Αυτές τις στιγμές που είναι στιγμές εκτός γλώσσας που είναι άρνηση αντίδραση θυμός οργή, αυτές τις στιγμές που οι άνθρωποι κοντοστέκονται, να τις στοχαστούν, τις στιγμές που η βιομηχανία απορρυθμίζεται και τις φοβάται, οι απρόβλεπτες στιγμές Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

file de xerw ti katalavainete eseis ekei alla,
edw h katastash synexizetai sta sxoleia
sygnwmh pou grafw toso apospasmatika, alla h istoria auth th stigmh trexei me taxythtes grhgorwteres apo th taxythta stoxastmou enos keimenou. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αναμεταδίδω το βίντεο του Βασίλη Κωστάκη, με τίτλο P2P και Ουτοπία (v 0.1).
Μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση νοημάτων από διεθνή βιβλιογραφία, για τη παραγωγή των «κοινών» ή όπως γράφει ο ιδιος: των ομότιμων σχέσεων.
Δημοσιευμένο στις 22.11.08, στα :

http://bloggr.p2pfoundation.net/?p=82
http://www.ellak.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6800&Itemid=1

Όταν λέμε σύστημα εννοούμε μια πραγματικότητα, σύστημα= εντολές & έλεγχος. Εντολές & έλεγχο, το βιώνουμε σε όλες τις σχέσεις κ στιγμές της ζωής, σε όλα τα σημεία της βιομηχανίας των μμε της γραφειοκρατίας της οικονομίας της πολιτικής της επιστήμης της τέχνης της ψυχαγωγίας της πόλης του κράτους της εκπαίδευσης της θρησκείας της οικογένειας των προσωπικικών σχέσεων και βέβαια, το σύστημα το νιώθουμε σε όλα τα σημεία κι όλες τις στιγμές της προσωπικότητας μας. Ο πολιτισμός του συστήματος είναι ο πολιτισμός των «άνωθεν» εντολών και έλεγχων. Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις, προσωπικές κοινωνικές επιστημονικές, πέφτουν στη παγίδα να δομούντε σαν σύστημα.
Μία βασική λειτουργία του συστήματος είναι η κατασκευή η γαλούχιση η εκπαίδευση η βίωση η συντήρηση η βράβευση η αναπαραγωγή μιάς προσωπικότητας που να εκφράζει το σύστημα: να εκφράζει αναπαράγοντας «άνωθεν» εντολές και «άνωθεν» έλεγχους. Αυτή η προσωπικότητα του έλεγχου που βιώνουμε, εμφανίζεται σχισμένη στα δύο, απ’ τα μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο ως τα σήμερα. Ζεί τον έλεγχο και την έλλειψη.
Λείπει η δια-προσωπική γλώσσα, η γλώσσα των σχέσεων, δηλαδή εκείνη η μορφή της γλώσσας που παράγεται ανοιχτά και ομότιμα απ τον καθένα, όπου το κάθε πρόσωπο εκφράζεται χωρίς να εκτελεί εντολές, να ακούγεται ομότιμα απ τον καθένα χωρίς να ελέγχεται [filtering] η άποψη του, να συν-διαμορφώνεται ανεξέλεγκτα μαζι με άλλους, να ακούγεται όπως γουστάρει. Στον εικοστο αιω.  η συστημοποίηση της ζωής σε  έλεγχο&εντολές, κατέστερεψε τη γλώσσα που χρειαζόμαστε για να μιλάμε άμεσα ο ένας στον άλλον, άμεσα, χωρίς φορμαλισμούς, φυγές και σιωπές. Όσο απουσιάζει αυτή η γλώσσα η σκέψη και ζεστασιά, εξαπλώνεται η σιωπή της αποξένωσης στη συνείδηση, στη γνώση και στην αισθητική. Όσο καταστρέφεται η ανοιχτή γλώσσα, απαξιώνεται η προσωπική παραγωγή που γεννά χαρά, Όσο δεν έχουμε τρόπους να φανταζόμαστε πάνω στον διπλανό, εξευτελίζουμε τη προσωπική φαντασία, Όταν απουσιάζει η γλώσσα που παράγεται απο τις άμεσες, ανοιχτές, αφιλτράριστες, και ομότιμες σχέσεις, όταν οι σχέσεις δεν λυώνουν τις ιεραρχίες, όταν παγώνουμε τη ζεστασιά του απρόβλεπτου, τότε πέφτουμε σε ζωή χαρακτηρισμένη απο Βία απειλή παράνοια φυγή και έλλειψη .

Στη εποχή της δικτυακής πληροφορίας ξανα ανοίγοντε οι τόποι για να συνδιαμορφώνουμε ομότιμα τις σχέσεις μας και να παράγουμε ανεξέλεγκτα τον πολιτισμό.
Όταν λέμε ομότιμες σχέσεις, δεν εννοούμε απλώς ισότιμες. Ισότιμες είναι όταν όσα δίνεις τόσα παίρνεις, δίνεις πολλά – παίρνεις πολλά, λίγα – λίγα, δίνεις τίποτε παίρνεις τίποτε. Όμότιμες είναι οι σχέσεις όπου, είτε δώσεις είτε δε δώσεις έχεις να παίρνεις, γιατί με το που παίρνεις σημαίνει πως ήδη αποδέχεσαι τον άλλον Και ένα ελάχιστο να δώσεις, θα έχει σπάσει η σιωπή.

Γράφει στην εισαγωγή του ο Β. Κωστάκης:
» … Μια επανάσταση που δεν απαιτεί, αλλά δημιουργεί τον κόσμο που θέλει, μέσα στον κόσμο που θέλει να ξεπεράσει «

στο όνομα των θεσμών, όλο άϋλες εντολές και έλεγχους για το χρήμα & για τη γραφειοκρατία, ιδεαλισμοί, στο όνομα των θεσμών μόνο κιτς μπορεί να παράγεταi, η ντισνεϋοποίηση της σκέψης.
Εντολές για τη κατανάλωση, οι έκφρασεις κατω από έλεγχο, ασώματη έχει μείνει η προσωπικότητα, ελεγχόμενες αισθήσεις ελεγχόμενα συναισθήματα, ξένη γλώσσα η προσωπικότητα, και τα όνειρα.
Μόνο μέσα σ’ αυτή τη κόλαση μπορεί να εξασκείται η τέχνη της ανεξέλεγκτης προσωπικής έκφρασης.

-. Η έκφραση αυτονομείται όταν η γραμματική της κριτικής διδάσκεται στα σχολεία.
Και ανάποδα:
Η κριτική δεν διδάσκεται στα σχολεία για να ‘ναι καθοδηγούμενη η συνείδηση.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…αφηγήσεις απο τη πλευρά της μειoνότητας, όπου το παρελθόν αφανίζεται από τη βιομηχανική μηχανή της πλειονότητας…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ματιά δείχνει – τι δείχνει η ματιά; Η ματιά δείχνει: τι συλλαμβάνει το μάτι
πέρα από ‘όλα όσα επιβάλλονται με το εργαλείο «διαχειρίσεις μύθων & πρότυπων».

Όταν τα νοήματα της θέας δεν τα ζορίσουμε
να συνταχθούν σ’ άλλο ένα αφήγημα -γραμμική δομή-
τότε, η θέα παράγει κριτική.

Ανοιχτή βάση δεδομένων των: (α.) υπαρκτών τυπολογιών χρήσης (β.) οποιουδήποτε μέσου.geo & clima & gov technologies[ 38º 18′ 51.07″ N 22º 54′ 25.85″ E ::: κοντά στα Κούκουρα, Ελικώνας http://www.panoramio.com/photo/1287021 ]

βάση δεδομένων

σενάριο # [ανοιχτός αύξων αριθμός για προσθήκες]
… … … [ανοιχτό πεδίο για προσθήκες ] Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »