για το: P2P, το σύστημα και τις σχέσεις

Τετάρτη, 3/12/08

αναμεταδίδω το βίντεο του Βασίλη Κωστάκη, με τίτλο P2P και Ουτοπία (v 0.1).
Μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση νοημάτων από διεθνή βιβλιογραφία, για τη παραγωγή των «κοινών» ή όπως γράφει ο ιδιος: των ομότιμων σχέσεων.
Δημοσιευμένο στις 22.11.08, στα :

http://bloggr.p2pfoundation.net/?p=82
http://www.ellak.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6800&Itemid=1

Όταν λέμε σύστημα εννοούμε μια πραγματικότητα, σύστημα= εντολές & έλεγχος. Εντολές & έλεγχο, το βιώνουμε σε όλες τις σχέσεις κ στιγμές της ζωής, σε όλα τα σημεία της βιομηχανίας των μμε της γραφειοκρατίας της οικονομίας της πολιτικής της επιστήμης της τέχνης της ψυχαγωγίας της πόλης του κράτους της εκπαίδευσης της θρησκείας της οικογένειας των προσωπικικών σχέσεων και βέβαια, το σύστημα το νιώθουμε σε όλα τα σημεία κι όλες τις στιγμές της προσωπικότητας μας. Ο πολιτισμός του συστήματος είναι ο πολιτισμός των «άνωθεν» εντολών και έλεγχων. Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, προσωπικές κοινωνικές επιστημονικές, πέφτουν στη παγίδα να δομούντε σαν σύστημα.
Μία βασική λειτουργία του συστήματος είναι η κατασκευή η γαλούχιση η εκπαίδευση η βίωση η συντήρηση η βράβευση η αναπαραγωγή μιάς προσωπικότητας που να εκφράζει το σύστημα: να εκφράζει αναπαράγοντας «άνωθεν» εντολές και «άνωθεν» έλεγχους. Αυτή η προσωπικότητα του έλεγχου που βιώνουμε, εμφανίζεται σχισμένη στα δύο, απ’ τα μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο ως τα σήμερα. Ζεί τον έλεγχο και την έλλειψη.
Λείπει η δια-προσωπική γλώσσα, η γλώσσα των σχέσεων, δηλαδή εκείνη η μορφή της γλώσσας που παράγεται ανοιχτά και ομότιμα απ τον καθένα, όπου το κάθε πρόσωπο εκφράζεται χωρίς να εκτελεί εντολές, να ακούγεται ομότιμα απ τον καθένα χωρίς να ελέγχεται [filtering] η άποψη του, να συν-διαμορφώνεται ανεξέλεγκτα μαζι με άλλους, να ακούγεται όπως γουστάρει. Στον εικοστο αιω.  η συστημοποίηση της ζωής σε  έλεγχο&εντολές, κατέστερεψε τη γλώσσα που χρειαζόμαστε για να μιλάμε άμεσα ο ένας στον άλλον, άμεσα, χωρίς φορμαλισμούς, φυγές και σιωπές. Όσο απουσιάζει αυτή η γλώσσα η σκέψη και ζεστασιά, εξαπλώνεται η σιωπή της αποξένωσης στη συνείδηση, στη γνώση και στην αισθητική. Όσο καταστρέφεται η ανοιχτή γλώσσα, απαξιώνεται η προσωπική παραγωγή που γεννά χαρά, Όσο δεν έχουμε τρόπους να φανταζόμαστε πάνω στον διπλανό, εξευτελίζουμε τη προσωπική φαντασία, Όταν απουσιάζει η γλώσσα που παράγεται απο τις άμεσες, ανοιχτές, αφιλτράριστες, και ομότιμες σχέσεις, όταν οι σχέσεις δεν λυώνουν τις ιεραρχίες, όταν παγώνουμε τη ζεστασιά του απρόβλεπτου, τότε πέφτουμε σε ζωή χαρακτηρισμένη απο Βία απειλή παράνοια φυγή και έλλειψη .

Στη εποχή της δικτυακής πληροφορίας ξανα ανοίγοντε οι τόποι για να συνδιαμορφώνουμε ομότιμα τις σχέσεις μας και να παράγουμε ανεξέλεγκτα τον πολιτισμό.
Όταν λέμε ομότιμες σχέσεις, δεν εννοούμε απλώς ισότιμες. Ισότιμες είναι όταν όσα δίνεις τόσα παίρνεις, δίνεις πολλά – παίρνεις πολλά, λίγα – λίγα, δίνεις τίποτε παίρνεις τίποτε. Όμότιμες είναι οι σχέσεις όπου, είτε δώσεις είτε δε δώσεις έχεις να παίρνεις, γιατί με το που παίρνεις σημαίνει πως ήδη αποδέχεσαι τον άλλον Και ένα ελάχιστο να δώσεις, θα έχει σπάσει η σιωπή.

Γράφει στην εισαγωγή του ο Β. Κωστάκης:
» … Μια επανάσταση που δεν απαιτεί, αλλά δημιουργεί τον κόσμο που θέλει, μέσα στον κόσμο που θέλει να ξεπεράσει «

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: