπορει και να τις ξαναγονιμοποιήσουν/διαιωνίσουν μέσα στη κολυμπήθρα των αξιών).

  16. a Says:

    Γιατι όλο αυτό το post μου φέρνει στο νου την προδοσία? :-)


  17. :-) περι αυτΗΣ πρόκειται !


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: