όπου κι αν κινούμαστε, βλέπουμε τα σημάδια της τρέλλας που καλλιεργείς: τη «πνευματική ιδιοκτησία» σου, να κατέχεις και να ελέγχεις.

το σήμα σου το αναγνωρίζουμε: αυτοικανοποιείσαι οι μορφές της ζωής να εκτελούν δικές σου εντολές. Υπάκουους να τριγυρνούν γύρω απ το εγώ σου.

Γαμάς τη ζωή γιατί εκπαιδεύτηκες να σκοτώνεις μέσα σου τους εαυτούς σου. Το ξέρουμε, είναι αποθηκευμένο σε χιλιόμετρα σελίδες. Όποιος παγώνει το κόσμο μέσα του, είναι μαθημένος να αυτοκτονεί. Η «ισχυρή» μηχανή έλεγχου:
όπου νιώθεις επιθυμίες, το μόνο που ξέρεις είναι να τις διαλύεις, Αυτοκτονείς.

Εμείς όμως χαιρόμαστε οι θελήσεις να μας εκπλήσουν -το ποτάμι δεν ξαναπερνά ποτέ απ΄το ίδιο σημείο- Απρόβλεπτες. Και επειδή είναι μόνον απρόβλεπτες ματαιώνουν τους εκτελεστές τους .
Τα ανυπότακτα «θέλω» και τα «θέλουμε» που πηγάζουν έξω από έλεγχο,
δηλαδή είναι νέα κι έρχονται ασταμάτητα,
κρίνουν το τρικάκι σου, την αιώνια ατέλειά σου.
Και πάρα πέρα κι απ’ τα ποτάμια των επιθυμιών

στον προβλέψιμο μονόδρομο σου Σουραμπάγια Τζόνι, εμείς
Παίζουμε,
ανακατεύομε σε διάφορες αναλογίες τις θελήσεις με τους νόμους,
για να αφουγγραζόμαστε τα επόμενα παιχνίδια που θάρθουν,
που κανείς δε ξέρει ποιός θα τα πρωτοκάνει,
και είναι ανυπάκουα στα συμφέροντα σου.
Παιχίδι Ανασφαλές για σένα, «ακατανόητες» ζωές

Με ο,τι πουλάς εσύ για σύστημα, «πρόεδροι & τοπ-μόντελς», διαλύεις. Πληρώνεις για να ονομάζοντε τα ανυπάκουα παιχνίδια ως «διαταραχές προσωπικότητας».
Πληρώνεις για να ασυλοποιούντε τα παιχνίδια σε μουσεία και πανεπιστήμια.
Εμείς που αγαπάμε τα «λάθη» και που εμπιστευόμαστε τα παιχνίδια, σ’ ότι κι αν κάνεις δε βλέπουμε τίποτ άλλο παρά ένα ίδιο πρόγραμμα αιώνες τώρα: να οργανώνεις τη διάλυση και το φόβο.

Ξέρεις μόνο νάσαι προκλητικός, να πουλάς μούρη κι αδιαφορία.
Τους θρασύδειλους κανονισμούς σου, η ζωή τους παίζει αβίαστα,
με τις μίζερες εντολές σου σκληραίνεις τα όρια, που η χαρά στα τρυπάει.
Με τη χαρά είναι που υπολογίζεται πόσο θλιβερή τη κάνεις τη ζωή,
με τη χαρά το ιεραρχικό σου σύστημα φαίνεται πως είναι χαρτοκοπτική.
Επαναλαμβάνεις για αιώνες το ίδιο γνωστό ρολάκι σου, πως θα σκοτώσεις πάλι.
Η δυστυχία σου είναι σενάριο προβλέψιμο

απώλεια θλίψη και στείρωση καλλιεργείς -στα τραγούδια στις σχολές στο κινηματογράφο στις ειδήσεις στη δουλειά- για να εισπράττεις αυτοκαταστολή.
Η χαρά δεν θρυμματίζεται, δε ζούμε μέσα στα σπαράγματα σου,
η χαρά ξεσπάει σε στιγμές, έτσι, ακατανόητη για να παράγει τις σημασίες. Δεν τελειώνει ποτέ να διψάμε για νέες σημασίες, ατίθασες.
Η χαρά δεν καταργείται, όσο κι αν σε τρομάζει. Παράλογο

όσους πουλάνε ακόμη έκσταση, πόνο, απορίες φόβους κι αδιέξοδα, τους πληρώνεις εσύ για να εξαπατούν,
Εμείς με τη χαρά απρόβλεπτη και ακατέργαστη, βλέπουμε -στις πληρωμές σου, στους προέδρους και στους στόχους σου- ένα τέλμα,

είσαι εγκλωβισμένος

δε μιλάμε πια για να παράγονται σκέψεις μέσα μας, ούτε για να προκαλούμε αντιδράσεις, μιλάμε για να ανοιγόμαστε σε νέες δράσεις προς τα όπου κι όπως.
Χωρίς τον έλεγχο, ακούμε τις θελήσεις μας και τις ατέλειες μας, μας ζούμε και μας κρίνουμε.
Σε ποιο ανθρώπινο κέντρο στηρίζεται η αυτονομία της γλώσσας αυτής που ακούω,μιλάω, που βρίσκεται στο κέντρο κέντρο και που δεν ασκείται ούτε στο περιθώριο ούτε σε άσυλο;

Advertisements

Η ανταλλαγή (πληροφορίας)

Παρασκευή, 11/01/08

η ανταλλαγή

1.Η ανταλλαγή πληροφορίας
2.για το χωρίς νόημα
για το κενό,
3.συνδέει.
4.Η συζήτηση για το κενό, παράγει νόημα ζωής.

—————————————————————————–

[Events]
Format: Marked, Start, End, Style, Name, MarginL, MarginR, MarginV, Effect, Text
Dialogue: Marked=0,0:00:01.31,0:00:03.40,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,

η ανταλλαγή
Dialogue: Marked=0,0:01:20.45,0:01:21.83,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
Η ανταλλαγή πληροφορίας
Dialogue: Marked=0,0:01:22.59,0:01:23.62,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
για το χωρίς νόημα
Dialogue: Marked=0,0:01:24.59,0:01:25.59,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
για το κενό,
Dialogue: Marked=0,0:01:26.64,0:01:27.92,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
συνδέει.
Dialogue: Marked=0,0:01:30.81,0:01:35.69,Default,NTP,0000,0000,0000,!Effect,
Η συζήτηση για το κενό, παράγει νόημα ζωής.


http://www.youtube.com/watch?v=M47GDmDqjn0
στη καθημερινή επανάληψη του Velasquez [http://en.wikipedia.org/wiki/Las_Meninas]
video, 1997

Παρακολουθόντας με προσοχή κάποιον άνθρωπο, όλα συνδέονται. Τα μακρυνά και τα ξένα γίνονται κοντινά και οικεία. Παρακολουθόντας τους ρόλους που εκτελεί αυτός, Παρακολουθώ τους ρόλους που εκτελώ εγώ. Παρακολουθόντας τον, με βλέπω.
Κάποια στιγμή, το ενδιαφέρον για τους ρόλους αρχίζει να ατονεί.

Αρχίζεις να μιλάς εκεί που σ ακούω, αρχίζω να μιλώ εκεί που μ ακούς.
Αρχίζουμε να μας ακούμε,
αρχίζουμε να μας μιλάμε,
μόλις οι ρόλοι αρχίζουν να ξεκολάνε απο πάνω μας. Εκεί που μας περιορίζουν να ακούμε και να μιλάμε.
Όσο παραμένουμε μέσα στούς ρόλους νομίζουμε πως
ότι δε περιγράφεται απ αυτούς είναι «τίποτε».
Ζώντας τη στεγανότητα τους, βαριόμαστε
ό,τι δεν περιγράφεται από το ρόλο, Ανοησίες.

Όταν σε προσέχω και με προσέχεις
σ΄αυτό που δείχνεις, σ΄αυτό που δείχνω,
παράγουμε διαρκώς νέα νοήματα , αναμεταξύ μας.
Η βαρεμάρα του «τίποτε», – που οι ρόλοι μας υποδεικνύουν να το υποτιμούμε- μετατρέπεται σε πρόκληση
μόλις αρχίσουμε να «ακούμε» και να «λέμε».
Η βαρεμάρα χάνεται μόλις αρχίσω να ενδιαφέρομαι για αυτό που φέρνεις στην κάθε στιγμή.
Σε κάθε τέτοια στιγμή, ζούμε το παρόν,
προσέχω αυτό που φέρνεις -αυτό που συνήθως θάβεται-
με νοιάζει αυτό που είσαι στη στιγμή- αυτό που χάνεται εύκολα -.

Όσο μένουμε να μας προσέχουμε, στιγμή τη στιγμή,
δείχνουμε όλο και περισσότερα,
Αυτά που συλλαμβάνουμε πολλαπλασιάζοντε,
επεκτείνοντε, βλέπουμε πρός τον κόσμο.
Σε κάποιες ελάχιστες όμως σχέσεις -αυτές που θα τις θελήσεις-
ξαναπαράγουμε όλο το κόσμο, κρίνουμε το κόσμο, τον ανανεώνουμε,
κρίνουμε τους ρόλους μας, μας κρίνουμε, με αλλάζω.
Σε στιγμές που δεν τις γνωρίζεις οτι υπάρχουν, δεν τις περιμένεις
-εκείνες που τις βλέπεις μόνον αν θελήσεις να τις δείς-
Προσέχεις την κίνηση μου, αφουγκράζομαι την κίνησή σου, την ελάχιστη κίνηση,
Σ αυτές τις στιγμές αρχίζω να με βλέπω, Επειδή με βλέπεις. Με βλέπω,
όσο προσέχω την ελάχιστη κίνηση του ματιού σου,
και η παραμικρή κίνηση των χειλιών σου
και το παραμικρό που δείχνω ανεπαίσθητα, μου αλλάζει όσα ξέρω.

Όλες οι εικόνες, μέσα μας, μας εμφανίζονται ξεκάθαρες μόλις τις νιώσουμε πως είναι κοινές.
Μα αυτό γίνεται μόνον όταν
σε παρακολουθώ,
με παρακολουθείς,
προσεκτικά,
Όταν προσέχεις τι άγνωστο θα σου δείξω κάθε στιγμή,
-αυτό που φέρνω και το αγνοώ εγώ ο ίδιος-
Τότε, μόνο τότε, όσα δικά μου σου μιλάνε και μου τα δείχνεις,
αρχίζουν να μιλανε και σε μένα.
Κάθε τέτοια στιγμή, το παρόν είναι γεμάτο -παράγει συνεχώς μέλλον-
η επόμενη στιγμή είναι άγνωστη,
ο ορίζοντας ανοίγει πέρα απ’ όπου ξέρεις,
επειδή βλέπεις πόσο φτωχές είναι οι εντολές που νόμιζες πως είσαι και νόμιζα πως είμαι.

Τις καθημερινές πράξεις, τα ονόματα τους, τις σημασίες τους, τις χρησιμότητες τους, ακόμη και τη παρουσία τους σαν πράξεις, τις «συλλαμβάνουμε» αναλόγως κι όπως μπορούμε να τις βλέπουμε μόνον όταν λειτουργούν διαδικτυωμένες με άλλες πράξεις,

οι καθημερινές πράξεις παριστάνουν την επιφάνεια στήριξης των εννοιών.

Η τέχνη μετά τη χρήση των δικτύων αλλάζει τρόπο δράσης,

η δράση δεν αναφέρεται στη σχέση «εγώ και η γλώσσα» αλλά στη σχέση «είμαι ένα δίκτυο απο διαδράσεις με άλλους».

Οι θεσμοί, οι ιδέες, οι έννοιες, και όλα τα γνωστά γλωσσολογικά στρατηγήματα, βρίσκονται κάτω απο τη δημόσια κριτική που παράγεται απο τις δικτυωμένες επικοινωνίες ανθρώπων.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

παραγωγή δομής

Δευτέρα, 26/03/07

όταν κάνουμε μια πράξη, όταν παίζοντας ας πούμε, αυτό που κάνουμε είναι οτι δομούμε έννοιες απο το μηδέν

  • όταν είμαστε θεατές μιάς πράξης, αυτό που χρειαζόμαστε για να «συλλάβουμε» αυτή τη πράξη, είναι να συλλάβουμε τη δομή με την οποία οργανώθηκαν έννοιες,
  • χρειαζόμαστε να συλλάβουμε την οργάνωση των εννοιών
  • χρειαζόμαστε τη χαρά που παίρνουμε απο την οργάνωση των εννοιών
  • 1, 2, 3, … κ
  • χρειαζόμαστε τη χαρά της ολοκλήρωσης της προσωπικής ζωής
  • λέω, τη χαρά που παίρνουμε απο τη προσωπική ζωή και όχι απο μια ζωή εξαρτημένη


η ίδια η εκτέλεση μιας πράξης μας παράγει τη δομή [της]