όπου κι αν κινούμαστε, βλέπουμε τα σημάδια της τρέλλας που καλλιεργείς: τη «πνευματική ιδιοκτησία» σου, να κατέχεις και να ελέγχεις.

το σήμα σου το αναγνωρίζουμε: αυτοικανοποιείσαι οι μορφές της ζωής να εκτελούν δικές σου εντολές. Υπάκουους να τριγυρνούν γύρω απ το εγώ σου.

Γαμάς τη ζωή γιατί εκπαιδεύτηκες να σκοτώνεις μέσα σου τους εαυτούς σου. Το ξέρουμε, είναι αποθηκευμένο σε χιλιόμετρα σελίδες. Όποιος παγώνει το κόσμο μέσα του, είναι μαθημένος να αυτοκτονεί. Η «ισχυρή» μηχανή έλεγχου:
όπου νιώθεις επιθυμίες, το μόνο που ξέρεις είναι να τις διαλύεις, Αυτοκτονείς.

Εμείς όμως χαιρόμαστε οι θελήσεις να μας εκπλήσουν -το ποτάμι δεν ξαναπερνά ποτέ απ΄το ίδιο σημείο- Απρόβλεπτες. Και επειδή είναι μόνον απρόβλεπτες ματαιώνουν τους εκτελεστές τους .
Τα ανυπότακτα «θέλω» και τα «θέλουμε» που πηγάζουν έξω από έλεγχο,
δηλαδή είναι νέα κι έρχονται ασταμάτητα,
κρίνουν το τρικάκι σου, την αιώνια ατέλειά σου.
Και πάρα πέρα κι απ’ τα ποτάμια των επιθυμιών

στον προβλέψιμο μονόδρομο σου Σουραμπάγια Τζόνι, εμείς
Παίζουμε,
ανακατεύομε σε διάφορες αναλογίες τις θελήσεις με τους νόμους,
για να αφουγγραζόμαστε τα επόμενα παιχνίδια που θάρθουν,
που κανείς δε ξέρει ποιός θα τα πρωτοκάνει,
και είναι ανυπάκουα στα συμφέροντα σου.
Παιχίδι Ανασφαλές για σένα, «ακατανόητες» ζωές

Με ο,τι πουλάς εσύ για σύστημα, «πρόεδροι & τοπ-μόντελς», διαλύεις. Πληρώνεις για να ονομάζοντε τα ανυπάκουα παιχνίδια ως «διαταραχές προσωπικότητας».
Πληρώνεις για να ασυλοποιούντε τα παιχνίδια σε μουσεία και πανεπιστήμια.
Εμείς που αγαπάμε τα «λάθη» και που εμπιστευόμαστε τα παιχνίδια, σ’ ότι κι αν κάνεις δε βλέπουμε τίποτ άλλο παρά ένα ίδιο πρόγραμμα αιώνες τώρα: να οργανώνεις τη διάλυση και το φόβο.

Ξέρεις μόνο νάσαι προκλητικός, να πουλάς μούρη κι αδιαφορία.
Τους θρασύδειλους κανονισμούς σου, η ζωή τους παίζει αβίαστα,
με τις μίζερες εντολές σου σκληραίνεις τα όρια, που η χαρά στα τρυπάει.
Με τη χαρά είναι που υπολογίζεται πόσο θλιβερή τη κάνεις τη ζωή,
με τη χαρά το ιεραρχικό σου σύστημα φαίνεται πως είναι χαρτοκοπτική.
Επαναλαμβάνεις για αιώνες το ίδιο γνωστό ρολάκι σου, πως θα σκοτώσεις πάλι.
Η δυστυχία σου είναι σενάριο προβλέψιμο

απώλεια θλίψη και στείρωση καλλιεργείς -στα τραγούδια στις σχολές στο κινηματογράφο στις ειδήσεις στη δουλειά- για να εισπράττεις αυτοκαταστολή.
Η χαρά δεν θρυμματίζεται, δε ζούμε μέσα στα σπαράγματα σου,
η χαρά ξεσπάει σε στιγμές, έτσι, ακατανόητη για να παράγει τις σημασίες. Δεν τελειώνει ποτέ να διψάμε για νέες σημασίες, ατίθασες.
Η χαρά δεν καταργείται, όσο κι αν σε τρομάζει. Παράλογο

όσους πουλάνε ακόμη έκσταση, πόνο, απορίες φόβους κι αδιέξοδα, τους πληρώνεις εσύ για να εξαπατούν,
Εμείς με τη χαρά απρόβλεπτη και ακατέργαστη, βλέπουμε -στις πληρωμές σου, στους προέδρους και στους στόχους σου- ένα τέλμα,

είσαι εγκλωβισμένος

δε μιλάμε πια για να παράγονται σκέψεις μέσα μας, ούτε για να προκαλούμε αντιδράσεις, μιλάμε για να ανοιγόμαστε σε νέες δράσεις προς τα όπου κι όπως.
Χωρίς τον έλεγχο, ακούμε τις θελήσεις μας και τις ατέλειες μας, μας ζούμε και μας κρίνουμε.
Σε ποιο ανθρώπινο κέντρο στηρίζεται η αυτονομία της γλώσσας αυτής που ακούω,μιλάω, που βρίσκεται στο κέντρο κέντρο και που δεν ασκείται ούτε στο περιθώριο ούτε σε άσυλο;

Τουλάχιστον για όσο καιρό παραμένει σε εξέλιξη η κοινωνική εξέγερση,

η αντίδραση, γίνεται κοινό αίσθημα. Η άρνηση στους διαχειριστές των θεσμών μας, συνδέει τη κοινωνία μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

η εξέγερση θάβεται από τις τρέχουσες γλώσσες, τις γλώσσες που γαλουχούν στη καταστολή, χρειαζόμαστε νέες γλώσσες

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

δίκτυα versus παράνοια

Δευτέρα, 25/02/08

κόμματα, χρήμα και μμε φυσικό είναι να θελουν να επενδύσουν στο νέο δημόσιο λόγο των δικτύων. Βρίσκουν νέα ορυχεία από φρεσκες πρώτες ύλες και τους χρειάζεται να τα αξιοποιήσουν: για χρήμα και γραφειοκρατικο μηχανισμό. Πιο σωστά λοιπον: να χαλιναγωγήσουν τη δημόσια προσωπική άποψη, στη γλώσσα που γνωρίζουμε πολύ καλά: να παράγει χρήμα και να λειτουργεί ο μηχανισμός.
Η παμπάλαιη πραγματικότητα που πότισε τη μεταμοντέρνα κοκαϊνη: «οι μορφές παράγονται μόνον απ΄το χρήμα».

Παρ όλες τις προσπάθειες, κοντά 250 χρόνων, το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς σε οτιδήποτε μένει έξω από τα κόμματα το χρήμα και τα μμε. Σε οτιδήποτε είναι μη-εκμεταλεύσιμο και δεν εξυπηρετεί μηχανισμούς.
Ο νέος μας δημόσιος λόγος: δίκτυα από απρόβλεπτες χωρίς χαληνάρι προσωπικές γνώμες. Οι προσωπικές γνώμες παραμένουν προσωπικές όσο δεν αντιγράφουν / ακολουθούν / εκτελούν / δεν εξυπηρετούν δεν περιορίζονται στα συμφέροντα της κονόμας και της γραφειοκρατίας. Στις προσωπικές μας γνώμες είμαστε αδιάφοροι σε ταμπέλες : «οι μπλόγκερς». «Οι μπλόγκερς», «κίνημα» κί ό,τι άλλο, οδηγούν σε ομοιόμορφο πακετάρισμα. Πακετάρισμα: το κυρίαρχο προϊόν της μαζικής παραγωγής, λέξεις υβρίδια, μουσικές τσιχλόφουσκα, άγονες έννοιες, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

το δειλινό

Σάββατο, 16/02/08

Εναντίον:
ενατίον του πολιτισμού του σιωπηλού υπάλληλου,
εναντίον του πολιτισμού της διαμόρφωσης του υφιστάμενου,
εναντίον του πολιτισμού της ακόρεστης εξουσίας,
εναντίον του πολιτισμού των μμε και της γραφειοκρατίας,
εναντίον της αναπαραγωγής της τρέλλας των κατεσταλμένων,

Στέκεται:
μ’ αυτά που λέει δημόσια
Η οποιαδήποτε κοπέλα
Για όσα διαμορφώνουν τις πλοκές της ζωής της.

Μπρός στην αδιέξοδη λέξη: το δειλινό,

η διαφθορά
απ τη γραφειοκρατία & τα μμε, πλημυρίζει ανάμεσά μας
Τα απάνθρωπα ουρλιαχτά της,
εξυπηρετούν και αυτά το στόχο της: αυξάνουν τα κέρδη.
Αναμεταδίδοντας φωνάζοντας
έτσι στα ασχεδίαστα,
ένα
Όχι στη διαφθορά,
την κάνουμε οικεία
Τροφοδοτόντας τη μεγαλύτερη κονόμα που θάρθει, ποτιζόμαστε βαθύτερα.

“Εμείς μια φορά μπένουμε καθαροί, γιατί διατυμπανίζουμε ότι είμαστε αντίθετοι”.

Το πιο ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο οτι μας είναι πασιφανές πως ανακυκλώνουμε τη κονόμα
Δεν είναι σπάνια περίπτωση, εξ άλλου αυτός είναι ο κανόνας.
Το πιο ενδιαφέρον είναι πως το Βλέπουμε ότι:
όσο μπρός στα κέρδη που έρχονται
κοπανάμε “όχι, δε θέλουμε άλλα ουρλιαχτά”, τόσο πλεκόμαστε με την υποκρισία.
Να συνομιλείς με την ισχύ – να συνομιλείς με την ισχύ, τρόπος του λέγειν
να παπαγαλίζεις: «Όχι στη διαφθορά»,
έ! όλο κάτι θα τσεπώσουμε κι οι θεατές.
Ου, Ου, Ου. – Γκαν, Γκαν. Γκαν, Γκαν, εμείς οι ίδιοι ανακαλύπτουμε νέους τρόπους διείσδυσης της απανθρωπιάς μέσα μας.
Αυτό τό σκάψιμο μας είναι νόμιμο.

Για να δούμε πόσο έχουν διεισδύσει οι νταβατζήδες μέσα μας,
Για να αντέχουμε το γκρέμισμα να μη μας παρασέρνει
Χρειάζεται να ασχοληθούμε με οτιδήποτε περνάει αδιάφορο στο χρήμα και στα μμε,
και με αχαλίνωτη τη φαντασία και με ανοιχτές τις επιστήμες και με σεβασμό στους νόμους ,δηλαδή και με τα τρία σε μια κάποια ισορροπία,

Mετά την ανοιχτή χρήση των δικτύων, και εννοώ κυριολεκτικά ΜΕΤΑ τη χρήση των δικτύων από το κόσμο, συγκεκριμένη χρονολογία, μετά το 1997-98, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν ιστορικά. Αντί της προγραμματισμένης αναπαράστασης (εννοώ κόμματα, προγράμματα, ιδεολογίες, διαχείριση οικονομίας, διαχείριση κοινής γνώμης, κατασκευές προσωπικότητας), η διάδραση του συνομιλητή, μας επιφυλάσει πράγματα που ουτε τα φανταζόμαστε. Η απάντηση του συνομιλητή είναι η ισχύς.
Η ισχύς βρίσκεται στην απάντηση που δίνει η «ξανθιά» ( : ένα τυπικό προϊόν της βαριάς βιομηχανίας διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου.) Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »