όπου κι αν κινούμαστε, βλέπουμε τα σημάδια της τρέλλας που καλλιεργείς: τη «πνευματική ιδιοκτησία» σου, να κατέχεις και να ελέγχεις.

το σήμα σου το αναγνωρίζουμε: αυτοικανοποιείσαι οι μορφές της ζωής να εκτελούν δικές σου εντολές. Υπάκουους να τριγυρνούν γύρω απ το εγώ σου.

Γαμάς τη ζωή γιατί εκπαιδεύτηκες να σκοτώνεις μέσα σου τους εαυτούς σου. Το ξέρουμε, είναι αποθηκευμένο σε χιλιόμετρα σελίδες. Όποιος παγώνει το κόσμο μέσα του, είναι μαθημένος να αυτοκτονεί. Η «ισχυρή» μηχανή έλεγχου:
όπου νιώθεις επιθυμίες, το μόνο που ξέρεις είναι να τις διαλύεις, Αυτοκτονείς.

Εμείς όμως χαιρόμαστε οι θελήσεις να μας εκπλήσουν -το ποτάμι δεν ξαναπερνά ποτέ απ΄το ίδιο σημείο- Απρόβλεπτες. Και επειδή είναι μόνον απρόβλεπτες ματαιώνουν τους εκτελεστές τους .
Τα ανυπότακτα «θέλω» και τα «θέλουμε» που πηγάζουν έξω από έλεγχο,
δηλαδή είναι νέα κι έρχονται ασταμάτητα,
κρίνουν το τρικάκι σου, την αιώνια ατέλειά σου.
Και πάρα πέρα κι απ’ τα ποτάμια των επιθυμιών

στον προβλέψιμο μονόδρομο σου Σουραμπάγια Τζόνι, εμείς
Παίζουμε,
ανακατεύομε σε διάφορες αναλογίες τις θελήσεις με τους νόμους,
για να αφουγγραζόμαστε τα επόμενα παιχνίδια που θάρθουν,
που κανείς δε ξέρει ποιός θα τα πρωτοκάνει,
και είναι ανυπάκουα στα συμφέροντα σου.
Παιχίδι Ανασφαλές για σένα, «ακατανόητες» ζωές

Με ο,τι πουλάς εσύ για σύστημα, «πρόεδροι & τοπ-μόντελς», διαλύεις. Πληρώνεις για να ονομάζοντε τα ανυπάκουα παιχνίδια ως «διαταραχές προσωπικότητας».
Πληρώνεις για να ασυλοποιούντε τα παιχνίδια σε μουσεία και πανεπιστήμια.
Εμείς που αγαπάμε τα «λάθη» και που εμπιστευόμαστε τα παιχνίδια, σ’ ότι κι αν κάνεις δε βλέπουμε τίποτ άλλο παρά ένα ίδιο πρόγραμμα αιώνες τώρα: να οργανώνεις τη διάλυση και το φόβο.

Ξέρεις μόνο νάσαι προκλητικός, να πουλάς μούρη κι αδιαφορία.
Τους θρασύδειλους κανονισμούς σου, η ζωή τους παίζει αβίαστα,
με τις μίζερες εντολές σου σκληραίνεις τα όρια, που η χαρά στα τρυπάει.
Με τη χαρά είναι που υπολογίζεται πόσο θλιβερή τη κάνεις τη ζωή,
με τη χαρά το ιεραρχικό σου σύστημα φαίνεται πως είναι χαρτοκοπτική.
Επαναλαμβάνεις για αιώνες το ίδιο γνωστό ρολάκι σου, πως θα σκοτώσεις πάλι.
Η δυστυχία σου είναι σενάριο προβλέψιμο

απώλεια θλίψη και στείρωση καλλιεργείς -στα τραγούδια στις σχολές στο κινηματογράφο στις ειδήσεις στη δουλειά- για να εισπράττεις αυτοκαταστολή.
Η χαρά δεν θρυμματίζεται, δε ζούμε μέσα στα σπαράγματα σου,
η χαρά ξεσπάει σε στιγμές, έτσι, ακατανόητη για να παράγει τις σημασίες. Δεν τελειώνει ποτέ να διψάμε για νέες σημασίες, ατίθασες.
Η χαρά δεν καταργείται, όσο κι αν σε τρομάζει. Παράλογο

όσους πουλάνε ακόμη έκσταση, πόνο, απορίες φόβους κι αδιέξοδα, τους πληρώνεις εσύ για να εξαπατούν,
Εμείς με τη χαρά απρόβλεπτη και ακατέργαστη, βλέπουμε -στις πληρωμές σου, στους προέδρους και στους στόχους σου- ένα τέλμα,

είσαι εγκλωβισμένος

δε μιλάμε πια για να παράγονται σκέψεις μέσα μας, ούτε για να προκαλούμε αντιδράσεις, μιλάμε για να ανοιγόμαστε σε νέες δράσεις προς τα όπου κι όπως.
Χωρίς τον έλεγχο, ακούμε τις θελήσεις μας και τις ατέλειες μας, μας ζούμε και μας κρίνουμε.
Σε ποιο ανθρώπινο κέντρο στηρίζεται η αυτονομία της γλώσσας αυτής που ακούω,μιλάω, που βρίσκεται στο κέντρο κέντρο και που δεν ασκείται ούτε στο περιθώριο ούτε σε άσυλο;

Advertisements

αφιερωμένο εξαιρετικά

Παρασκευή, 28/03/08

έχετε δεί ποτέ να μπορεί ένας «επώνυμος» να κριτικάρει δημόσια τις ιεραρχικές δομές που εξυπηρετεί?
όπως μπορεί και να τις κριτικάρει με παρρησία, όταν συνομιλεί με τη παρέα του, χαμηλόφωνα, σε ημισκοτεινό διάδρομο;
ή όπως το ίδιο μπορεί και να του συμβαίνει όταν γράφει με ψευδώνυμο σε δικτυοσελίδες;
Δημόσια, δεν έχω δεί.
Δημόσια, θα φανεί σαν με κροκοδείλια δάκρυα :
σε δημόσιο μέσο βγαίνεις εφ’ όσον το εξυπηρετείς.
Το ξέρουμε όλοι.

Συντηρητικές εταιρείες
προωθούν
φωνές του αντίπαλού τους δέους,
(πάντα με την επιβαλλόμενη ψυχραιμία, χωρίς πάθος, με ελεγχόμενο συναίσθημα, όπως αρμόζει για την ανωτερότητα).
Τη κοινή γνώμη θα τη διαμορφώνουν άμεσα κι οι από κάτω!;
Δηλαδή, άρχισε, να συμφέρει, να συζητιόνται στα ίσα, οι δομές της σκέψης μας;
Όχι.

Όταν πέσει ο τζίρος και αυτής της φωνής
θα απολύσουν
αυτούς
που δεν αναγνώριζαν -με το πρέπον μέτρο που αρμόζει όπως κάνουν τόσοι και τόσοι εξαίρετοι-
οτι μιλάγανε δημόσια, καβαλόντας στον κροκόδειλο. Ο κροκόδειλος αντιπαθεί τους αναβάτες του.

Και μη πει κανείς, οι «ειδοποιήσεις» ήταν ξεκάθαρες: 1. Τα συμφέροντά μας υπηρετείς με αυτά που εκφράζεις
και όχι τον καθένα που λέει το μακρύ του και το κοντό του.
2. Να σπαταλιέσαι τη μια μ’ εμάς την άλλη με τους κάτω δε στέκει.
3. Από εμάς πληρώνεσαι. Για όσο καιρό
οι πελάτες μας μας δείχνουν οτι έχουμε ανάγκη κάτι σαν κι’ εσένα
για ενδιάμεσο.

Μονόδρομος είναι χωρίς φανερές εξόδους κίνδυνου. Μη τρελένεσαι. Όταν σου μιλά χωρίς διαμεσολαβητές η προσωπική σου φωνή,
ο εαυτός σου γαμάει τα θαψίματα σου, αβίαστα.