όπου κι αν κινούμαστε, βλέπουμε τα σημάδια της τρέλλας που καλλιεργείς: τη «πνευματική ιδιοκτησία» σου, να κατέχεις και να ελέγχεις.

το σήμα σου το αναγνωρίζουμε: αυτοικανοποιείσαι οι μορφές της ζωής να εκτελούν δικές σου εντολές. Υπάκουους να τριγυρνούν γύρω απ το εγώ σου.

Γαμάς τη ζωή γιατί εκπαιδεύτηκες να σκοτώνεις μέσα σου τους εαυτούς σου. Το ξέρουμε, είναι αποθηκευμένο σε χιλιόμετρα σελίδες. Όποιος παγώνει το κόσμο μέσα του, είναι μαθημένος να αυτοκτονεί. Η «ισχυρή» μηχανή έλεγχου:
όπου νιώθεις επιθυμίες, το μόνο που ξέρεις είναι να τις διαλύεις, Αυτοκτονείς.

Εμείς όμως χαιρόμαστε οι θελήσεις να μας εκπλήσουν -το ποτάμι δεν ξαναπερνά ποτέ απ΄το ίδιο σημείο- Απρόβλεπτες. Και επειδή είναι μόνον απρόβλεπτες ματαιώνουν τους εκτελεστές τους .
Τα ανυπότακτα «θέλω» και τα «θέλουμε» που πηγάζουν έξω από έλεγχο,
δηλαδή είναι νέα κι έρχονται ασταμάτητα,
κρίνουν το τρικάκι σου, την αιώνια ατέλειά σου.
Και πάρα πέρα κι απ’ τα ποτάμια των επιθυμιών

στον προβλέψιμο μονόδρομο σου Σουραμπάγια Τζόνι, εμείς
Παίζουμε,
ανακατεύομε σε διάφορες αναλογίες τις θελήσεις με τους νόμους,
για να αφουγγραζόμαστε τα επόμενα παιχνίδια που θάρθουν,
που κανείς δε ξέρει ποιός θα τα πρωτοκάνει,
και είναι ανυπάκουα στα συμφέροντα σου.
Παιχίδι Ανασφαλές για σένα, «ακατανόητες» ζωές

Με ο,τι πουλάς εσύ για σύστημα, «πρόεδροι & τοπ-μόντελς», διαλύεις. Πληρώνεις για να ονομάζοντε τα ανυπάκουα παιχνίδια ως «διαταραχές προσωπικότητας».
Πληρώνεις για να ασυλοποιούντε τα παιχνίδια σε μουσεία και πανεπιστήμια.
Εμείς που αγαπάμε τα «λάθη» και που εμπιστευόμαστε τα παιχνίδια, σ’ ότι κι αν κάνεις δε βλέπουμε τίποτ άλλο παρά ένα ίδιο πρόγραμμα αιώνες τώρα: να οργανώνεις τη διάλυση και το φόβο.

Ξέρεις μόνο νάσαι προκλητικός, να πουλάς μούρη κι αδιαφορία.
Τους θρασύδειλους κανονισμούς σου, η ζωή τους παίζει αβίαστα,
με τις μίζερες εντολές σου σκληραίνεις τα όρια, που η χαρά στα τρυπάει.
Με τη χαρά είναι που υπολογίζεται πόσο θλιβερή τη κάνεις τη ζωή,
με τη χαρά το ιεραρχικό σου σύστημα φαίνεται πως είναι χαρτοκοπτική.
Επαναλαμβάνεις για αιώνες το ίδιο γνωστό ρολάκι σου, πως θα σκοτώσεις πάλι.
Η δυστυχία σου είναι σενάριο προβλέψιμο

απώλεια θλίψη και στείρωση καλλιεργείς -στα τραγούδια στις σχολές στο κινηματογράφο στις ειδήσεις στη δουλειά- για να εισπράττεις αυτοκαταστολή.
Η χαρά δεν θρυμματίζεται, δε ζούμε μέσα στα σπαράγματα σου,
η χαρά ξεσπάει σε στιγμές, έτσι, ακατανόητη για να παράγει τις σημασίες. Δεν τελειώνει ποτέ να διψάμε για νέες σημασίες, ατίθασες.
Η χαρά δεν καταργείται, όσο κι αν σε τρομάζει. Παράλογο

όσους πουλάνε ακόμη έκσταση, πόνο, απορίες φόβους κι αδιέξοδα, τους πληρώνεις εσύ για να εξαπατούν,
Εμείς με τη χαρά απρόβλεπτη και ακατέργαστη, βλέπουμε -στις πληρωμές σου, στους προέδρους και στους στόχους σου- ένα τέλμα,

είσαι εγκλωβισμένος

δε μιλάμε πια για να παράγονται σκέψεις μέσα μας, ούτε για να προκαλούμε αντιδράσεις, μιλάμε για να ανοιγόμαστε σε νέες δράσεις προς τα όπου κι όπως.
Χωρίς τον έλεγχο, ακούμε τις θελήσεις μας και τις ατέλειες μας, μας ζούμε και μας κρίνουμε.
Σε ποιο ανθρώπινο κέντρο στηρίζεται η αυτονομία της γλώσσας αυτής που ακούω,μιλάω, που βρίσκεται στο κέντρο κέντρο και που δεν ασκείται ούτε στο περιθώριο ούτε σε άσυλο;

Advertisements

αναμεταδίδω το βίντεο του Βασίλη Κωστάκη, με τίτλο P2P και Ουτοπία (v 0.1).
Μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση νοημάτων από διεθνή βιβλιογραφία, για τη παραγωγή των «κοινών» ή όπως γράφει ο ιδιος: των ομότιμων σχέσεων.
Δημοσιευμένο στις 22.11.08, στα :

http://bloggr.p2pfoundation.net/?p=82
http://www.ellak.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6800&Itemid=1

Όταν λέμε σύστημα εννοούμε μια πραγματικότητα, σύστημα= εντολές & έλεγχος. Εντολές & έλεγχο, το βιώνουμε σε όλες τις σχέσεις κ στιγμές της ζωής, σε όλα τα σημεία της βιομηχανίας των μμε της γραφειοκρατίας της οικονομίας της πολιτικής της επιστήμης της τέχνης της ψυχαγωγίας της πόλης του κράτους της εκπαίδευσης της θρησκείας της οικογένειας των προσωπικικών σχέσεων και βέβαια, το σύστημα το νιώθουμε σε όλα τα σημεία κι όλες τις στιγμές της προσωπικότητας μας. Ο πολιτισμός του συστήματος είναι ο πολιτισμός των «άνωθεν» εντολών και έλεγχων. Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, προσωπικές κοινωνικές επιστημονικές, πέφτουν στη παγίδα να δομούντε σαν σύστημα.
Μία βασική λειτουργία του συστήματος είναι η κατασκευή η γαλούχιση η εκπαίδευση η βίωση η συντήρηση η βράβευση η αναπαραγωγή μιάς προσωπικότητας που να εκφράζει το σύστημα: να εκφράζει αναπαράγοντας «άνωθεν» εντολές και «άνωθεν» έλεγχους. Αυτή η προσωπικότητα του έλεγχου που βιώνουμε, εμφανίζεται σχισμένη στα δύο, απ’ τα μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο ως τα σήμερα. Ζεί τον έλεγχο και την έλλειψη.
Λείπει η δια-προσωπική γλώσσα, η γλώσσα των σχέσεων, δηλαδή εκείνη η μορφή της γλώσσας που παράγεται ανοιχτά και ομότιμα απ τον καθένα, όπου το κάθε πρόσωπο εκφράζεται χωρίς να εκτελεί εντολές, να ακούγεται ομότιμα απ τον καθένα χωρίς να ελέγχεται [filtering] η άποψη του, να συν-διαμορφώνεται ανεξέλεγκτα μαζι με άλλους, να ακούγεται όπως γουστάρει. Στον εικοστο αιω.  η συστημοποίηση της ζωής σε  έλεγχο&εντολές, κατέστερεψε τη γλώσσα που χρειαζόμαστε για να μιλάμε άμεσα ο ένας στον άλλον, άμεσα, χωρίς φορμαλισμούς, φυγές και σιωπές. Όσο απουσιάζει αυτή η γλώσσα η σκέψη και ζεστασιά, εξαπλώνεται η σιωπή της αποξένωσης στη συνείδηση, στη γνώση και στην αισθητική. Όσο καταστρέφεται η ανοιχτή γλώσσα, απαξιώνεται η προσωπική παραγωγή που γεννά χαρά, Όσο δεν έχουμε τρόπους να φανταζόμαστε πάνω στον διπλανό, εξευτελίζουμε τη προσωπική φαντασία, Όταν απουσιάζει η γλώσσα που παράγεται απο τις άμεσες, ανοιχτές, αφιλτράριστες, και ομότιμες σχέσεις, όταν οι σχέσεις δεν λυώνουν τις ιεραρχίες, όταν παγώνουμε τη ζεστασιά του απρόβλεπτου, τότε πέφτουμε σε ζωή χαρακτηρισμένη απο Βία απειλή παράνοια φυγή και έλλειψη .

Στη εποχή της δικτυακής πληροφορίας ξανα ανοίγοντε οι τόποι για να συνδιαμορφώνουμε ομότιμα τις σχέσεις μας και να παράγουμε ανεξέλεγκτα τον πολιτισμό.
Όταν λέμε ομότιμες σχέσεις, δεν εννοούμε απλώς ισότιμες. Ισότιμες είναι όταν όσα δίνεις τόσα παίρνεις, δίνεις πολλά – παίρνεις πολλά, λίγα – λίγα, δίνεις τίποτε παίρνεις τίποτε. Όμότιμες είναι οι σχέσεις όπου, είτε δώσεις είτε δε δώσεις έχεις να παίρνεις, γιατί με το που παίρνεις σημαίνει πως ήδη αποδέχεσαι τον άλλον Και ένα ελάχιστο να δώσεις, θα έχει σπάσει η σιωπή.

Γράφει στην εισαγωγή του ο Β. Κωστάκης:
» … Μια επανάσταση που δεν απαιτεί, αλλά δημιουργεί τον κόσμο που θέλει, μέσα στον κόσμο που θέλει να ξεπεράσει «

αφιερωμένο εξαιρετικά

Παρασκευή, 28/03/08

έχετε δεί ποτέ να μπορεί ένας «επώνυμος» να κριτικάρει δημόσια τις ιεραρχικές δομές που εξυπηρετεί?
όπως μπορεί και να τις κριτικάρει με παρρησία, όταν συνομιλεί με τη παρέα του, χαμηλόφωνα, σε ημισκοτεινό διάδρομο;
ή όπως το ίδιο μπορεί και να του συμβαίνει όταν γράφει με ψευδώνυμο σε δικτυοσελίδες;
Δημόσια, δεν έχω δεί.
Δημόσια, θα φανεί σαν με κροκοδείλια δάκρυα :
σε δημόσιο μέσο βγαίνεις εφ’ όσον το εξυπηρετείς.
Το ξέρουμε όλοι.

Συντηρητικές εταιρείες
προωθούν
φωνές του αντίπαλού τους δέους,
(πάντα με την επιβαλλόμενη ψυχραιμία, χωρίς πάθος, με ελεγχόμενο συναίσθημα, όπως αρμόζει για την ανωτερότητα).
Τη κοινή γνώμη θα τη διαμορφώνουν άμεσα κι οι από κάτω!;
Δηλαδή, άρχισε, να συμφέρει, να συζητιόνται στα ίσα, οι δομές της σκέψης μας;
Όχι.

Όταν πέσει ο τζίρος και αυτής της φωνής
θα απολύσουν
αυτούς
που δεν αναγνώριζαν -με το πρέπον μέτρο που αρμόζει όπως κάνουν τόσοι και τόσοι εξαίρετοι-
οτι μιλάγανε δημόσια, καβαλόντας στον κροκόδειλο. Ο κροκόδειλος αντιπαθεί τους αναβάτες του.

Και μη πει κανείς, οι «ειδοποιήσεις» ήταν ξεκάθαρες: 1. Τα συμφέροντά μας υπηρετείς με αυτά που εκφράζεις
και όχι τον καθένα που λέει το μακρύ του και το κοντό του.
2. Να σπαταλιέσαι τη μια μ’ εμάς την άλλη με τους κάτω δε στέκει.
3. Από εμάς πληρώνεσαι. Για όσο καιρό
οι πελάτες μας μας δείχνουν οτι έχουμε ανάγκη κάτι σαν κι’ εσένα
για ενδιάμεσο.

Μονόδρομος είναι χωρίς φανερές εξόδους κίνδυνου. Μη τρελένεσαι. Όταν σου μιλά χωρίς διαμεσολαβητές η προσωπική σου φωνή,
ο εαυτός σου γαμάει τα θαψίματα σου, αβίαστα.

Vodpod videos no longer available. Vodpod videos no longer available.Βίντεο για χώρους ανεξέλεγκτης επικοινωνίας: χώρους ομιλιών, συνομιλιών, καφενεία, μικρομάγαζα, bar, ντίσκο, κάμπιγκ, πλατείες,
αλλά και σε χώρους χρήσης της επικοινωνίας: σε προσόψεις τραπεζών και δημαρχείων, σε αίθουσες με ταμεία ιδιωτικών εταιρειών και δημόσιων υπηρεσιών, σε γκισέ εταιρειών προβολής μαζικών προϊόντων και για τα σήματα των μμε .

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

δίκτυα versus παράνοια

Δευτέρα, 25/02/08

κόμματα, χρήμα και μμε φυσικό είναι να θελουν να επενδύσουν στο νέο δημόσιο λόγο των δικτύων. Βρίσκουν νέα ορυχεία από φρεσκες πρώτες ύλες και τους χρειάζεται να τα αξιοποιήσουν: για χρήμα και γραφειοκρατικο μηχανισμό. Πιο σωστά λοιπον: να χαλιναγωγήσουν τη δημόσια προσωπική άποψη, στη γλώσσα που γνωρίζουμε πολύ καλά: να παράγει χρήμα και να λειτουργεί ο μηχανισμός.
Η παμπάλαιη πραγματικότητα που πότισε τη μεταμοντέρνα κοκαϊνη: «οι μορφές παράγονται μόνον απ΄το χρήμα».

Παρ όλες τις προσπάθειες, κοντά 250 χρόνων, το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς σε οτιδήποτε μένει έξω από τα κόμματα το χρήμα και τα μμε. Σε οτιδήποτε είναι μη-εκμεταλεύσιμο και δεν εξυπηρετεί μηχανισμούς.
Ο νέος μας δημόσιος λόγος: δίκτυα από απρόβλεπτες χωρίς χαληνάρι προσωπικές γνώμες. Οι προσωπικές γνώμες παραμένουν προσωπικές όσο δεν αντιγράφουν / ακολουθούν / εκτελούν / δεν εξυπηρετούν δεν περιορίζονται στα συμφέροντα της κονόμας και της γραφειοκρατίας. Στις προσωπικές μας γνώμες είμαστε αδιάφοροι σε ταμπέλες : «οι μπλόγκερς». «Οι μπλόγκερς», «κίνημα» κί ό,τι άλλο, οδηγούν σε ομοιόμορφο πακετάρισμα. Πακετάρισμα: το κυρίαρχο προϊόν της μαζικής παραγωγής, λέξεις υβρίδια, μουσικές τσιχλόφουσκα, άγονες έννοιες, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

το δειλινό

Σάββατο, 16/02/08

Εναντίον:
ενατίον του πολιτισμού του σιωπηλού υπάλληλου,
εναντίον του πολιτισμού της διαμόρφωσης του υφιστάμενου,
εναντίον του πολιτισμού της ακόρεστης εξουσίας,
εναντίον του πολιτισμού των μμε και της γραφειοκρατίας,
εναντίον της αναπαραγωγής της τρέλλας των κατεσταλμένων,

Στέκεται:
μ’ αυτά που λέει δημόσια
Η οποιαδήποτε κοπέλα
Για όσα διαμορφώνουν τις πλοκές της ζωής της.

Μπρός στην αδιέξοδη λέξη: το δειλινό,

oikeiopoihsh2.jpgoikeios-anoixtos.jpg