τη δικτυακή ποιητική την εξωθούν οι αρνητικές κριτικές

Παρασκευή, 4/04/08

Τη ποιητική στα δίκτυα την εξωθούν οι αρνητικές κριτικές
Αντί να τη «συμμορφώνουν».

Με τη γλώσσα που δεχόμαστε παράγουμε κοινωνία και προσωπικότητα. Η αισθητική τεχνολογία της γλώσσας που γαλουχηθήκαμε και μιλάμε και ονειρευόμαστε σήμερα, κατασκευάζεται συνεχώς χρόνο το χρόνο απ’ τα τα μεταπολεμικά χρόνια και δώθε, για να εξυπηρετεί έναν κεντρικό στόχο : τη μετατροπή της αυτόνομης σκέψης σε ελεγχόμενη προσωπικότητα «καταναλωτής». Καταναλωτής- όλα καταπίνονται απουσία διάδρασης -τέλος δρόμου- η προσωπική έκφραση δεν ακούγεται – αδιέξοδο αποξενωμένη ζωή. [παραμένουμε στα ίδια μοτίβα]
Η ίδια γλώσσα συνεχίζει να διασωληνώνεται σαν κεντρικά ελεγχόμενο DNA και στα δίκτυα εκπαίδευσης. Το DNA του κεντρικού ελέγχου & καταστολής, εκφράζεται άψογα με τη ματαιοδοξία – ναρκωτικό του «πρωταγωνιστή», πρόκληση εντυπώσεων για τη πρώτη σελίδα.

Μιλάει με παρρησία κάποιο πρόσωπο όταν ασκεί κριτική είτε στον εαυτό του, είτε στη κοινή γνώμη είτε σε ισχύουσες δομές και επιμένει να εκφράζει την αλήθεια παρ’ ότι η αποκάλυψη της αλήθειας τον θέτει σε κίνδυνο, επειδή το αισθάνεται οτι αυτό είναι το ηθικό, κοινωνικό ή και πολιτικό καθήκον.
Μιλούν με παρρησία μόνον αυτές, αυτοί, που βρίσκονται σε μια κοινωνική θέση λιγώτερο ισχυρή απ΄όσο αυτών στους οποίους στοχεύει η κριτική τους. Για παράδειγμα ένας μαθητής εμφανίζοντας την αλήθεια στον δάσκαλο μιλά με παρρησία. Αντίθετα, ο δάσκαλος δεν μιλά με παρρησία όταν αποκαλύπτει την αλήθεια στους μαθητές.

Ποιητική παρόρμηση : οι στιγμιαίες ελάχιστες παρορμήσεις από τις οποίες εξωθούμαστε/προκαλούμαστε σε δράση. Αναπάντεχα μια κίνηση ένας ήχος. Η πτώση ενός φύλλου απ το δέντρο. Κάτι έστρεψε απότομα τη ματιά της προς τα ‘κεί. Οι παρορμήσεις είναι παρορμήσεις όταν για τον ιστορικό-κοινωνικό έλεγχο δεν περιέχουν νόημα. Η δράση ενός ανθρώπου ή ενός συστήματος προκαλούν μιαν ανεξέλγκτη διάδραση. Η χρονική διάρκεια και το μέγεθος πληροφορίας της παρόρμησης θεωρούνται ελάχιστα, κοντά στο μηδέν. Σε κάποιους αυτό το ελάχιστο θα χαθεί απαρατήρητο σε άλλους θα προκαλέσει δράσεις. Χωρίς τσίγκλισμα δεν υπάρχει δράση. Το πως θα διαμορφωθεί από την εξέλιξή της η δράση δεν εξαρτάται απ τη ποιητική παρόρμηση. Η παρόρομηση απλώς προκαλεί την εκκίνηση βάζει σε κίνηση.


http://www.caida.org/research/topology/as_core_network/animation.xml
http://www.caida.org/publications/visualizations/

Τοπολογία 20 διακομιστών ίντερνετ, σε μακροσκοπική κλίμακα με απεικόνιση IPv4 απο 07/2000 – 01/2001. Κάθε ένα αρχείο στα δίκτυα είναι μία προσωπική (ή σπανιώτερα ομαδική) δράση για ένα κοινό θέμα. Υπερφόρτωση αρχείων.

Την ακριβέστερη χαρτογράφιση των ποιητικών παρορμήσεων στα διαπροσωπικά_δίκτυα, τη δίνουν οι αρνητικές κριτικές τους όπως περιγράφονται εδώ κι ‘κεί στα μμε κυρίως:
Η κάθεμια ο καθένας εκφράζει το μακρύ και το κοντό του δημόσια, χάος, οι αντιθέσεις συστήνουν τον νέο ανοιχτό δημόσιο λόγο, δημοσιοποίηση χωρις κεντρική οργάνωση, ο εγωισμός των ανίσχυρων, η φλυαρία απουσία ουσιαστικού νοήματος, οι ψίθυροι της γειτονιάς, στάχτες και διαμάντια, δικτυώσεις ασήμαντων προσώπων, ο εγωϊσμός στη διασπορά δίκτυου, η αντιπάθεια στο μπόλιασμα με DNA κεντρικού έλεγχου, η λαϊκή αντίληψη, το πεζοδρόμιο.
Η διασπορα της κακοφωνίας απο τους «οι από κάτω», όπως κι αν εκδηλώνεται φέρνει δημόσια τη κριτική στις κεντρικές μηχανές που θέλουν να ελέγχουν τις κοινωνικές συνειδήσεις. Η μιά φωνή συνδέεται με άλλες, υφαίνονται υπερκείμενα (hypertext), η κριτική του καφενείου, δημοσιοποιείται στα δίκτυα. (κριτική: η έρευνα για τις συνθήκες που διαμορφώνουν τη πραγματικότητα). Κοινός λόγος παραγμένος απο υπερσυνδεδεμένα κείμενα. Ένα οριζόντιο δίκτυο ομότιμης συμμετοχής: όπως κι αν συμμετέχει καθεμιά καθένας στα δίκτυα, παράγει γλώσσα κριτικής. Παράγονται οριζόντια διαφωνίες, συμφωνίες. Οι διασυνδέσεις «ανώνυμων» προσώπων πάντα εμπνέουν, η δημιουργικότητα τους ανοίγει διαδρόμους (νέας) κριτικής σε διαστρωματωμένα συμφέροντα.
Αρχαία αγορά Αθήνα, χάρτης εκσκαφών.

Αρχεία από τη μία στον άλλο στήν άλλη στον άλλο στο δίκτυο,
κεφάλαια ξεχωριστά της ίδιας γλώσσας, χωρίς γραμμικότητα, υπερσυνδεδεμένα, προσωπικές γνώμες, ανανεώσιμες αύριο,
μια γλώσσα χωρίς συγκεκριμένη οργάνωση.
Γνώση θεωρούμε την οργανωση της πληροφορίας. Ιστορία, γλώσσα, κοινωνικοί δεσμοί, επιστημονική γνώση, σώματα, όνειρα, βιογραφίες, ματιές και κριτική συνδέονται χωρίς συγκεκριμένη δομή αλλά με την ανοιχτή και δυναμική οργάνωση των «κοινών». Ο διπλανός μου με τροφοδοτεί, με την επόμενη στιγμή του. Εκφράζεται όπως εκφράζεται. Καλά, κακά, άψογα, κακοοργανωμένα, λάθος, «νηπιακά» [καταλαβαίνουμε τι προσπαθούσε να συμμορφώσει ο ετερόκλητος «πατερούλης» των νηπίων ;-) πέρυσι – Μα, τα μμε έχουν άλλη γλώσσα πέρα απο το νά εκφράζουν τον απο πάνω?] …

Ο Φουκώ (1983) συνοψίζει για την αρχαία ελληνική έννοια «παρρησία» (παν + ρήσις) :

«ΠΑΡΡΗΣΙΑ είναι μια λεκτική δραστηριότητα κατά την οποία ο ομιλητής εκφράζει τη προσωπική του σχέση με την αλήθεια και διακινδυνεύει τη ζωή του επειδή αναγνωρίζει οτι το αλληθώς-ομιλείν είναι καθήκον να το βελτιώνει ή για να βοηθά τόν άλλον (όπως και τον εαυτό του). Στην παρρησία ο ομιλητής χρησιμοποιεί την ελευθερία του και επιλέγει την ευθύτητα αντί της πειθούς, την αλήθεια αντι του ψεύδους ή της αποσιώπησης, το κίνδυνο του θάνατου αντί της ζωής και της ασφάλειας, τη κριτική αντί του γλειψίματος, τό ηθικό καθήκον αντί της ιδιοτέλειας και της ηθικής απάθειας.»
parrhesia: Definition from Answers.com

Με τη δημοσιοποίηση αντι-ιεραρχικών εκφράσεων απο τους ασήμαντους, κατασκευάζονται αυτόνομοι δρόμοι κριτικής. Οι εκφράσεις λανθασμένες καλές ωραίες άσχημες είναι «ο νωτιαίος μυελός της κριτικής». Με ομότιμες κοινωνικές συναλλαγές άρχισαν να κατασκευάζονται προσωπικότητες με αυτόνομο τρόπο. Αν για να εκτιμήσουμε τη πραγματικότητα καθοδηγούμαστε μόνο με όσα περιγράφονται στούς νόμους και στους κανονισμούς, θα πέφτουμε σε λάθη. Η νομοθεσία τιμωρεί αντί να αξιοποιεί την απόκλιση, τη διαφορετικότητα, την αλλαγή της θεσμοθετημένης γλώσσας. Η εμμονή στη πρωτοκαθεδρία των νόμων όπως και γενικά οποιαδήποτε μονομέρεια, διαλύει τις κοινωνίες αποξενώνει τα πρόσωπα η ζωή ακόμη και η απόκλιση και το αχαλίνωτο απρόβλεπτο δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιστημονικά δεδομένο.

«ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ»: ο κόσμος δίνει τη μορφή. Τροποποιεί τους κανονισμούς. http://www.openp2pdesign.org/blog/archives/156

Η γραμμή επιθυμίας είναι ένα μονοπάτι διαμορφωμένο απο τη φθορά που προκαλείται απο τη περπατησιά ζώου ή ανθρώπου. Το μονοπάτι συνήθως αναπαριστά το συντομώτερο και συνήθως το πιο βατό μονοπάτι που συνδέει αφετηρία και προορισμό. Το εύρος και η ποσότητα της διάβρωσης της γραμμής αναπαριστά τη ποσότητα του αιτήματος. Πρίν από τη ειαγωγή της προσομοίωσης των ηλ. υπολογιστών, οι γραμμές επιθυμίας χρησιμοποιόντουσαν ως οδηγοί για το σχεδιασμό των μεταφορικών γραμμών.

Οι γραμμές εμφανίζονται σαν διαβάσεις χαραγμένες πάνω στή γήϊνη επιφάνεια, παραγμένες απο το περπάτημα ανθρώπων που διασχίζουν κάμπο. Οι πρώτες διασχίσεις ενώ απ΄τη μιά καθαρίζουν το μονοπάτι, απ΄την άλλη προκαλούν να γίνουν περισσότερες διελεύσεις. Οι εξερευνητές αφήνοντας τα ίχνη των βημάτων τους πάνω στη χλόη ή στο χώμα, δημιουργούν ένα παρακολούθημα «μικρότερης αντίστασης» για τους επόμενους.
via wikipedia

Σιγά σιγά, σήμερα, η διασπορά της κακοφωνίας, το χάος του όχλου, ο εγωϊσμός των «από κάτω», παράγει στα δίκτυα μονοπάτια κριτικής, μια νέα οριζόντια γλώσσα, όπως λειτουργούν οι ομότιμες σχέσεις χωρίς λογοκρισίες. Οργανωμένη ή ανοργάνωτη αυτή η γλώσσα, είναι χαρά: γράφοντας δεν ονειρεύεται νοσταλγία για το χθές ή επιθυμία για ένα αύριο.
Η κακοφωνία ακόμη και με τις βρισιές, τροφοδοτεί διαρκώς ένα κοινό τόπο:
κανονίζουμε αυτόνομα τη ζωή μας [τη προσωπική γνώμη τη καθορίζουμε αβίαστα ομότιμα εμείς – εγώ].
Αυτό το αίτημα και τις προοπτικές που ανοίγονται δεν μπορουμε να τις συλλάβουμε, ή τις χάνουμε από μπροστά μας,
όταν προσδενόμαστε στη γλώσσα με την οποία γαλουχηθήκαμε. Τη γλώσσα που οδηγεί «με την έκφραση μου να εκφράζω τον από πάνω έλεγχό μου».

– Η παληά επιχείριση θα δεχτεί να αποσταθεροποιήσει την οργάνωση της, μόνο αν μυριστεί οτι αξίζει ο κίνδυνος: με τη διάσπαρτη κριτική θα βγάλει πιο πολλά και με λιγώτερο κόπο.
– Η γραφειοκρατία των κομμάτων δεν έχει βρεί ακόμη μεθόδους να σπάσει το δίπολο γλείψιμο – εμπιστοσύνη, στην υπερφόρτωση της γνώσης δείχνει ανοχή για να αντλήσει ψηφοφόρους.

Comment on Το μανιφέστο των blog (και οι αντιδράσεις των blog απέναντί του) – ένας εκτενής απολογισμός! by omadeon

άραγε θα νικήσει στο τέλος αυτή η νέα γλώσσα τις εξουσιαστικές δομές;Υπάρχει επίσης η ενδιάμεση δυνατότητα του ανατρεπτικού τρόπου έκφρασης που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “αντι-πρωταγωνιστικό”, όπως και μορφές υπέρβασης των κινητήριων δυνάμεων της παλαιάς γλώσσας που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν “αντι-ματαιοδοξία” ή “αντίστροφη ματαιοδοξία”. Μία από αυτές (τουλάχιστον) νομίζω ότι την εφαρμόζω, αν και είναι κάτι που συνέβη “από μόνο του” – με αποκλειστική αιτία το Νταραβέρι του Δικτύου: Είναι η τάση κάποια στιγμή να αρχίζει κανείς να αδιαφορεί εντελώς για τη συνολική απήχηση που έχει στους άλλους, και να στοχεύει κυρίως ή μόνο σε επικοινωνία με εκείνους τους λίγους με τους οποίους μπορεί να τεθεί σε ισότιμη και οριζόντια σχέση ειλικρίνειας. Δύσκολο ίσως για μερικούς, ιδίως όσους φοβούνται να εκφραστούν ή να αποκαλυφθούν, αλλά εύκολο για όσους από μας “δουλεύουμε” με τους παλιούς εαυτούς μας, με τα ίδια τα πάθη και τα ελαττώματά μας.

Οι εξουσιαστικές δομές τροφοδοτούν/εμπνέουν/εξωθούν τη κριτική τους.

Advertisements

7 Σχόλια “τη δικτυακή ποιητική την εξωθούν οι αρνητικές κριτικές”

  1. omadeon Says:

    Δήμο καλημέρα, και ευχαριστώ για την παραπομπή (ώστε να πιάσει τόπο και ο κόπος -χεχε).

    Στο απόσπασμά σου (με το οποίο βεβαίως συμφωνώ) που θα παραθέσω… μεταλλαγμένο, επισημαίνω τους κινδύνους και την κατάσταση ΟΠΩΣ είναι σήμερα (στον περισσότερο ψηφιακό διάλογο):

    ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΟΧΛΟΚΡΑΤΙΑ;

    Είναι η τάση κάποια στιγμή να αρχίζει κανείς να ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για τη συνολική απήχηση που έχει στους άλλους, και να ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ την επικοινωνία με εκείνους τους λίγους με τους οποίους μπορεί να τεθεί σε ισότιμη και οριζόντια σχέση ειλικρίνειας. ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΟ, ιδίως για όσους φοβούνται να εκφραστούν ή να αποκαλυφθούν, εύκολο για όσους ΔΕΝ “δουλεύουν” καθόλου με τους παλιούς εαυτούς μας, με τα ίδια τα πάθη τους και τα ελαττώματά τους…

    Η παντελής εξαφάνιση π.χ. του αυτοσαρκασμού, η επικράτηση της Δαιμονοποίησης-σαν-ΣΠΟΡ, είναι δείγματα αυτού του φαινομένου. Οι άνθρωποι ΔΕΝ κάνουν διάλογο για να επικοινωνήσουν αλλά απλώς για να υπερισχύσουν μέσω ολοένα και πιο αποτελεσματικών δαιμονοποιήσεων του άλλου, και καταλήγουν να συσπειρώνονται μόνο όταν επιτελούν μια ομαδική δαιμονοποίηση…

    Στον περισσότερο τέτοιου είδους διάλογο, δεν μπαίνει κανείς παρά για να διαφωνήσει. Η συμφωνία απόψεων είναι εξαίρεση (που μερικές φορές παραξενεύει κιόλας, ή παρεξηγείται – π.χ. συκοφαντείται σαν γλύψιμο). Η έκφραση γνώμης έχει αξία αν υποδεικνύει στους συνομιλητές κάποιον κοινό στόχο. Αλλιώς γίνεται η ίδια στόχος. Φυσικά αυτά ισχύουν πιο πολύ για τον…. Ελληνικό ψηφιακό διάλογο (με κάποια ελάφρυνση της έντασης στα μπλογκ σε σχέση με το παρελθόν)…

  2. omadeon Says:

    Υ.Γ.
    Η μπλογκόσφαιρα απάλυνε την κατάσταση που περιέγραψα (τραβώντας την στα άκρα) διότι το μπλογκ είναι τελικά προστατευμένος προσωπικός χώρος έκφρασης όπου… δεν αποδίδει (τελικά) να βρίζει κάποιος τον ιδιοκτήτη του. Προτιμά κάποια στιγμή να τα βρει μαζί του, αλλιώς φεύγει και πάει αλλλού. Εννοείται ότι περιέγραψα μόνο ένα μέρος της κατάστασης, δεν το θεωρώ απαράβατο κανόνα. Ισα-ίσα μάλιστα οι εξαιρέσεις είναι τόσες πολλές ώστε δικαιώνουν κάπως τις ελπίδες σου (και -μου)…

    π.χ. Κάποτε πέτυχα δημιουργική προσέγγιση με έναν μπλόγκερ με τον οποίο κάποιες άλλες εποχές ίσως να είχαμε διαφωνήσει έντονα. Ο λόγος είναι ότι έδειξα σεβασμό στα σχόλιά του, με έμφαση σε όσα θετικά τυχαίνει να συμφωνούμε, και εκείνος έπραξε το ίδιο. Δεν αλληλο-κολακευόμαστε, χτίζουμε αληθινό σεβασμό. Τώρα πια, ο ένας έχει μπει στο blogroll του άλλου. Τα σχόλιά μας είναι ευχάριστα αλλα όχι «για να αρέσουν». Είναι ευχάριστα γιατί φιλτράρουν θετικά όσα λέμε τονίζοντας τις κοινές απόψεις (και επίσης το χιούμορ).


  3. «…δεν αποδίδει (τελικά) να βρίζει κάποιος τον ιδιοκτήτη του…»
    Ναι όντως, αύτή είναι μια διαφορά με τους παραδοσιακούς τρόπους συμπεριφοράς που έχουμε ενστερνιστεί – ενάντια – . Τι νόημα όμως έχει να είναι κανείς ενάντια με έναν ομότιμο. Τώρα θυμήθηκα τον άλλον που έγραψε ποστ λιβελλο για τον πρεζα.

    «…η επικράτηση της Δαιμονοποίησης-σαν-ΣΠΟΡ, είναι δείγματα αυτού του φαινομένου. Οι άνθρωποι ΔΕΝ κάνουν διάλογο για να επικοινωνήσουν αλλά απλώς για να υπερισχύσουν …»
    όντως, μόνο που τα δίκτυα δεν είναι απλώς μία επέκταση του κονωνικού χώρου. Είναι μιά τελείως άλλη γλώσσα του κοινωνικού χώρου.
    Πριν απ όλα είναι ομότιμα προσβάσιμη. Ο αποκλεισμός επικοινωνίας προσβάλει αυτόν που τον επιβάλλει αυτόν που δεν αντέχει να ζεί παρα μόνο σαν ισχυρός και όχι αυτόν στον οποίο επιβάλλεται.

  4. omadeon Says:

    Καλησπέρα Δήμο. Πράγματι, «Ο αποκλεισμός επικοινωνίας προσβάλει αυτόν που τον επιβάλλει αυτόν που δεν αντέχει να ζεί παρα μόνο σαν ισχυρός και όχι αυτόν στον οποίο επιβάλλεται.»!

    Μόνο που… δεν το καταλαβαίνει πάντα, ούτε ο ίδιος, ούτε οι «δικοί του» (π.χ. σχολιαστές). Για να το εξηγήσω καλύτερα σε παραπέμπω σε σημερινό σχόλιό μου στο (πολύ σημαντικό) ποστ του φίλου μας του Χάρη:
    http://crazycows.wordpress.com/2008/04/04/the-end-of-blogging-and-the-task-of-writting/#comment-2087

    πέρνα κι από κει, το ποστ του χάρη είναι εξαιρετικό και πολύ σχετικό με τα δικά σου κείμενα νομίζω! :)


  5. Αποκωδικοποίηση….: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,…..
    Σχηματοποίηση λόγου («ποιημάτων» μου), θεογονία, κοσμογονία,….
    Γεια…..
    URL : http://www.siopi.gr

  6. Rodia Says:

    Ωραιο post! :-)
    Μονο που βγαζει αυτο το μακρυναρι URL και δεν γινεται ευκολα η συνδεση του σε αλλους τοπους.
    Μπορεις, αν θελεις, να γραφεις τον τιτλο (ή μερος του, ωστε να καταλαβαινεις για τι προκειται) σε λατινικο αλφαβηττο και -αφου το ανεβασεις και αναγνωστει ο τιτλος απο το συστημα- το ξανακαλεις και του γραφεις τον ελληνικο τιτλο. Αυτη ειναι μια αδυναμια του wordpress και μεχρι να μαθει να κωδικοποιει διαφορετικα τους συνδεσμους του, τι να γινει, βρισκονται κολπακια να συμβαδιζουμε!
    Ηθελα να το γραψω νωριτερα, αλλα τωρα ξεθαρρεψα! ;-)
    (σε αυτο το ποστ δεν γινεται τπτ πια, αλλα δοκιμασε το στο επομενο)


  7. γεια σου ροδιά :-)
    ευχαριστώ

    (για το url ναι, έχω προτιμήσει να το αφήνω έτσι όπως το δίνει το μηχάνημα. Αν θελει κάποιος να το κάνει λίνκ το «κρύβει» σαν λινκ σέ ένα κειμενο ή στοιχέιο .. οτιδήποτε.) Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, ναιί, είναι καλύτερη η μέθοδος που μου προτείνεις, γιατί έτσι μπορεί και να χρησιμοποιηθεί το url κατευθείαν και σαν λίνκ και σαν κείμενο (γιατί το url eίναι κείμενο ούτως η άλλως ) χωρίς να συμφέρει να κρύβεται κάτω απο κάτι άλλο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: