όπου κι αν κινούμαστε, βλέπουμε τα σημάδια της τρέλλας που καλλιεργείς: τη «πνευματική ιδιοκτησία» σου, να κατέχεις και να ελέγχεις.

το σήμα σου το αναγνωρίζουμε: αυτοικανοποιείσαι οι μορφές της ζωής να εκτελούν δικές σου εντολές. Υπάκουους να τριγυρνούν γύρω απ το εγώ σου.

Γαμάς τη ζωή γιατί εκπαιδεύτηκες να σκοτώνεις μέσα σου τους εαυτούς σου. Το ξέρουμε, είναι αποθηκευμένο σε χιλιόμετρα σελίδες. Όποιος παγώνει το κόσμο μέσα του, είναι μαθημένος να αυτοκτονεί. Η «ισχυρή» μηχανή έλεγχου:
όπου νιώθεις επιθυμίες, το μόνο που ξέρεις είναι να τις διαλύεις, Αυτοκτονείς.

Εμείς όμως χαιρόμαστε οι θελήσεις να μας εκπλήσουν -το ποτάμι δεν ξαναπερνά ποτέ απ΄το ίδιο σημείο- Απρόβλεπτες. Και επειδή είναι μόνον απρόβλεπτες ματαιώνουν τους εκτελεστές τους .
Τα ανυπότακτα «θέλω» και τα «θέλουμε» που πηγάζουν έξω από έλεγχο,
δηλαδή είναι νέα κι έρχονται ασταμάτητα,
κρίνουν το τρικάκι σου, την αιώνια ατέλειά σου.
Και πάρα πέρα κι απ’ τα ποτάμια των επιθυμιών

στον προβλέψιμο μονόδρομο σου Σουραμπάγια Τζόνι, εμείς
Παίζουμε,
ανακατεύομε σε διάφορες αναλογίες τις θελήσεις με τους νόμους,
για να αφουγγραζόμαστε τα επόμενα παιχνίδια που θάρθουν,
που κανείς δε ξέρει ποιός θα τα πρωτοκάνει,
και είναι ανυπάκουα στα συμφέροντα σου.
Παιχίδι Ανασφαλές για σένα, «ακατανόητες» ζωές

Με ο,τι πουλάς εσύ για σύστημα, «πρόεδροι & τοπ-μόντελς», διαλύεις. Πληρώνεις για να ονομάζοντε τα ανυπάκουα παιχνίδια ως «διαταραχές προσωπικότητας».
Πληρώνεις για να ασυλοποιούντε τα παιχνίδια σε μουσεία και πανεπιστήμια.
Εμείς που αγαπάμε τα «λάθη» και που εμπιστευόμαστε τα παιχνίδια, σ’ ότι κι αν κάνεις δε βλέπουμε τίποτ άλλο παρά ένα ίδιο πρόγραμμα αιώνες τώρα: να οργανώνεις τη διάλυση και το φόβο.

Ξέρεις μόνο νάσαι προκλητικός, να πουλάς μούρη κι αδιαφορία.
Τους θρασύδειλους κανονισμούς σου, η ζωή τους παίζει αβίαστα,
με τις μίζερες εντολές σου σκληραίνεις τα όρια, που η χαρά στα τρυπάει.
Με τη χαρά είναι που υπολογίζεται πόσο θλιβερή τη κάνεις τη ζωή,
με τη χαρά το ιεραρχικό σου σύστημα φαίνεται πως είναι χαρτοκοπτική.
Επαναλαμβάνεις για αιώνες το ίδιο γνωστό ρολάκι σου, πως θα σκοτώσεις πάλι.
Η δυστυχία σου είναι σενάριο προβλέψιμο

απώλεια θλίψη και στείρωση καλλιεργείς -στα τραγούδια στις σχολές στο κινηματογράφο στις ειδήσεις στη δουλειά- για να εισπράττεις αυτοκαταστολή.
Η χαρά δεν θρυμματίζεται, δε ζούμε μέσα στα σπαράγματα σου,
η χαρά ξεσπάει σε στιγμές, έτσι, ακατανόητη για να παράγει τις σημασίες. Δεν τελειώνει ποτέ να διψάμε για νέες σημασίες, ατίθασες.
Η χαρά δεν καταργείται, όσο κι αν σε τρομάζει. Παράλογο

όσους πουλάνε ακόμη έκσταση, πόνο, απορίες φόβους κι αδιέξοδα, τους πληρώνεις εσύ για να εξαπατούν,
Εμείς με τη χαρά απρόβλεπτη και ακατέργαστη, βλέπουμε -στις πληρωμές σου, στους προέδρους και στους στόχους σου- ένα τέλμα,

είσαι εγκλωβισμένος

δε μιλάμε πια για να παράγονται σκέψεις μέσα μας, ούτε για να προκαλούμε αντιδράσεις, μιλάμε για να ανοιγόμαστε σε νέες δράσεις προς τα όπου κι όπως.
Χωρίς τον έλεγχο, ακούμε τις θελήσεις μας και τις ατέλειες μας, μας ζούμε και μας κρίνουμε.
Σε ποιο ανθρώπινο κέντρο στηρίζεται η αυτονομία της γλώσσας αυτής που ακούω,μιλάω, που βρίσκεται στο κέντρο κέντρο και που δεν ασκείται ούτε στο περιθώριο ούτε σε άσυλο;

Advertisements

το νόημα που πιάνεται μόλις, ενώ πάει να σου διαφύγει

– ζητά να διαρρήξει όρια

Στο νόημα που μόλις που πιάνεται, η ζωή σου χτυπά στα ίσα, ίσος προς ίσο, άφοβη. Προκαλεί για Λόγο.

Ε! αλαζονεία! Όσα εσύ κομματιάζεις, εμείς τα συνδέουμε,
αυτή τη δύναμη φοβάσαι και ξηλώνεις δρόμους.

Πότε το ξέσπασμα των ψυχών έχει μετατραπεί σε κανάλια για να ρέει το χρήμα;
Όταν για παράδειγμα στην λέξη οδύσσεια,
η φαντασία οδηγείται αυτόματα στη «σωστή» λέξη ιθάκη,
Όταν η σκέψη στομώνει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

η εξέγερση θάβεται από τις τρέχουσες γλώσσες, τις γλώσσες που γαλουχούν στη καταστολή, χρειαζόμαστε νέες γλώσσες

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αυτές τις στιγμές που είναι στιγμές εκτός γλώσσας που είναι άρνηση αντίδραση θυμός οργή, αυτές τις στιγμές που οι άνθρωποι κοντοστέκονται, να τις στοχαστούν, τις στιγμές που η βιομηχανία απορρυθμίζεται και τις φοβάται, οι απρόβλεπτες στιγμές Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

file de xerw ti katalavainete eseis ekei alla,
edw h katastash synexizetai sta sxoleia
sygnwmh pou grafw toso apospasmatika, alla h istoria auth th stigmh trexei me taxythtes grhgorwteres apo th taxythta stoxastmou enos keimenou. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αναμεταδίδω το βίντεο του Βασίλη Κωστάκη, με τίτλο P2P και Ουτοπία (v 0.1).
Μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση νοημάτων από διεθνή βιβλιογραφία, για τη παραγωγή των «κοινών» ή όπως γράφει ο ιδιος: των ομότιμων σχέσεων.
Δημοσιευμένο στις 22.11.08, στα :

http://bloggr.p2pfoundation.net/?p=82
http://www.ellak.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6800&Itemid=1

Όταν λέμε σύστημα εννοούμε μια πραγματικότητα, σύστημα= εντολές & έλεγχος. Εντολές & έλεγχο, το βιώνουμε σε όλες τις σχέσεις κ στιγμές της ζωής, σε όλα τα σημεία της βιομηχανίας των μμε της γραφειοκρατίας της οικονομίας της πολιτικής της επιστήμης της τέχνης της ψυχαγωγίας της πόλης του κράτους της εκπαίδευσης της θρησκείας της οικογένειας των προσωπικικών σχέσεων και βέβαια, το σύστημα το νιώθουμε σε όλα τα σημεία κι όλες τις στιγμές της προσωπικότητας μας. Ο πολιτισμός του συστήματος είναι ο πολιτισμός των «άνωθεν» εντολών και έλεγχων. Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, προσωπικές κοινωνικές επιστημονικές, πέφτουν στη παγίδα να δομούντε σαν σύστημα.
Μία βασική λειτουργία του συστήματος είναι η κατασκευή η γαλούχιση η εκπαίδευση η βίωση η συντήρηση η βράβευση η αναπαραγωγή μιάς προσωπικότητας που να εκφράζει το σύστημα: να εκφράζει αναπαράγοντας «άνωθεν» εντολές και «άνωθεν» έλεγχους. Αυτή η προσωπικότητα του έλεγχου που βιώνουμε, εμφανίζεται σχισμένη στα δύο, απ’ τα μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο ως τα σήμερα. Ζεί τον έλεγχο και την έλλειψη.
Λείπει η δια-προσωπική γλώσσα, η γλώσσα των σχέσεων, δηλαδή εκείνη η μορφή της γλώσσας που παράγεται ανοιχτά και ομότιμα απ τον καθένα, όπου το κάθε πρόσωπο εκφράζεται χωρίς να εκτελεί εντολές, να ακούγεται ομότιμα απ τον καθένα χωρίς να ελέγχεται [filtering] η άποψη του, να συν-διαμορφώνεται ανεξέλεγκτα μαζι με άλλους, να ακούγεται όπως γουστάρει. Στον εικοστο αιω.  η συστημοποίηση της ζωής σε  έλεγχο&εντολές, κατέστερεψε τη γλώσσα που χρειαζόμαστε για να μιλάμε άμεσα ο ένας στον άλλον, άμεσα, χωρίς φορμαλισμούς, φυγές και σιωπές. Όσο απουσιάζει αυτή η γλώσσα η σκέψη και ζεστασιά, εξαπλώνεται η σιωπή της αποξένωσης στη συνείδηση, στη γνώση και στην αισθητική. Όσο καταστρέφεται η ανοιχτή γλώσσα, απαξιώνεται η προσωπική παραγωγή που γεννά χαρά, Όσο δεν έχουμε τρόπους να φανταζόμαστε πάνω στον διπλανό, εξευτελίζουμε τη προσωπική φαντασία, Όταν απουσιάζει η γλώσσα που παράγεται απο τις άμεσες, ανοιχτές, αφιλτράριστες, και ομότιμες σχέσεις, όταν οι σχέσεις δεν λυώνουν τις ιεραρχίες, όταν παγώνουμε τη ζεστασιά του απρόβλεπτου, τότε πέφτουμε σε ζωή χαρακτηρισμένη απο Βία απειλή παράνοια φυγή και έλλειψη .

Στη εποχή της δικτυακής πληροφορίας ξανα ανοίγοντε οι τόποι για να συνδιαμορφώνουμε ομότιμα τις σχέσεις μας και να παράγουμε ανεξέλεγκτα τον πολιτισμό.
Όταν λέμε ομότιμες σχέσεις, δεν εννοούμε απλώς ισότιμες. Ισότιμες είναι όταν όσα δίνεις τόσα παίρνεις, δίνεις πολλά – παίρνεις πολλά, λίγα – λίγα, δίνεις τίποτε παίρνεις τίποτε. Όμότιμες είναι οι σχέσεις όπου, είτε δώσεις είτε δε δώσεις έχεις να παίρνεις, γιατί με το που παίρνεις σημαίνει πως ήδη αποδέχεσαι τον άλλον Και ένα ελάχιστο να δώσεις, θα έχει σπάσει η σιωπή.

Γράφει στην εισαγωγή του ο Β. Κωστάκης:
» … Μια επανάσταση που δεν απαιτεί, αλλά δημιουργεί τον κόσμο που θέλει, μέσα στον κόσμο που θέλει να ξεπεράσει «